ေမာင်ဝါဝါနှင့် ဘလိုင်းေအာ်ဒစ်ရှင်

ေမာင်ဝါဝါနှင့် ဘလိုင်းေအာ်ဒစ်ရှင်

- သူရဿဝါ -

[၁]

ေမာင်ဝါဝါမှာ သီချင်းဆို ဝါသနာပါသူတစ်ဦး ြဖစ်သည့်အေလျာက် တီဗီတွင် လာေသာ သီချင်းဆို ြပိုင်ပွဲ အစီအစဉ်များကို ြကည့်ရင်းမှ စိတ်ထဲ ကလိကလိ ယားကျိကျိြဖစ်ကာ ဒီအတိုင်း မေနနိုင် ေတာ့ဘဲ ယခု လတ်တေလာ နာမည်ြကီးေနသည့် သီချင်းဆိုြပိုင်ပွဲ တစ်ခုသို့ သွားေရာက် ယှဉ်ြပိုင်သမှု ြပုမိရာမှ ယခုေဖာ်ြပမည့် အေြကာင်းအရာများ စတင်ြခင်း ြဖစ်ေလ၏။ စင်ြမင့် ေပါ်သို့ မတက်ခင် အေနာက်ခန်းတွင် ေမာင်ဝါဝါအား အင်တာဗျူးြခင်းကို အရင်ဆံုး ြကံုရေလသည်။

ရန်ကုန် - ေနြပည်ေတာ် ေဘာလံုးပွဲသတင်း

ရန်ကုန် - ေနြပည်ေတာ် ေဘာလံုးပွဲသတင်း

- သူရဿဝါ -

သည်းခံေတာ် မူပါ ခင်ဗျာ၊ အခုအချိန်က စြပီး ရန်ကုန် ယူနုိက်တက် အသင်းနဲ့ ေနြပည်ေတာ် ယူနုိက်တက် အသင်းတို့ရဲ့ ချစ်ြကည်ေရး ေြခသရမ်းပွဲြကီး သတင်းများကို စတင် ညာပါေတာ့မယ်၊အဲေလ.. သည်းထပ်မံ ခံေတာ်မူပါခင်ဗျာ.. စတင် ေြကညာပါေတာ့မယ် ခင်ဗျာ။ သတင်း.. မစံုမလင်မှာ၊ ေဆာရီး.. သည်းေနာက်တစ်ဖန် ခံေတာ်မူပါ ခင်ဗျာ..။

ေမာင်ဝါဝါနှင့် you can do it ဇွဲကပင်

ေမာင်ဝါဝါနှင့် you can do it ဇွဲကပင်

- သူရဿဝါ -

ဟိုတစ်ရက်တုန်းက သူငယ်ချင်းေတွနဲ့အတူ ဘားအံ၊ ဇွဲကပင်ေတာင်ကို ေမာင်ဝါဝါ ခရီးသွားြဖစ်တယ်။ သိပ်သွားချင်တဲ့ ေနရာမို့လို့ ေတာ်ေတာ်လည်း တက်ြကွပါတယ်။ ဇွဲကပင် ေတာင်ေြခေရာက်ေတာ့ ေတာင်ေပါ်ကို တက်ဖို့ ြပင်ြက ဆင်ြကတယ်။ ကျိုက်ထီးရိုးလို ကားနဲ့ တက်လို့ မရေတာ့ ကိုယ့်အားကိုယ် ကိုးြပီး တက်ြကရ တာပါပဲ။ ေတာင်တက် လမ်းက မတ်မတ်ြကီးဆိုေတာ့ တက်ရတာ ေတာ်ေတာ်ကို ပင်ပန်းြပီး ေတာ်ေတာ်လည်း ေညာင်းပါတယ်။ စုစုေပါင်း သံုးနာရီခွဲ ြကာေအာင် တက်ရတယ်။ ကျိုက်ထီးရိုး အတက်ခရီးထက် ပိုြပီး ပင်ပန်း တယ်လို့ ေတာင်တက်ြကတဲ့ ခုနစ်ေယာက်လံုး သေဘာတူညီ မှတ်ချက်ြပု ြကပါတယ်။

ေမာင်ဝါဝါတို့လိုပဲ ဇွဲကပင် ေတာင်တက်လာတဲ့ နိုင်ငံြခားသူ နှစ်ဦးနဲ့ ေတာင်တက် လမ်းမှာ ဆံုပါတယ်။ ေမာင်ဝါဝါတို့ ေတာင်ေပါ်တက်ြပီး အေတာ်ြကာမှ သူတို့နှစ်ေယာက် တက်လာြကတာ။ ဒါေပမဲ့ သူတို့က ေတာ်ေတာ်ြမန်တယ်။ ေတာင်တက်လမ်း တစ်ဝက် မကျိုး ခင်မှာ ေမာင်ဝါဝါတို့ အဖွဲ့ကို မှီသွားတယ်။ ေမာင်ဝါဝါတို့အဖွဲ့ လှျာေတွ တန်းလန်းထွက်ြပီး ေဟာေဟာ ဟဲဟဲနဲ့ ထိုင်နား ေနတုန်းမှာ သူတို့က ေဘးကေန ြဖတ်တက် သွားြပီးေတာ့ ေမာင်ဝါဝါ တို့ကို လက်မကေလးေတွ ေထာင်ရင်း "မဂင်္လာဘာ.. you can do it" ဆိုြပီး ေြပာသွား ြကတယ်။ သိပ်မြကာခင် ေမာင်ဝါဝါတုိ့ ြပန်တက်လို့ လမ်းမှာ သူတို့ ထိုင်နား ေနတာနဲ့ ြပန်တိုးေတာ့ ေမာင်ဝါဝါက အားကျမခံ စပ်ြဖဲြဖဲနဲ့ သူတို့ကို ြပန်ေြပာတယ်။ "hey.. you can do it.. ေဟာဟဲ" လို့။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့်ကို သူတို့ ေကျာ်တက် သွားသလိုမျိုးေတာ့ သူတို့ကို ထားခဲ့ြပီး ဆက်မတက် နုိင်ဘူး။ သူတို့ေဘးမှာ ထိုင်ြပီး နားရတာပဲ။

ကိုယ်နဲ့ ကိုယ်ချစ်ေသာမမမိုး

ကိုယ်နဲ့ ကိုယ်ချစ်ေသာမမမိုး

- သူရဿဝါ -

မမမိုးကို ကိုယ်ချစ်တယ်။ မမမိုး ကိုယ့်ဘဝထဲကို စြပီးဝင်ေရာက် လာကတည်းကပါပဲ။ ြပီးခဲ့တဲ့ နှစ်လေကျာ် ေလာက်မှာ မမမိုးနဲ့ ကိုယ် စတင် ေတွ့ဆံုခဲ့တယ်။ ကိုယ်တို့ စတင် ေတွ့ဆံု မှုဟာ သာမာန် အြဖစ်အပျက်ထဲက နည်းနည်းေတာ့ ကွဲြပားခွဲထွက် ေနခဲ့ပါတယ်။ ကိုယ်နဲ့ မမမိုးဟာ ေဆးရံုတစ်ခုမှာ စတင် ေတွ့ဆံုခဲ့တယ်။ မမမိုး ငိုေနတယ်။ ကိုယ့် သူငယ်ချင်း နှစ်ေယာက်နဲ့ အတူ မမမိုး အတူတူရှိေနခဲ့ တာပါ။ ငိုေြကွးေနတဲ့ မမမိုးကို စေတွ့ေတွ့ချင်း မှာပဲ ကိုယ်ဟာ မမမိုးကို သိပ်ချစ်သွား ခဲ့တယ်။ ဒါေပမဲ့ မမမိုးဟာ ကိုယ် ဘယ်သူလဲ မသိသလို ကိုယ်လည်း မမမိုးကို စကားေြပာခွင့် မရှိခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီ ေနာက်ပိုင်းမှာ ရက် အနည်းငယ်ေလာက် မမမိုးနဲ့ ကိုယ်နဲ့ ကွဲကွာသွားခဲ့တယ်။

