ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ နေ့တစ်နေ့က သောကြာနေ့ တစ်နေ့လို ကျွန်တော့်အပေါ် လမ်းလျှောက် ထွက်သည်။ ကျွန်တော် တစ်ဆောင်တစ်နန်း မခမ်းနားနိုင်တော့။ အလိုက်သင့် ပျင်းရိပစ်လိုက်မိ။ သူမကို ကျွန်တော်က ခေါင်းအုံးအောက်မှာ သိမ်းထားတဲ့ နှင်းဆီပွင့်လေးလို တွေးကြည့်တော့ သူမ စိတ်ဆိုးသွား၏။
“လက်ထဲမှာ၊ ဒါမှမဟုတ် ခေါင်းအုံးဘေးမှာ သိမ်းပေးပါ.. ရနံ့ကို ခေါင်းအုံးဆီ ခွဲဝေမပေး လိုက်ချင်ဘူး”
“မည်သည့် အရာကိုမျှ သိမ်းပိုက် မထားခြင်းသည် ကောင်း၏” ဟု စာရေးဆရာ တစ်ဦးက ရေးပါသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ကို့ယို့ကားယားကြီး ဖြစ်နေသူ တစ်ဦးကိုသာ မြင်ယောင်မိ၏။ ကျွန်တော်က အမှတ်သည်းခြေနည်းသူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ အဝေးသင် ကျောင်းသားမို့ အဝင်သေး သလားတော့ မသိပါ။ လောကသည် အပျိုဖော်ဝင်စ မိန်းမတစ်ဦးနှင့် တူ၏။ အပြောင်းအလဲ မြန်သည်။ မာယာ များသည်။ ငိုရန်၊ ရယ်ရန်လွယ်သည်။ အချင်းတို့ ဖိုက်ရဲမှ ဖဲရိုက်တာ ပို၍ သင့်တော်မည်ဟု အကြံပေးလိုပါသည်။ ထပ်ပြောပါဦးမည်။ လောကသည်..။
ဆာလောင် တတ်ပါက တစ်ခုခုတော့ ဆောင်လာခဲ့ပါ။ ကျွန်တော့် စကားက တော်တော်နှင့် ပြတ်မည်မဟုတ်။ အပျော်ဖတ် စာအုပ်နှင့် အပြတ်ဖော်သော ရုပ်ရှင်များကိုတော့ တံခါးဖွင့် မပေးနိုင်ပါ။ ကောင်မလေးရေ.. ကောင်မလေးရေ.. ဟု အော်ခေါ်မိ၏။ ထမင်းစားမည် ဆိုလျှင် အနည်းဆုံး ဟင်းတစ်ခွက်တော့ လိုအပ်ပါသည်။
သံသရာဆုံးတဲ့ထိ ဖွာရှိုက်
ကမ္ဘာဆုံးတဲ့အထိ လိုက်ရှာ
ကဗျာကို ကဗျာဆရာက။
(နွယ်စိမ်းဝေ - ကိုလံဘတ်)
ကဗျာဆရာ ကတော့ ကဗျာကိုပင် စုံစုံဖက်ဖက် လက်ထပ် ထိမ်းမြားချင်လှပါသည်။ ည၏ မှောင်မိုက်မှုတွင်ပင် ကဗျာဆရာ၏ စိတ်သည် လင်းသစ် တောက်ဖြာ၏။ လူမိန်းမကို လူယောက်ျား၏ နံရိုး တစ်ချောင်းဖြင့် ဖန်ဆင်းခဲ့သည် ဆိုပါက ကဗျာဆရာ တို့သည်လည်း ကဗျာဆီမှ ပြုတ်ထွက် လာသော နံရိုးများပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခပ်မှိုင်မှိုင် တပ်ဆင် ထားရသော အပယ်ခံဘဝမှာ မှတ်တိုင် ဖြစ်ပါသည်။ အစကတော့ “အိပ်မက်တို့ စတင်စီးမျောရာ ဒေသ” ဟု ဂုဏ်ယူ နေခဲ့ဖူးသော်လည်း လူဟူသော သတ္တဝါတို့၏ လှုပ်ခတ် ရွေ့လျားမှုအောက်တွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပင် ဘာမှန်းမသိ တော့လောက်အောင် ဆိုးဆိုးရွားရွား အတိတ်မေ့ခဲ့ ရပါသည်။ တကယ်တော့ “မှတ်တိုင်လေး” သည် ခြေသလုံးအိမ်တိုင် ဘဝနှင့်ပင် ခြေသလုံးအိမ်တိုင် လျှောက်သွားနေခွင့် မရှိခဲ့ရှာပါ။ ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေရင်းကပင် တေလေစိတ်ကို ခပ်ရိုင်းရိုင်း လွှင့်တင်ထား ခဲ့ရပါသည်။
နံနက်စောစော နေရောင်ခြည် နှင့်အတူ သူ နိုးထ၏။ အနားတွင် ခိုလှုံလာသူ မှန်သမျှကို ခရီးဦးကြို ပြုသည်။ လူတို့၏ သဘောကို မသိသော်လည်း သိသလောက် သဘောလေးဖြင့်ပင် သူပြုံးပြ နေတတ်ပါသည်။ သူသည် အိမ်ရှင် ပီသသော အနစ်နာခံမှု မျိုးကိုလည်း တခုတ်တရ မွေးမြူ ထားမိ၏ (လက်အစုံ မပါသောကြောင့် ကော်ဖီခွက် ဖြင့်တော့ တည်ခင်း ဧည့်ခံနိုင်ခြင်း မရှိပါ)။ သူ့ထံ ခိုလှုံနေသူတို့ ဆွံ့အ ပူလောင်ခြင်း ကင်းစေသောငှာ နွေနေ ပူပူထဲတွင် သူ့ အရေပြားများကို အတတ်နိုင်ဆုံး ဆန့်ထုတ်လျက် စုတ်ပြဲ မှိန်ဖျော့ခံ နေခဲ့ပါသည်။ မိုးစက် မိုးပေါက်တို့ စိုစွတ်ခြင်းမှ ကင်းဝေး အောင်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ မိုးစက်များကို ယိုစိမ့်စီးဝင်ခံ ခဲ့ပါသေးသည်။ သို့သော် လူဟူသော အမည်နာမကိုပင် ပြောင်းပစ်သင့်လောက်သော သူအချို့ကမူ သူ့အား မညှာမတာပင် ငြှိမ်းသတ်ပစ်တတ် ကြပါသည်။ သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် မင်ရာ ခြစ်ရာများဖြင့် ညစ်ပေအောင် ပြုကြသည်။ သူ့ကို ပမာမခန့်ဖြင့် မတူသလို မတန်သလို ကြည့်ရင်း နီပျစ်ပျစ် အရည်များဖြင့် လောင်းချသွား တတ်ကြသည်။ မှတ်တိုင်လေးမှာ တိတ်တိတ်လေး ကြိတ်၍ ကြေကွဲ နေခဲ့ဖူးပါသည်။
နံနက်မိုးလင်းမှ အစပြု၍ ညမိုးချုပ် လာသည့်တိုင်အောင် သူ့ထံ ဝင်စို့ထွက်စို့ ရှိနေတတ် ကြသော်လည်း မည်သူမျှ သူ့ကို အရေးတယူ မရှိကြပါ။ သူ့ကို စကားဝိုင်းထဲ ဝင်ခွင့် မပေးကြပါ။ အဆိုးဆုံး ကိစ္စမှာ သူ့အရိပ်တွင် ခိုလှုံပြီး သူ့ကို ကျောခိုင်း ထားကြခြင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။ ညဉ့်နက် လူခြေတိတ်သော အချိန်တွင်မူ မှတ်တိုင်လေးသည်လည်း တကိုယ်တည်း တိတ်နေခဲ့ ရပါသည်။ ဆိုနေရင်းဖြင့်ပင် တိတ်လိုက်ရသော သီချင်းကဲ့သို့ပင် မှတ်တိုင်လေးသည် စိတ်တို နေခဲ့ရပါသည်။ တေလေစိတ်ကို ခပ်ရိုင်းရိုင်း လွှင့်တင် နေရင်းကပင် (မတတ်သာစွာ) ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေခဲ့ ရပါတော့သည်။