အဲဒီ ရက်အနည်းငယ် အြပီးမှာေတာ့ ကိုယ်ဟာ ကံေကာင်းေထာက်မစွာပဲ ေန့စဉ် ရက်ဆက် ဆိုသလို မမမိုးနဲ့ တစ်ေနရာ တည်းမှာ အချိန်ြပည့်နီးပါး အတူတူ ရှိခွင့်ရခဲ့တယ်။ ကိုယ့် သူငယ်ချင်း နှစ်ေယာက်နဲ့အတူ မမမိုးဟာ သူငယ်ချင်းေတွ ဆံုေတွ့ ေနထိုင်ေလ့ ရှိြကတဲ့ အေဆာက်အဦး တစ်ခုထဲမှာ လာေရာက် ေနထိုင် ခဲ့တာပါ။ မမမိုးရဲ့ ဟန်ပန်ေတွ၊ ြပံုးရယ်ပံု ေတွဟာ ကိုယ့်စိတ်ထဲ လိပ်ြပာေလးလို ပျံဝဲေနခဲ့တယ်။ ကိုယ်ဟာ အခွင့်သင့်တိုင်း၊ အခွင့် သာတိုင်း မမမိုးအနားမှာ မေယာင်မလည် လုပ်ေနတတ်တယ်။ မမမိုးဟာ ကိုယ့်ကို ရင်ခုန် ေအာင် သိပ်လုပ်တာပဲ။ တစ်ခါတေလမှာ မမမိုးဟာ ကိုယ့်ကို စကားေြပာမလို ဟန်လုပ်တယ်။ ဒါေပမဲ့ မေြပာဘူး။ အခုထိ မမမိုးဆီက ကိုယ့်ကို တိုက်ရိုက်ရည်ရွယ်တဲ့ စကားသံကို အခုထိ မြကားရေသးတာ ကိုယ်သိပ်ဝမ်းနည်းပါတယ်။ တချို့အချိန်ေတွမှာ မမမိုး အိပ်ေပျာ်ေနရာ အနား ကိုယ်သွားြပီး မမမိုးကို ချစ်ြမတ်နိုးမှုအြပည့်နဲ့ ြကည့်မိတယ်။ ေသချာပါတယ်.. မမမိုးကို ကိုယ်သိပ်ချစ်တာပဲ။ ပါးကေလးေဖာင်း၊ နှုတ်ခမ်းကေလးေထာ်ြပီး အိပ်ေပျာ်ေနရှာတဲ့ မမမိုးဟာ တကယ် အြပစ်ကင်း ေနတတ်ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မျိုးမှာ မမမိုးကို ကိုယ်အြမဲတမ်း သတိ လက်လွတ် ေငးြကည့်ေနမိြမဲပါပဲ။

သူ ကိုယ့်နား တကယ် မရှိေတာ့ြပီ

သူ ကိုယ့်နား တကယ် မရှိေတာ့ြပီ

- သူရဿဝါ -

ကိုယ့်ကိုယ်ကို အေသအချာ ြပန်၍ ဆန်းစစ် ြကည့်မိ ချိန်တွင် သူ ကိုယ့်အနား မရှိေတာ့ပါ။ ကိုယ် ငိုချင်သည်။ ကိုယ့်ကို မှီတွယ်ရာမဲ့ ထားခဲ့ြပီး သူထွက်သွား ရက်သည်။ ကိုယ့်ကို တစ်ေယာက်တည်း ထားြပီး သူဘယ်ကိုမှ ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး ဟုပဲ ကိုယ် ထင်ထား ခဲ့တာ။ ကိုယ့်ခွင့်ြပုချက် မရဘဲ ဘယ်သူ့ဆီကိုမှ သူသွား လိမ့်မည် မဟုတ်ဟု ကိုယ် တကယ် ယံုြကည် ခဲ့သည်။ ခုေတာ့.. ကိုယ့် ယံုြကည်မှုများ အလကား ြဖစ်ကုန်သည်။ တစ်ချက် ကေလးမျှပင် နှုတ်မဆက်ဘဲ၊ အသိအမှတ် မြပုဘဲ ကိုယ့်ကို သူထားခဲ့ြပီ။ သူကိုယ့်ကို မတွယ်တာေတာ့။ သူကိုယ့်ကို သံေယာဇဉ် မရှိေတာ့။ သူမရှိလျှင် ကိုယ် ဘယ်လိုမှ အဆင် မေြပတာ သူသိသိနှင့် လုပ်ရက်သည်။ ကိုယ့်အား အြခားေသာ လူမှုဒုက္ခများ အနိုင်ကျင့် စီးနင်း ြကမည်ကို သူ မပူပန် ေတာ့ြပီ။ သူက ထားခဲ့ြပီ၊ ကိုယ်က ကျန်ရစ်ခဲ့ြပီ။ ဒါဟာ ေသချာေသာ ကိစ္စ တစ်ခု ြဖစ်ေသာ်လည်း ကံြကမ္မာ ကိုယ့်အား ကျီစား ေနြခင်း ြဖစ်လိုြဖစ်ြငား သူ့ကို ကိုယ် လိုက်ရှာမိ ေသးသည်။ မေတွ့ ေတာ့ပါ။ သူ တကယ် ကိုယ့်ကို အထီးကျန် တစ်ဦး အြဖစ် စာရင်း သွင်းသွားခဲ့ြပီ။ ကိုယ် ထပ်၍ ဝမ်းနည်း လာသည်။ တကယ် ငိုချင် ပါသည်။

သူရဿဝါနှင့် မသိြခင်းဒုက္ခ [၆]

သူရဿဝါနှင့် မသိြခင်းဒုက္ခ [၆]

- သူရဿဝါ -

အဘိုးြကီးလည်း ဖုန်း၊ အဘွားြကီးလည်း ဖုန်း၊ ေမွးကင်းစ အာြဗဲေလးလည်း ဖုန်းြကသည့် တဖုန်းဖုန်း ြမည်ေနေသာ ကာလြကီးတွင် မေနနိုင် မထိုင်နုိင် ယားကျိကျိ ြဖစ်လာသြဖင့် ေမာင်ဝါဝါလည်း လိုက်၍ ဖုန်းမိသည်။ ေမာင်ဝါဝါ ဖုန်းစဝယ်တာ လွန်ခဲ့သည့် ရှစ်လခန့်ေပါ့။ ရှိသည့် ပိုက်ဆံနှင့် အဆင် အေြပဆံုး ြဖစ်နုိင်သည့် ဟာေလး ေရွးလိုက်ေတာ့ ကံထူးရှင် ြဖစ်ရ ေလသည့် အေကာင်မှာ Samsung Galaxy Mini ကေလး ြဖစ်၏။ အဲဒီ တုန်းက ေမာင်ဝါဝါ ဂျာဗားေတွ၊ စူပါေတွ၊ ဟိုင်းတီးေတွ၊ အန်ဒွိုက်ေတွ၊ ေအာ့ဒွိုက်ေတွ၊ ဝရုေဖာက် တာေတွ၊ ဝေရာက်ဖု တာေတွ၊ ေဂျးဘရိတ်ေတွ၊ ေထာင်ဘရိတ်ေတွ ဘာဆို ဘာမှ မသိေသး။ လက်ထဲ ဖုန်းေရာက် လာမည်၊ ဖုန်း၏ စခလင်ကို မျက်နှာ ေပါင်ဒါ ဖို့သလို ပွတ်လို့ ရမည်၊ ဆွဲလို့ ရမည်၊ အဲဒါကို တပ်စခွင်ဟု ေခါ်သည်။ ဒါေလာက်ပဲ သိေသးသည်။ ဒီေလာက် သိတာေတာင် ကံေကာင်း.. သူငယ်ချင်း တစ်ေယာက်က သင်ေပး ထားလို့။

ဒီဇင်ဘာ [၂၁] မတိုင်မီ၊ ဒီဇင်ဘာ [၂၁] နှင့် ကမ္ဘာပျက် အေလ့အကျင့်

ဒီဇင်ဘာ [၂၁] မတိုင်မီ၊ ဒီဇင်ဘာ [၂၁] နှင့် ကမ္ဘာပျက် အေလ့အကျင့်

- သူရဿဝါ -

ဒီဇင်ဘာ [၂၁] မတိုင်မီ...

ေမာင်ဝါဝါ - ဟယ်လို.. လှျပ်စစ် မီးရံုး ကလားဗျာ

လှျပ်စစ် မီးရံုး - ဟုတ်ကဲ့.. ေြပာပါ

ေမာင်ဝါဝါ - ဟာ.. ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လို လုပ်တာ လဲဗျာ၊ လှျပ်စစ်မီး ၂၄ နာရီ အြပည့် ေပးမယ် ဆိုဗျ၊ အခုေတာ့ ေန့လည် ဆိုလည်း တစ်ေနကုန် ပျက်၊ ညဆိုလည်း အစာပိတ် တစ်နာရီ နှစ်နာရီ ေလာက် ပျက်နဲ့၊ခင်ဗျားတို့ ၂၄ နာရီက ခုနစ်ရက် ေပါင်းတာ ေတာင် အြပည့် မလာဘူး ြဖစ်ေနြပီ၊ အဲဒီ ပျက်ကုန်တဲ့ မီးေတွ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်နား သွားစု ထားတုန်း

လှျပ်စစ် မီးရံုး - ကျွန်ေတာ်တို့ ေသတဲ့အခါ သြဂိုဟ်ဖို့စု.. အုချ်.. အဲ.. မှုတ်ပါဘူး

ေမာင်ဝါဝါ - ဒီမယ်.. မှုတ်ပါဘူးေတွ၊ မှုတ်ပါတယ်ေတွ လုပ်ေနရေအာင် ကျုပ်က ဘတ်စ်ကားေပါ် ေဝတဲ့ ဝီစီ မဟုတ်ဘူး၊ ဘာလို့ ခင်ဗျားတို့ ကတိမတည်ဘဲ မီးကို အေသအလဲ ြဖတ်ေနလဲဗျ၊

လှျပ်စစ် မီးရံုး - အကျင့်လုပ်ေပးတာပါ ဆရာရယ်

ေမာင်ဝါဝါ - ဘာ.. ဘာဗျ.. ခင်ဗျား ေရာမချနဲ့ ေသချာေြပာပါ

လှျပ်စစ် မီးရံုး - ဒီလိုေလ ၊ ဒီဇင်ဘာ [၂၁] ရက်ေန့ကျ ကမ္ဘာပျက်မယ် ဆိုသမှုတ်လား၊ ဒီေတာ့ ကမ္ဘာပျက်ရင် ခံနိုင်ရည် ရှိေအာင် မီးပျက်တာေလးကေန စကျင့်ေပးတာ၊ ြပည်သူလူထု အတွက် ကျွန်ေတာ်တို့မယ် အစီအစဉ်ေတွ အများြကီး ရှိပါတယ်၊ ဒီဇင်ဘာ [၂၁] မတိုင်ခင် ကမ္ဘာပျက်သေလာက် နီးနီး ခံစားရေအာင် ြဖည်းြဖည်းချင်း ြကိုကျင့် ေပးသွားမှာ၊ ဘာမှ မပူနဲ့.. အဟဲဟဲဟဲ

ေမာင်ဝါဝါ - ေတာက် ဂွပ် [ေတာက်က ေတာက်ေခါက်သံ၊ ဂွပ်က ဖုန်းချသံ]

နံနက်ခင်း၊ အခိုက်အတန့်နှင့် ဝီစီပံုြပင်

နံနက်ခင်း၊ အခိုက်အတန့်နှင့် ဝီစီပံုြပင်

- သူရဿဝါ -

ေမာင်ဝါဝါ ယေန့နံနက် ဖယ်ရီမမှီ။ ဒီေတာ့ ရံုးသွားဖို့ လိုင်းကား စီးရေတာ့မည်။ မနက်ပိုင်း လိုင်းကား စီးရမည့် အြဖစ်ကို ေမာင်ဝါဝါ အလွန်ေြကာက်သည်။ ရံုးသမားများ ရံုးသွားချိန် စီးြကြခင်း ြဖစ်သြဖင့် ကားတိုင်းလိုလို လူေတွ အြပည့်၊ နာမည်တပ်၍ မရေသာ အနံ့အသက်ေတွ ကားေပါ်မှာ အြပည့်။ တက်မရ ဆင်းမရ တိုးမရ ဖယ်မရ။ ဒီလိုကိစ္စ ေတွေြကာင့် မနက်ပိုင်း ရံုးတက်ချိန် လိုင်းကား စီးရမည်ကို ေမာင်ဝါဝါ ေြကာက်ြခင်း ြဖစ်သည်။ သို့ေသာ်.. ယေန့ အဖို့ေတာ့ မတတ်နိုင်ြပီ။ ကံေကာင်းချင်ေတာ့ ေမာင်ဝါဝါ ကားေစာင့်သည့် မှတ်တိုင်ေရှ့ကို အထူးကား တစ်စီး ဆိုက်ကပ် လာသည်။ ကားေချာင် သည်ဟု ေြပာ၍ မရ ေသာ်လည်း အတန်အသင့်ေတာ့ ေချာင်သည့် အေနအထား။ ဘာမှကို စဉ်းစား မေနေတာ့.. ေမာင်ဝါဝါ ဝရုန်းသုန်းကား ေြပးတက်လိုက်၏။ သို့ေသာ် ေမာင်ဝါဝါ ကံဆိုးေလသည်။

သူရဿဝါနှင့် မသိြခင်းဒုက္ခ [၄]

သူရဿဝါနှင့် မသိြခင်းဒုက္ခ [၄]