သူရဿဝါ
၁၀ - မာ့ချ် - ၂၀၀၉
Image credit: Artstation.com
ကျွန်တော့်တွင် “အလွန်” ဟူသော ကြိယာ ဝိသေသန ကိုပင် သုံးစွဲရ လောက်အောင် ချစ်သည့် မိန်းမပျိုလေး တစ်ဦး ရှိပါသည်။ သူမ၏ အမည်မှာ ဝတ္ထုစာအုပ် အချို့တွင် ပါဝင်လေ့ ရှိသော ဇာတ်လိုက် မင်းသမီး များ၏ အမည်များ ကဲ့သို့ ခေါ်ရ မခက်ပါ။ သူမ၏ အမည်သည် အလွန် ရိုးရာဆန်ပြီး ကျွန်တော့် အဖို့ မြတ်နိုးစရာ ကောင်းလှပါသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူမ ကိုယ်တိုင် ပြီးလျှင် သူမ၏ အမည်ကို ကျွန်တော် အချစ်ဆုံး ဖြစ်ပါသည်။ သူမ၏ အမည်အား အိုင်ယာလန်ထီ ပေါက်ထားသူ တစ်ယောက်၏ ဟန်ပန်မျိုး နှင့်မခြား ကြွားချင်လှ သော်လည်း ကျွန်တော့် လောက်တော့ သူမ၏ အမည်အပေါ် သင်တို့ စိတ်မလှုပ်ရှား နိုင်သဖြင့် မလိုအပ် ဟူသည့် စာရင်းထဲ ထည့်ထား လိုက်ပါသည်။ သို့သော် သူမအကြောင်း ကိုတော့ မပြောရ မနေနိုင် သဖြင့် ဆက်ပြော ချင်ပါသည်။
သင်တို့ မှတ်မိအောင် ကျွန်တော် နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ပြော ချင်ပါသည်။ သူမသည် ကျွန်တော် အလွန် ချစ်ရသော မိန်းမပျိုလေး တစ်ဦး ဖြစ်ပါသည်။ ထိုစာကြောင်းကို တစ်နေ့လျှင် အခါ သုံးဆယ်ခန့် ကျွန်တော် ရွတ်ဆိုလေ့ ရှိပါသည်။ ကျွန်တော်သာ ကျောက်ခေတ် လူသား တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော် သူမသည် ကျွန်တော် ပထမဆုံး မက်ခွင့် ရခဲ့သော ကမ္ဘာဦး အိပ်မက်ကလေး ဖြစ်ပါ လိမ့်မည်။ စိတ်ကူးယဉ် ဆန်သည်ဟု သင်တို့ ဝေဖန်ချင် လောက်သည့် စကား တစ်ခွန်း ကျွန်တော့်မှာ ရှိပါသည်။ ကျွန်တော်နှင့် ကျွန်တော်၏ မိန်းမပျို လေးသည် ဘုရားသခင် ဖန်ဆင်းသော အာဒံနှင့် ဧဝ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်ခဲ့ ပါလိမ့်မည်။ ဤစကားကို မည်သူ ငြင်းဝံ့ ပါသနည်း။ သို့သော် ခြွင်းချက် တစ်ခုတော့ ရှိပါသည်။
C, Cmaj7, Em, G
လမ်းခွဲတစ်ခုမှာ ငြိမ်သက်ဆဲ.. ကိုယ်စီဒဏ်ရာများနဲ့.. ပြည့်နှက်ဆဲပဲကွယ်..