- သူရဿဝါ -

ြပီးခဲ့သည့် တစ်ပတ်က ေမာင်ဝါဝါ ကျန်းမာေရး အေြခအေနေြကာင့် စာမေရးနုိင်။ ဂျာနယ် ထွက်သည့် အချိန် စာမူ မပါလာေတာ့ စာဖတ် ပရိသတ်များက ဘာေြကာင့် ေဆာင်းပါး မေရးသလဲ လာ၍ ေမးြကသည်။ ကျန်းမာေရး မေကာင်း သြဖင့် မေရးနိုင်ေြကာင်း ေမာင်ဝါဝါ ေြပာြပသည့် အခါ “အခုေရာ သက်သာ သွားြပီလား၊ ကျန်းမာေရး ဂရုစိုက်ေနာ်” စသြဖင့် စိုးရိမ် ေပးြကေသာ ပရိသတ် များအား ေကျးဇူးတင် ရပါသည်။ ဒီတစ်ပတ်ေတာ့ “မသိြခင်းဒုက္ခ” ကို ြပန်ေရး မလား စိတ်ကူးမိသည်။ ေရှ့မှာ အပိုင်း [၁]၊ [၂]၊ [၃] ေရးြပီးြပီ ြဖစ်သြဖင့် ေမာင်ဝါဝါ၏ [သို့မဟုတ်] ေမာင်ဝါဝါ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ “မသိြခင်း ဒုက္ခ” များနှင့် ပရိသတ်များ မစိမ်း ေတာ့ြပီဟု ထင်ပါသည်။

သူရဿဝါနှင့် မသိြခင်းဒုက္ခ [၃]

သူရဿဝါနှင့် မသိြခင်းဒုက္ခ [၃]

- သူရဿဝါ -  

ေမာင်ဝါဝါက ရံုးသမား ဆိုေတာ့ တနလင်္ာမှ ေသာြကာထိ မနက်ကေန ညေနတိုင် ေန့စဉ် ရံုးတက် ရံုးဆင်း လုပ်ရသည်။ စေနကျေတာ့ ေန့တစ်ဝက် ရံုးတက်ြပီး ကျန်သည့် ေန့တစ်ဝက်မှာ ကိုယ်ဝါသနာ ပါေသာ စာေပ အနုပညာေရးရာ ကိစ္စေလးေတွကို သူငယ်ချင်း စာသမား ေပသမားများနှင့် စုေပါင်း၍ လုပ်ြဖစ်သည်။ ဒီေတာ့ စေနေန့ ညပိုင်းနှင့် တနဂင်္ေနွေန့ ေလာက်သာ ေမာင်ဝါဝါမှာ စိတ်ေအးလက်ေအး နားရသည်။ စေနနှင့် တနဂင်္ေနွ ညပိုင်း အချိန်ေလး များတွင် ေမာင်ဝါဝါ တစ်ေယာက် ေဘာလံုးပွဲေလး ြကည့်လှျင်ြကည့်၊ မြကည့်လှျင် ေဘာလံုး ဂိမ်းေဆာ့ ဆိုေတာ့ ေဟာလီးေဒး ဆိုလှျင် ေမာင်ဝါဝါမှာ ေဘာနှင့် နပန်းလံုး ေနတတ်သည်။

သူရဿဝါနှင့် မသိြခင်းဒုက္ခ [၂]

သူရဿဝါနှင့် မသိြခင်းဒုက္ခ [၂]

- သူရဿဝါ -

ေလာကမှာ မသိြခင်း ေတွေြကာင့် ရယ်လည်း ရယ်ရ၊ စိတ်ဒုက္ခလည်း ေရာက်ရတဲ့ အြဖစ်ေတွက အများသား ကလား။ ြပီးခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်က ဘတ်စ်ကား ေပါ်မှာ ေတွ့ခဲ့တဲ့ ပရိသတ် ေကာင်မေလးေတွ အေြကာင်း “မသိြခင်းဒုက္ခ” ကို ေရးခဲ့ ြပီးတဲ့ေနာက် အဲဒီလိုပဲ ကျွန်ေတာ် ြကံုခဲ့တဲ့ မသိြခင်း ဒုက္ခေလးေတွ ေခါင်းထဲ အစီအရီ ြပန်ေပါ် လာပါတယ်။ အဲဒါ ေလးေတွကို ေရးချင်တာေရာ၊ စာဖတ်သူ တချို့ကလည်း ရယ်ရတယ်၊ မသိြခင်း ဒုက္ခေတွ ရှိေသးရင် ဆက်ေရးပါဦး၊ ရယ်ချင်လို့ ဆိုြပီး ပွဲေတာင်းပါတယ်။ ဒါနဲ့ပဲ ဒီတစ်ပတ် မသိြခင်းဒုက္ခ [၂] ကို ဆက်ေရးြဖစ် ပါတယ်။

သူရဿဝါနှင့် မသိြခင်းဒုက္ခ

သူရဿဝါနှင့် မသိြခင်းဒုက္ခ

- သူရဿဝါ -

ကျွန်ေတာ်က နည်းပညာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့၊ လူမှု ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သေရာ်စာေတွ အေတာ်ေရးြဖစ် ေနတဲ့သူ ဆိုေပမယ့် အဲဒီ နည်းပညာနဲ့ ပတ်သက်ြပီးေတာ့ပဲ မသိတာေတွ၊ တြခား လူမှု ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ပတ်သက်ြပီး မသိတဲ့ အြဖစ်ေတွ ေတာ်ေတာ် များပါတယ်။ ေနာက်ြပီး သေရာ်စာေတွ၊ ဟာသေတွ ေရးြဖစ်တဲ့သူ မို့လို့လား မသိဘူး။ ကျွန်ေတာ် ကိုယ်တုိင်မှာလည်း သေရာ်ေတာ်ေတာ် ြပံုးချင်စရာ အြဖစ်ေတွ၊ ဟာသဆန်ဆန် အြဖစ်ေတွနဲ့ ခဏခဏ ဒုက္ခ ေရာက်ရ တာေတွ ရှိပါတယ်။ များေသာ အားြဖင့်ေတာ့ ကျွန်ေတာ့် မသိတတ်ြခင်းေတွ ေြကာင့်ပဲ ြကံုရတဲ့ ဒုက္ခကေန ေပါ်ေပါက်လာတဲ့ ရယ်စရာေတွေပါ့။ ဒါေပမယ့် ကျွန်ေတာ် မရှက်ပါဘူး။ အဲဒီအေြကာင်းေတွကိုပဲ ကျွန်ေတာ် ေရးချ ြကည့်မိ ပါတယ်။

က်ေနာ္နဲ႔ ဂြတီးဂြက်မ်ား (၉)

“က်ေနာ္နဲ႔ ဂြတီးဂြက်မ်ား (၉)”

            ေခါင္းစဥ္ေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ေနသလားေတာ့ မသိပါဘူး။ ဂြတီးဂြက်မ်ားကို မေရးျဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ကို ၾကာခဲ့ၿပီ။ အဲဒီ ဂြတီးဂြက်မ်ား စာစုေလးေတြ ေရးဖို႔ကို အခု က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္ကို ဂြက်က်ျဖစ္ရပါတယ္။ တျခားအေၾကာင္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အရင္တုန္းကေတာ့ အခုထက္စာရင္ အမ်ားႀကီးအားေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခု ေရးမိေနတယ္။ အခုေတာ့ အလုပ္တာဝန္ေတြ မ်ားလာတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ဝါသနာပါတဲ့ အလုပ္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို စြန္႔လႊတ္ ထားရသလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ အခုဆို ကၽြန္ေတာ္ ဟုတ္တိပတ္တိ စာမေရးျဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ကိုၾကာၿပီ။ ဝတၳဳတို႔၊ ေဆာင္းပါး တို႔လို ရသစာေပပိုင္းကို အခ်ိန္ေပး ေရးခ်င္ေပမယ့္ မေရးႏိုင္ဘူး။ ကဗ်ာေတြေတာင္ ႏွစ္ပတ္ သံုးပတ္ေနမွ တစ္ပုဒ္ေလာက္ပဲ ေရးျဖစ္ေတာ့တယ္။ က်ေနာ့္ ဘေလာ့ဂ္ျဖစ္တဲ့ “ရသစာေပ အႏုပညာ ဘေလာ့ဂ္” ကိုေတာင္ “ရသစာမပါ အီးေယာင္ဝါး ဘေလာ့ဂ္” လို႔ နာမည္ေျပာင္းရင္ ေကာင္းမလား စဥ္းစားေနရပါၿပီ။ ကဲပါ … ရယ္ဖို႔ၿပံဳးဖို႔ ဂြတီးဂြက်မ်ား လာဖတ္တဲ့သူေတြ မရယ္ရဘဲ စိတ္ညစ္ေအာင္ လုပ္သလို ျဖစ္ေနပါဦးမယ္။ တကယ္ ေျပာခ်င္တာက ဒီလိုပါ။ စာေတြ မေရးႏိုင္ေတာ့ လက္က်သြားၿပီး အရင္လို ဖတ္လို႔ ေကာင္းခ်င္မွ ေကာင္းမွာမို႔လို႔ အားနာလို႔ ႀကိဳေတာင္းပန္ ထားခ်င္တာပါ။ တတ္ႏိုင္သေလာက္ေတာ့ ႀကိဳးစား ထားပါတယ္။ ဖတ္ၾကည့္ၾကပါဦး။

ဘယ္သူ ကိုယ့္ေလာက္လွသလဲ

            ဒါကေတာ့ Mysuboo က အစ္ကိုႀကီး တစ္ေယာက္၊ သူ႔အေၾကာင္း ေဖာက္သည္ခ် မလို႔ပါ။ သူျဖစ္တဲ့ ဂြက်က် ကိစၥက သူ႔ကိုယ္သူလည္း သိပံုမေပၚဘူး ….. ျဖစ္ေနတာ။ ဒီဖက္မွာ သူလုပ္ထားတာကို ျမင္ေနရတဲ့ သူကသာ အူေတြနာ ေနေအာင္ လွိမ့္ၿပီး တစိမ့္စိမ့္ ရယ္ေနရတာဗ်ာ။ အင္း … Mysuboo.Com ကို အစပိုင္း ကတည္းက သံုးခဲ့ဖူးတဲ့ Old User ေတြ ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီ အစ္ကိုႀကီးကုိ သိပါလိမ့္မယ္။ ကိုေ႐ႊဖုန္းလူ … ပါ။ သူ႔ကိစၥက ဘယ္လို ဂြက်က်လဲ ဆိုေတာ့ … ၾကာေတာ့ ၾကာပါၿပီ။ ဟိုလြန္ခဲ့တဲ့ သံုးလေလာက္ကေပါ့။ သူက Gtalk ရဲ႕ Custom Message မွာ တင္ထားတယ္။ “လင္းတေလာက္ေတာ့ ငွက္တိုင္းလွတယ္” တဲ့။ အဲဒီ အထိက ဘာမွမျဖစ္ဘူး။ ျဖစ္တာက အဲဒီစာရဲ႕ေဘးမွာ သူ႔ပံုႀကီး ၿပံဳးၿဖီးၿဖီးႀကီး တင္ထားတာဗ်ာ။ ပထမေတာ့ ေၾကာင္သြားတယ္။ ဘာတုန္းေပါ့ …. ဘာကို ဆိုလိုခ်င္တာလဲေပါ့။ သူ႔ကိုယ္သူ ျပန္သေရာ္ ထားတာလား … ဘာလားညာလား ေလွ်ာက္စဥ္းစား ေနေသးတယ္။ ေနာက္မွ ေအာ္ … တင္ခ်င္တဲ့စာက သပ္သပ္၊ သူ႔ပံုတင္ထားတာက သပ္သပ္၊ အဲဒီႏွစ္ခု ဆက္စပ္မႈ မ႐ွိဘူးဆိုတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္လည္းဗ်ာ …. ေတြးၾကည့္ၾကပါ သူ႔ Chat Box အေပၚကို Mouse Pointer ေထာက္လိုက္ရင္ သူ႔စာႀကီးျဖစ္တဲ့ “လင္းတေလာက္ေတာ့ ငွက္တိုင္းလွ” ေဘးမွာ ကပ္လ်က္ ၿပံဳးၿပံဳးႀကီး ေပၚလာတာက သူ႔မ်က္ႏွာႀကီး ဆိုေတာ့ မရယ္ခ်င္ဘဲ ေနေတာ့မလား။ မ်က္ႏွာက ခပ္တည္တည္ တင္ထားတာဆိုလဲ ေတာ္ေသးတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာႀကီးကို မလွလွေအာင္ အတင္းကာေရာ ၿပံဳးထားၿပီးမွ ေဘးက လင္းတေလာက္ေတာ့ ငွက္တိုင္းလွပါတယ္ ဆိုေတာ့ သူကပဲ လင္းတလိုလို … ဘာလိုလို …. ေတာ္ေတာ္ဂြက်တဲ့ လူႀကီးပဲဗ်ာ႐ို႕။

က်ေနာ္နဲ႔ ဂြတီးဂြက်မ်ား (၈)

က်ေနာ္နဲ႔ ဂြတီးဂြက်မ်ား (၈)

လူေနာက္သီခ်င္း

က်ေနာ့္ရဲ႕ ဂြတီးဂြက်ေတြကို ပံုမွန္ဖတ္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္း အေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ က်ေနာ္ဟာ ေနာက္တီးေနာက္ေတာက္ႏိုင္တဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ဆိုတာ တျဖည္းျဖည္း သိေနၾကေလာက္ပါၿပီ။ တကယ္လည္း က်ေနာ္ဟာ ေနာက္ရေျပာင္ရမယ္ဆိုရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြ မေျပာနဲ႔၊ အေမအေဖကိုေတာင္ ခ်မ္းသာမေပးပါဘူး။ အခုေရးမယ့္ အေၾကာင္းကလည္း က်ေနာ္ အားေနတဲ့ တစ္ေန႔မွာ ပ်င္းပ်င္း႐ွိတာနဲ႔ အေမ့ကို ထိုင္ေနာက္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္း ေရးမလို႔ပါ။