အယ်ဖြူဆိုခဲ့ဖူးတဲ့သီချင်း.. “နောက်ဆုံး”
ကြေကွဲတိုးဖွ ဆိုနေမိရင်းကပဲ ခံစားချက်တွေ တစ်လွှာပြီး တစ်လွှာ ကွာကျ လာတယ်။ ထိတွေ့လို့ မရတဲ့ စေ့ဆော်မှု တမျိုးပေမယ့် နာကျင်မှု ကိုတော့ သိနေခဲ့။ ကောင်မလေး၊ ကိုယ်စောင့် နတ်သမီးလေးရယ်.. သိသိကြီးနဲ့ပဲ ကိုယ်က ဝေဒနာကို ပျိုးယူနေ ခဲ့မိတာပါ။ ခေတ်ပေါင်း များစွာ ဖြတ်သန်းပြီးမှ ပစ္စုပ္ပန်ကို ရောက်လာ ရသလိုပဲ၊ နောက်ကျ၊ မောပန်းတကြီး ဆို့နင့်။ အိုး.. မမြင်ရတဲ့ နန်းကိုမှ ကိုယ်ဘာလို့ လှမ်း.. မှန်းခဲ့ မိသလဲကွယ်။ တခါက ရေးခဲ့ဖူးသလို ဂစ်တာကြိုး တွေကိုပဲ စိတ်နာနာနဲ့ ရိုက်ခတ် နေမိ။
Slow Go Go, Intro
C, G, D, G, C, D, G
အဝေးကို မျှော်ငေးရင်းနဲ့.. ရင်မှာ.. ဒဏ်ရာတွေရခဲ့..
မျက်လုံးကိုမှိတ်မပစ်ခဲ့ဘူး
မီးတွေ ဟုန်းဟုန်းကျွမ်းမြေ့စေဦးတော့
အဲဒီညနေခင်းထဲမှာပဲ
ငါနေမယ်
အဝေးသို့ မျှော်ရင်းကပင် နီးစပ်မှုများ အကြောင်း တွေးနေ မိပါသည်။ ဘယ်လို စိတ္တဇမျိုးလဲ တော့မသိ၊ ညီမလေးကသာ ကိုယ့် အိပ်ယာဝင် ပုံပြင်လေး တစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။ ဇင်ဇင်၊ နောက်ဆုံး အင်္ဂါနေ့၊ မိသံစဉ်၊ ဗာဂို၊ ထိုကဗျာများ အကြောင်း ညီမလေးကို ပြောပြရင်း ကိုယ် သွေ့သွေ့ အက်အက် ရယ်မိ၏။ ညီမလေးက ဆောင်းခိုငှက်များ ပျံသန်း မလာသေးသည့် နှင်းပွင့် မြို့တော် ဖြစ်သော်လည်း ကိုယ်ကမူ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက် တချို့ရှိသည့် ပြိုပြိုလဲလဲ ဂစ်တာ တစ်လက် ဖြစ်နေသည်။ အိုး.. မတူညီ လှပါကွယ်။ ကောင်းကင်တစ်ခင်း ထဲတွင်တောင် နေနှင့်လမှာ အရောင် အဝါချင်း မမျှခဲ့ကြ။ ဆုံမှတ် နှစ်ခုအကြောင်း တွေးတိုင်း မောမိပါသည်။ မောပန်း၍ပင် သက်ပြင်းချ ဖြစ်ပါသည်။ ထိုသို့ သီသီဖွဲဖွဲ သက်ပြင်းချ နေရင်းကပင် ညီမလေးအား ချစ်မိနေပြန်၏။ ညီမလေး၏ ညနေခင်းတွေ ထဲမှာသာ ကိုယ်နေချင် လှပါသည်။
“အကြောင်းပြချက် မရှိပါ” ဟူသော အကြောင်းပြချက် ကြောင့်ပင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မုန်းတီးပစ် လိုက်ချင်သည်။ အိပ်မက်ပေါင်း များစွာ မက်ခဲ့ဖူး သူအဖို့ ယခု အိပ်မက်ကို ရိုးအီ မပစ်လိုက် နိုင်သည်မှာ အံ့ဩဖွယ် ကောင်းသည်။ “မသိခြင်း” အသိကိုပင် ကိုယ် မက်မက်မင်မင် ဖက်တွယ် ထားမိ။ ခဏလေး အတွင်းမှာပင် ကြာမြင့်မှုပေါင်း များစွာကို စိုက်ပျိုးလိုက်၏။