အဲ့ဒီေန႔က ထူးထူးဆန္းဆန္း က်ေနာ္ အိမ္မွာေနတဲ့ တစ္ေန႔ေပါ့။ ပ်င္းေနတာနဲ႔ အိမ္မွာ ေတြ႕ကရာ သီခ်င္းေခြတစ္ေခြ ေကာက္ထိုးၾကည့္ေနလိုက္တယ္။ ခဏေနေတာ့ အေမကလည္း အိမ္အလုပ္ေတြ ၿပီးသြားတယ္ ထင္ပါတယ္။ က်ေနာ့္နားလာထိုင္ၿပီး က်ေနာ္နဲ႔အတူတူ သီခ်င္းေခြ ထိုင္ၾကည့္ေနတယ္။ သားအမိႏွစ္ေယာက္ စကားေလး ေျပာလိုက္၊ သီခ်င္းေခြေလး ၾကည့္လိုက္နဲ႔ေပါ့။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ က်ေနာ္ ၾကည့္ေနတာက Live Show အေခြ အေဟာင္းတစ္ခုပါ။ အဲဒီမွာ ရဲေလးရဲ႕ “ထိပ္ဆံုးမွာအေမ” သီခ်င္း လာပါေလေရာ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ရဲေလး ကလည္း နာမည္ႀကီးဆိုေတာ့ အေမကသိတယ္။ သူ႔သီခ်င္း စလာတာနဲ႔ က်ေနာ့္ကို ….

“ဟဲ့သား ….. အဲဒါ အေမကိုတစ္လွည့္၊ အေဖကိုတစ္လွည့္ သီခ်င္းဆိုတဲ့ ေကာင္ေလးမဟုတ္လား”

“ဟုတ္တယ္ေလ အေမရဲ႕ ….. ရဲေလးေလ ….. မိဘဘြဲ႕ေတြကို ရက္ပ္နဲ႔ဆိုတာ သူေပါ့” ဆိုေတာ့ အေမလည္း “ေအး … ေအး” ဆိုၿပီး ဆက္ၾကည့္ေနပါတယ္။

ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ ရဲေလးသီခ်င္းထဲမွာ စာသားတစ္ခု ပါလာတယ္။ ဘာလဲဆိုေတာ့ “ဆြဲႀကိဳးေလး သြားေပါင္ၿပီးေတာ့ စတူဒီယိုဖိုးေတြ ႐ွင္းေပးခဲ့တာ ….. ငပိရည္နဲ႔ အ႐ိုးဟင္း ေတြက အေမ့အတြက္ ဟင္းလား … ဒါေတြက အေမ့အတြက္ တရားလား” တဲ့။ အဲဒီစာသားကို နားေထာင္ၿပီး အေမက က်ေနာ့္ကို စကားနာထိုးပါတယ္။

“ေအာ္ …. ရဲေလး အေမလည္း ငါ့လိုပါပဲလား …… အင္းေလ … ဘယ္အေမျဖစ္ျဖစ္ အတူတူပါပဲ ….. အသားကို သားေတြကို ေကၽြးၿပီး အ႐ိုးေတြ၊ ငပိရည္ေတြပဲ က်န္ရင္ အဲဒါနဲ႔ပဲ ျဖစ္သလိုစားၾကတာ ….” တဲ့။ က်ေနာ္လည္း အေမ့ကို ေနာက္ခ်င္စိတ္က ေပၚလာပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ပဲ အေမ့ကို ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။

“အေမကလည္းဗ်ာ …. ရဲေလး အေမက အေမေတြ ထံုးစံအတိုင္း ဝတၱရားအတိုင္း လုပ္တာ … အေမက်ေတာ့ ဘယ္အေမနဲ႔မွ မတူဘူး …. ပိုထူးဆန္းတယ္ …. သားလည္း ရဲေလးလိုမ်ိဳး အေမ့အေၾကာင္း သီခ်င္းစပ္ထားပါတယ္ အေမရ”

“ေဟ …. ငါ့သားက တယ္ဟုတ္ပါလား ….. ငဘုန္း နင္ငါ့ကို လာေတာ့ မ႐ႊီးနဲ႔ေနာ္ ဟင္း ဟင္း”

“အာ … အေမကလည္း တကယ္ပါဆို … မယံုရင္ သားဆိုျပရမလား”

“ေအး …. ဆိုျပ”

ဟဲ ဟဲ ….. မဆိုျပခင္ ပုဆိုးျပင္ဝတ္သလိုလို၊ ခါးထဆန္႔သလိုလိုနဲ႔ မတ္တပ္ရပ္ၿပီး ေျပးေပါက္အရင္ ႐ွာထားရပါတယ္။ အေမ့လက္သံကို က်ေနာ္က အသိဆံုးေလ။ “ငါ လုပ္ထည့္လိုက္ရ” ဆိုရင္ စကားမဆံုးေသးဘူး အနားမွာ ႐ွိတဲ့ပစၥည္း ေလထဲပ်ံလာၿပီးသားပဲ။ အေမကလည္း က်ေနာ့္ကို သိပ္ယံုပံုေတာ့ မရပါဘူး။ ဘာလို႔လည္း ဆိုေတာ့ က်ေနာ့္မ်က္ႏွာက စပ္ၿဖဲၿဖဲ ျဖစ္ေနတာကိုး။ အေသအခ်ာ ျပင္ဆင္ၿပီးမွ က်ေနာ္စဆိုျပလိုက္တယ္။

“အေမ … ေသခ်ာနားေထာင္ေနာ္ … ရဲေလး သီခ်င္းစာသား အလိုက္ပဲ …… ဟဲဟဲ”

“ေအးပါ … ဆိုမွာျဖင့္ ဆိုစမ္းပါ”

“က်ေနာ့္ပုဆိုးေလး သြားေပါင္ၿပီးေတာ့ ႏွစ္လံုးထီဖိုးေတြ ႐ွင္းေပးခဲ့တာ … ငပိရည္နဲ႔ အ႐ိုးဟင္းေတြက သားတို႔အတြက္လား……………….”

အဲလို ဆိုၿပီးတာနဲ႔ တဟီးဟီးရယ္ၿပီး က်ေနာ္ လစ္ပါေတာ့တယ္။ ထင္တဲ့အတိုင္းပဲ ေနာက္ကလည္း “မ သာ ေလး” ဆိုတဲ့ အသံမဆံုးခင္ တီဗီရီမုတ္က ေလထဲ ဝဲခနဲ ပါလာပါေတာ့တယ္။

ဂြတၱလစ္ပါေသးတယ္ေဟ့

ဒီတစ္ခုက်ေတာ့ အျဖစ္ကတင္ ဂြတီးဂြက် မဟုတ္ဘူး။ ေျပာရမယ့္ က်ေနာ့္မွာလည္း မေျပာခင္ကတည္းကကို ေျပာရမွာ ေတာ္ေတာ္ဂြက်တဲ့ ကိစၥပါ။ အေျပာမတတ္ရင္ ဖတ္ေနတဲ့သူေတြကေတာင္ ဒီေကာင္ ဘာေတြေရးလဲ မသိဘူးဆိုၿပီး က်ေနာ့္ကို ေမတၱာတံုးႏိုင္တဲ့ ကိစၥ။ ဒါေပမယ့္လည္း အဲဒါကို ႀကံဳတုန္းက က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ေတာ္ေတာ္ကို အူတက္ေအာင္ ရယ္ရတာဆိုေတာ့ ေျပာျပပါ့မယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္ကို မိုက္႐ိုင္းလိုက္တာလို႔ မထင္ၾကပါနဲ႔၊ ဖတ္တဲ့သူေတြကို ရယ္ေစခ်င္စိတ္ တစ္ခုတည္းနဲ႔ ေရးလိုက္တာလို႔ပဲ နားလည္ ခြင့္လႊတ္ေပးေတာ္မူၾကပါခင္ဗ်ာ။ ဒီလိုပါ … တေလာက ဆူးေလကေန ေျမာက္ဒဂံုကို ေျပးဆြဲတဲ့ (ဃ)ကားကို စီးမိပါတယ္။ အဲ … ရန္ကင္း ေစ်းေကြ႕မွတ္တိုင္ေရာက္လို႔ ရပ္ခါနီးတဲ့အခ်ိန္က်မွ ဦးေလးႀကီး တစ္ေယာက္ အူယားဖားယား ထလာပါတယ္။ ကားသမားကလည္း ကားကြက္ သိပ္မေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္ဆိုေတာ့ ခါတိုင္းလို ေစ်းေကြ႕မွာ လူေစာင့္ၿပီး တင္မယ့္ပံု မ႐ွိဘဲ ဆင္းမယ့္သူ မ႐ွိရင္ ဆက္ၿပီးေတာင္ ေမာင္းသြားမယ့္ အေျခအေနမ်ိဳး ႐ွိေနလို႔ပါ။ ေျပးထလာတဲ့ ဦးေလးႀကီးကလည္း မွတ္တုိင္ေရာက္လို႔ ရပ္ခါနီးမွ ဆင္းဖုိ႔ကို သတိရတယ္ထင္ပါရဲ႕။ သူမဆင္းရမွာစိုးလို႔ အူယားဖားယားကို ထုိင္ေနရာက ေျပးထလာၿပီး စပယ္ယာကို ကမန္းကတမ္း ေအာ္ေျပာပါတယ္။ အထိတ္တလန္႔နဲ႔ ေအာ္ေျပာတာ ဆိုေတာ့လည္း အက်ယ္ႀကီးေပါ့။ ဘယ္လို ေအာ္ေျပာလဲဆိုေတာ့ …

“ဇြတ္တလစ္ေဂြးေစ့ပါတယ္ေဟ့” တဲ့။ ပထမေတာ့ စပယ္ယာေရာ အဲဒီအသံႀကီးကို ၾကားလိုက္တဲ့ သူေတြေရာ သူ႔ကို ေၾကာင္ၿပီး ၾကည့္မိၾကပါတယ္။ ပထမဆံုး စပယ္ယာက သတိဝင္လာၿပီးေတာ့ ….

“အာ … ဦးေလးရာ … ဆင္းမယ္ဆိုလည္း ရပ္ေပးမွာေပါ့ဗ်ာ … အဲလိုႀကီး ေျပာတာေတာ့ ဘယ္ေကာင္းမလဲ” လို႔ ခပ္တည္တည္ ျပန္ေနာက္ေတာ့မွ အားလံုးထရယ္ၾကပါေတာ့တယ္။ ဦးေလးႀကီးလည္း အေတာ္႐ွက္သြားပံုပါပဲ။ သြားေလးၿဖဲၿပီး ကားေပၚကေန ဆင္းေျပးပါေတာ့တယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ …. သူ႔အျပစ္လို႔လည္း မဆိုသာပါဘူး။ “ဂြတၱလစ္ေစ်းေကြ႕” ဆိုတာ အျမန္ေျပာရင္ အဆင္မေျပတဲ့အျပင္ သူက ဆင္းခ်င္ေဇာနဲ႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ လွ်ာခလုပ္တုိက္ၿပီး “ဂြတၱလစ္ေစ်းေကြ႕”ကေန “ဇြတ္တလစ္ေဂြးေစ့” ျဖစ္သြား ပါေလေရာ။ စပယ္ယာေရာ၊ သူေရာ၊ ၾကားၾကားသမွ် အကုန္လံုးေရာ ဂြက်လိုက္တာ ေျပာမေနပါနဲ႔ေတာ့။ မိတ္ေဆြလည္း ႀကံဳလို႔မ်ား အဲဒီမွတ္တိုင္မွာ ဆင္းဖို႔ႀကံဳလာရင္ ျဖည္းျဖည္းေျပာပါ၊ တစ္လံုးခ်င္းေျပာပါ၊ မွတ္တိုင္ မေရာက္ခင္ အေပါက္ဝကို ႀကိဳထြက္ပါလို႔ အႀကံေပးလိုက္ပါတယ္ဗ်ာ။

ကဲ … ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ဒီေလာက္ပဲ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ နည္းလည္းနည္းမယ္၊ သိပ္လည္း ရယ္ရမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ဂြတီးဂြက် ဖတ္ခ်င္တဲ့သူေတြလည္း ျမန္ျမန္ဖတ္လို႔ ရေအာင္ တင္ေပးခ်င္၊ အလုပ္ကလည္း မ်ားေနတဲ့အတြက္ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ဒီေလာက္ေလးနဲ႔ပဲ ေက်နပ္ေပးၾက ပါဦးခင္ဗ်ာ …. ။

သူရႆဝါ

က်ေနာ္နဲ႔ ဂြတီးဂြက်မ်ား (၇)

က်ေနာ္နဲ႔ ဂြတီးဂြက်မ်ား (၇)

က်ေနာ္နဲ႔ ဂြတီးဂြက်မ်ား စေရးကတည္းက အားေပးမႈေတြ အမ်ားႀကီးရတဲ့အတြက္ ဝမ္းသာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ဒီတစ္ေခါက္ ဂြတီးဂြက်ေတြကိုလည္း ခပ္ျမန္ျမန္ ထပ္ေရးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဖတ္ၾကည့္ေပးၾကပါဦးခင္ဗ်ာ။