ကြည့်နေ သော်လည်း မမြင်ရသူကို “မျက်မမြင်” ဟု ရဲရဲရင့်ရင့် အမည်တပ်မည် ဖြစ်သော်လည်း မြင်နေလျက်နှင့် မကြည့်နိုင် သူအား မည်သို့ ခေါ်တွင် ရသည်ကိုမူ ကိုယ် မပြောဝံ့ပါ။ ပြောမိ လျှင်လည်း ကိုယ်သည် မိမိဘာသာ မိမိ အာခေါင် ခွဲပစ်သော တေးဆိုငှက် တစ်ကောင် ဖြစ်ရ ပါလိမ့်မည်။
ကိုယ်အဖြစ်ချင်ဆုံး ဆန္ဒတွေ တကယ့်ကို အကောင်အထည် ပေါ်လာ ခဲ့ချိန်မှာ တလောကလုံး ရှိရှိသမျှ ပန်းတွေ ဖူးပွင့် ကြိုင်လှိုင်လာ၊ ကျေးငှက် ပေါင်းစုံ တီတာ ခွန်းချိုလာ။ အင်း.. ကိုယ့်စိတ်ထဲ မှာတော့ ဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။ ကိုယ့်ရဲ့ ဘဝထဲကို သူ့ရဲ့ ဘဝလေး မြဲမြဲစွဲစွဲ တွယ်ယှက် နေခဲ့ပြီ ဆိုတာ သေချာခဲ့ တုန်းကပေါ့။
တကယ်တော့ အချစ်နဲ့ ကြုံတွေ့ နေသူတိုင်းဟာ အရူးတွေ ဖြစ်တယ် ဆိုရင်တောင် အားလုံးဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ယဉ်ကျေး သိမ်မွေ့မှု များများစားစား ရှိတဲ့ ရူးသွပ် နေသူတွေ ဖြစ်ပါ လိမ့်မယ်။ အားလုံးလည်း ရူးခဲ့ကြ ဖူးမှာပါ။ အဲဒီလို ရူးခဲ့ကြသူ တိုင်းဟာလည်း ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ခံစား ခဲ့ရတာ မှန်သမျှကို အမြတ်တနိုး၊ ဒါမှမဟုတ်.. အမှတ်တရ သိမ်းဆည်း သိုလှောင် ထားခဲ့ကြ သူချည်းပါပဲ။ သိပ်ချစ်တတ်တဲ့ သူတွေကိုလည်း တွေ့ဖူးတယ်။
“မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကို ချစ်မိရင်” တဲ့။ စိုင်းစိုင်းခမ်းလှိုင် သီချင်းကို ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ဟာကိုယ် တွေးနေမိတာ။ ကိုယ်ထုတ်တဲ့ မေးခွန်း ကိုယ်ပြန်ဖြေ တာတောင် အောင်မှတ် မရဘူး ဆိုတော့လည်း ခက်တယ်။ ပြီးတော့ အချစ်ကို အယုံအကြည် မရှိဘူးလို့ ကြွေးကြော် နေတဲ့ကောင် ကျမှ သမာရိုးကျတောင် မဟုတ်တဲ့၊ ဝတ္ထု ဇာတ်လမ်းထဲက ပလော့ (Plot) တစ်ခုလို ဘယ်လိုမှ ယုံချင်စရာ မကောင်းတဲ့ အချစ်မျိုးနဲ့ တည့်တည့် တိုးမိတာ ကလည်း ရယ်ချင်စရာ ကောင်းနေ တာပါပဲ။
ကျွန်တော် ချစ်တယ် (လို့ထင်တဲ့ ) မိန်းကလေးနဲ့ ကျွန်တော် အပြင်မှာ တစ်ခါမှ မကြုံဖူး ပါဘူး။ သူ့ဓာတ်ပုံ မြင်ဖူးပါတယ်။ သူနဲ့ အွန်လိုင်း ပေါ်မှာ တွေ့တယ်။ ဖုန်းနဲ့ စကားပြော ဖြစ်ပါတယ်။ ပိုဆိုးတာက ဖုန်းပြောဖြစ် ကြတာတောင် (မရှက်တမ်း ပြောရရင်) တစ်ပတ်မပြည့် သေးပါဘူး။ ကံဆိုး ချင်တာလား၊ ကံကောင်း ချင်တာလား မသိတဲ့ ငမိုက်သား ကလည်း သူ့အသံလှိုင်း ကိုမှ ချစ်မိသွား ပါတယ်တဲ့။ ပထမဆုံး ဖုန်းပြောဖြစ်တဲ့ ညမှာတင်ပဲ ငှက်ပေါက်စလေး တစ်ကောင်လို အသံမျိုး ပိုင်ဆိုင်တဲ့၊ ကလေး တစ်ယောက် စကား မပီသလို အသံနဲ့ စကား ပြောတတ်တဲ့၊ တစ်ခါတလေ သူစိတ်လို လက်ရရှိရင် စာကလေး တစ်ကောင်လို အသံမျိုးနဲ့ Sparrow သီချင်း ဆိုပြ တတ်တဲ့ အဲဒီ ကောင်မလေးရဲ့ အသံကို စွဲလမ်း သွားခဲ့တာ ပါပဲ။ ကဲ.. မြင်မြင်ချင်း အချစ်တောင် မယုံပါဘူး ဆိုတဲ့ကောင်က အသံပဲ ကြားရတဲ့ မိန်းကလေးကို ချစ်မိပါတယ် ဆိုတဲ့ အဖြစ်က တော်ရုံတန်ရုံ လွဲတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး။ ကြံကြံဖန်ဖန် ပြောရရင်တော့ အချစ်မှာ မျက်စိ မရှိဘူး ဆိုတဲ့ အဆိုအမိန့်ကို ပြောခဲ့တဲ့ သူဟာ အချစ်မှာ နားရွက်လည်း မရှိပါဘူးလို့ ဖြည့်စွက်ပေးခဲ့ သင့်တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်နေမိတာပဲ။
ခိုင်ခိုင်မြဲမြဲ တွဲမထားနိုင်တဲ့ ချစ်ခြင်းတွေ ပြိုကွဲတဲ့ အခါမှာ စွဲလမ်း တွယ်ရစ်တဲ့ သူက အရှုံးပဲ။ လူချင်း ယှဉ်မကြည့်ရဲအောင် ရှုံးတယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီ တွယ်မှီ စွဲလမ်းမှုကို ပြန်တွေးတိုင်း ခံစားရတာကို အရှုံးလို့ သတ်မှတ်တာပါ။
ရှုံးခဲ့တယ်..
ရှုံးခဲ့ဖူးတယ်..
ကိုယ့်ဖြစ်တည်မှုကို ကိုယ် အပြိုလဲ ခံပြီးတော့ကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့ ရတာပါ။ ပြီးခဲ့တဲ့ ၄ ရက်နေ့ မနက် အစောပိုင်း သုံးနာရီ လောက်မှာ အနည်ထိုင်စ ပြုနေတဲ့ အတိတ်ဟာ စိတ်ထဲမှာ ပြန်ပြီး လှုပ်ခတ်လာ ခဲ့တယ်။
ကောင်မလေးရယ်..
ငါ့ကို ရင်တုန်အောင် နင်လုပ်တယ်။ ငါ့ကို အိပ်လို့ မပျော်အောင် နင်လုပ်တယ်။ ဖြတ်တောက်လို့ မရနိုင်တဲ့ တွယ်ငြိမှုမျိုး တွေလည်း နင်ပေးတယ်။ နင်ဟာ ငါ့အတွက် ကဖင်းန်ဓာတ် တစ်မျိုးပဲ ကောင်မလေးရယ်။ နင့်အကြောင်း တွေးမိတဲ့ ညတိုင်း ငါ့မျက်လုံး တွေဟာ ကြယ်ပွင့် တွေလိုပဲ ဖြာယှက်လင်းရီ နေခဲ့တာပါကွယ်။ ငါလေ.. ဘယ်လို ဖြေရှင်းချက်မျိုးမှ မပေးနိုင်တဲ့ ရာဇဝတ်သား တစ်ယောက်လို ငါ့ကိုယ်ငါတောင် မသိလိုက်တဲ့ အချစ်တွေနဲ့ နင့်ရင်ထဲကို တိတ်တိတ်ကလေး တိုးဝင်နေ ခဲ့မိတာပါ။
ကောင်မလေးရယ်..
နင့်ရဲ့ ဩချိုချို အသံလေး တွေထဲမှာ၊ နင့်ရဲ့ မျက်မှောင်ကုပ် ထားတဲ့ မျက်ခွံ တွန့်တွန့်လေး ထဲမှာ၊ ငါ့ရဲ့ မျှော်လင့်ခြင်း တွေကို ဘယ်အချိန်ကများ ငါသိုလှောင် ထားချင်ခဲ့ မိသလဲ မသိဘူးကွာ။ အဲဒါကို ငါသိလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ငါ့ကိုယ်ငါလည်း ယုံကြည်ပေးလို့ မရဘူး။
ကြယ်တွေလို လင်းတဲ့ စိတ်ကူးအစုံနဲ့ နင့်ရင်ခွင်ထဲ ငါ ဖြာဆင်းကြည့်တယ်။ အေးမြ လိုက်တာကွယ်။ ငါက နင့်လက်ကလေးကို မြဲမြဲဝင့်ဝင့် တွဲပြီး ဘယ်တော့မှ မဆုံးတဲ့ လမ်းတွေထဲမှာ လှမ်းလျှောက် နေချင်တာ။ ချစ်တဲ့စိတ်နဲ့ ပေးထားမိတဲ့ နာမည်လေး တစ်ခုဟာ ငါ့ရင်ထဲလည်း အကြိမ်ကြိမ် မြည်ဟည်း နေလေရဲ့။
“အဖြူရောင်နတ်သမီးလေး”
“ငါ့ရဲ့အဖြူရောင်နတ်သမီးလေး”
နင်မသိနိုင်တဲ့၊ ငါလည်း ထုတ်ပြောဖြစ်မှာ မဟုတ်တဲ့ ငါ့ချစ်ခြင်းတွေ အကုန်လုံးကို အဲဒီ နာမည် ဖြူဖြူလေးထဲမှာ ငါတယုတယ သိမ်းထား ခဲ့တာပါ။ ဖြစ်နိုင်ရင် အဲဒီ နာမည်လေးကို တစ်ဘဝလုံးစာ အပြည့်အမောက် ရေးချချင် မိတာလေ။ ငါ့ရဲ့ အဖြူရောင် နတ်သမီး ကဗျာတွေ ဆိုတာကလည်း ငါ့အတွက် ဘယ်တော့မှ မကုန်ဆုံးနိုင်တဲ့ စကားလုံးမျှော်စင် တွေပါပဲ။ အဲဒီ မျှော်စင် ပေါ်ကနေ နင့်ကို လှမ်း, လှမ်းကြည့်နေ မိတာကလည်း ငါ့အတွက် ချိုမြရှတတဲ့ မိုက်မဲမှုတစ်ခု ဖြစ်တယ်။
လောကမှာ ကျွန်တော် မုန်းတီးတဲ့ အရာတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ အရင်ကတော့ အမှတ်တမဲ့ပါ။ ဟိုတစ်ခု အမြင်မတော်ရင် မုန်းလိုက်၊ ဒီတစ်ခု အချိုးမပြေရင် သောက်မြင် ကပ်လိုက်နဲ့။ ခုတော့ ကိုယ်မုန်းတီးမိတဲ့ ကိစ္စတွေ ဘယ်လောက်များများ ရှိသလဲဆိုတာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြန်တွေးကြည့်မိတယ်။ ငါက အဆိုးမြင်ဝါဒီ တစ်ယောက်များ ဖြစ်နေပြီလားလို့ စိုးရိမ် မိတာလည်း ပါတာပေါ့။
ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ ယောကျာ်းကြီးတန်မဲ့ မိန်းမတွေနဲ့ နေရာလုထိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို မုန်းတယ်။ ပိုက်ဆံ တစ်ဆယ်၊ နှစ်ဆယ်ကအစ နှုတ်ခမ်းတွေ မဲ့ရွဲ့ပြီး အတင်းပြန် တောင်းတတ်တဲ့ မိန်းမကြီးတွေကို မုန်းတယ်။ အကြွေမရှိဘူး ဆိုတာကို တွင်တွင်ပြောပြီး ပိုက်ဆံပြန်အမ်းဖို့ အမေ့ခံတဲ့ စပယ်ယာ တွေကိုလည်း မုန်းတယ်။