လင္ေနာက္လိုက္သြားတဲ့ေမေမ

က်ေနာ္ဟာ တစ္ေယာက္မဟုတ္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ခ်ိန္မဟုတ္ တစ္ခ်ိန္အၿမဲတမ္း “ၾကပ္” ေနတတ္တဲ့ ေကာင္ဆိုတာ က်ေနာ္နဲ႔ ေပါင္းေနတဲ့ လက္႐ွိသူငယ္ခ်င္း အေတာ္မ်ားမ်ား သိၾကပါတယ္ (အသိဆံုး လူက အိျဖဴစင္ဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ပါ :P)။ အထက္တန္း ေလာက္အထိ က်ေနာ္နဲ႔ ေပါင္းခဲ့တဲ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္႐ွိတယ္။ သူနဲ႔ က်ေနာ္နဲ႔က ႏွစ္ေကာင္ေပါင္းၿပီး သူမ်ားကို “ၾကပ္” ရင္ “ၾကပ္” ၊ မဟုတ္ရင္ ႏွစ္ေယာက္တည္း ဦးရာလူက “ၾကပ္”နဲ႔ … အဲလိုမ်ိဳး ေနလာၾကတာပါ။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ “ၾကပ္”ၾကတာ ၾကာလာေတာ့ ေတာ္႐ံုတန္႐ံု “ၾကပ္” လို႔မရေတာ့တဲ့ အဆင့္အထိ ျဖစ္လာပါ ေလေရာ။ အရမ္းကို သ႐ုပ္ေဆာင္ ေကာင္းလြန္းမွ ပိရိလြန္းမွသာ “ၾကပ္” လို႔ရေတာ့တယ္။ အခုေျပာမွာက က်ေနာ္ “ၾကပ္” တာကို မထင္မွတ္ဘဲ သူခံလိုက္ရတဲ့ အေၾကာင္းေလးပါ။ က်ေနာ့္ဖက္ကလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး စြန္႔စားရပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္အထိ လဲဆိုရင္ သူ႕ကို “ၾကပ္”ႏိုင္ဖို႔ က်ေနာ့္မိဘ ေတြကိုပါ အသံုးခ်ရတဲ့ အထိပါ။ ေစာေစာက ေျပာခဲ့တဲ့အတိုင္း သူနဲ႔က်ေနာ္က ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္တဲ့အျပင္ သူကလည္း က်ေနာ့္အိမ္မွာ အၿမဲတမ္း ဝင္ထြက္စားေသာက္၊ တစ္ပတ္ကို သံုးရက္ေလာက္ က်ေနာ့္အိမ္မွာ အိပ္ေနက် ဆိုေတာ့ က်ေနာ့္ အေမအေဖ ေတြနဲ႔ပါ အရမ္းရင္းႏွီး ေနၾကတာပါ (ေမြးစားသား သေဘာမ်ိဳး ျဖစ္ေနတာေပါ့ေလ)။ သူကလည္း က်ေနာ့္ အေမနဲ႔အေဖကို သိပ္သံေယာဇဥ္ ႐ွိပါတယ္။ အေမနဲ႔ကေတာ့ ပိုရင္းႏွီးတာ ေပါ့ေလ။ ဘာလို႔လည္း ဆိုေတာ့ အေဖက နယ္ေတြမွာ တာဝန္က်ေတာ့ အိမ္မွာမ႐ွိ သေလာက္ ျဖစ္လို႔ပါ။

တစ္ခါက်ေတာ့ သူအလုပ္႐ႈပ္ ေနလိုက္တာ သံုးေလးရက္ေလာက္ က်ေနာ့္ဆီ ေရာက္မလာဘူး။ သူမလာတဲ့ သံုးေလးရက္ အတြင္းမွာပဲ က်ေနာ့္အေဖ တာဝန္က်ေနတဲ့ ႐ွမ္းျပည္ဘက္ကို က်ေနာ့္အေမက လိုက္သြားပါတယ္။ အဲ .. သူက်ေနာ့္ဆီ ေရာက္လာတဲ့ ေန႔က်ေတာ့ အိမ္မွာက က်ေနာ္တစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့ၿပီေလ။ ေခါင္းေလး ငိုက္စိုက္ ငိုက္စိုက္နဲ႔ သူေလွ်ာက္လာတာကို အိမ္ထဲကေန လွမ္းျမင္လိုက္ရ ကတညး္က သူ႔ကိုက်ေနာ္က ဦးေအာင္ ဘယ္လိုမ်ား “ၾကပ္” ရမလဲလို႔ အသည္းအသန္ စဥ္းစားလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ စိတ္ကူးရသြားၿပီး သူအိမ္ေပါက္ဝ ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္မ်က္ႏွာက ေအာ္တို ခပ္ညွိဳးညွိုဳးေလး ျဖစ္ေနပါၿပီ (ဒီစာပိုဒ္ကို ဖတ္ေနတဲ့ သူေတြအားလံုး က်ေနာ္ “ၾကပ္”ေတာ့မယ္ ဆိုတာကို သိေနေလာက္ၿပီေပါ့)။ အိမ္ထဲေရာက္ လာတာနဲ႔ က်ေနာ့္ေခါင္းကို လွမ္းပုတ္ၿပီး ေမးပါတယ္။

“ေဟ့ေကာင္ .. အန္တီေရာ”

အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ျဖစ္ေနရမယ့္ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ က်ေနာ္ ျပန္ေျပာရမယ့္ စကားက အရမ္းကို ႐ုပ္ပ်က္ ဆင္းပ်က္ ျဖစ္ေနဖို႔ လိုပါတယ္။ ေျပာရရင္ေတာ့ အရမ္းသ႐ုပ္ေဆာင္ ေကာင္းမွရမယ္ေလ။ ဒင္းက အေၾကာင္းသိ ျဖစ္ေနတာကိုး။ က်ေနာ္ ခပ္ေလးေလး ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။

“ဟင့္အင္း …. ငါ …. ငါ မသိဘူးကြာ”

“ဟမ္ … ဘာလဲဟ .. အျပင္ထြက္သြားတာလား အန္တီက”

“ေဟ့ေကာင္ …. ေတာ္ကြာ ငါ့ကို လာမေမးနဲ႔”

ဟဲဟဲ …. က်ေနာ့္ကိုသူ မသကၤာသလို မ်က္လံုးနဲ႔ ၾကည့္ပါတယ္။ ထပ္ေမးပါတယ္။

“အခ်င္းခ်င္းေတြကြာ လုပ္မေနစမ္းပါနဲ႔ … ေျပာစမ္းပါ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ မင္းမ်က္ႏွာႀကီးက …”

“ဟာ …. မင္းကေရာ ဘာလို႔ ေရာက္ကတည္းက ငါ့အေမကိုပဲ လာေမးေနတာလဲ … ငါ တကယ္ ေျပာျပမွ မင္းေက်နပ္မွာလားေျပာ”

“မရဘူးေဟ့ေကာင္ ….. ေျပာကြာ … မရဘူး“

က်ေနာ္သူ႔ကို မီးဝင္းဝင္းေတာက္ေနတဲ့ မ်က္လံုးနဲ႔ ၾကည့္လိုက္တယ္။ ေနာက္ၿပီး မေျပာခ်င္ေျပာခ်င္နဲ႔ ...

“ေအး … မင္း ဒီေလာက္သိခ်င္ေနရင္ ငါေျပာျပမယ္ … ငါ့အေမ … ငါ့အေမ … ဟာကြာ … မေျပာဘူးကြာ …”

သူ စၿပီး အငိုက္မိေနပါၿပီ။ အရမ္းစိုးရိမ္သြားပံုလည္း ရပါတယ္။ ပ်ာပ်ာသလဲပဲ က်ေနာ့္ကို ေမးတယ္။ သူ႔ စိတ္ထဲမွာ ထင္သြားတာက က်ေနာ့္အေမ ရုတ္တရက္ ေရွာ့ခ္ရၿပီး ေဆးရံုတက္ေနရတာမ်ိဳး၊ အသည္းအသန္ ေန မေကာင္းျဖစ္ေနတာမ်ိဳးမ်ား ျဖစ္ေနသလားလို႔ေပါ့။

“ဟင္ … အန္တီ ဘာျဖစ္လို႔လဲ .. ဘာျဖစ္လို႔လဲ …. ေျပာပါကြာ .. ေဟ့ေကာင္ … ေျပာပါကြာ”

စိတ္ထဲမွာေတာ့ ရယ္ခ်င္တာ ကလိကလိျဖစ္ေနပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ႏိုင္ေတာ့မယ္ ဆိုတာလည္း သိလာၿပီ။ က်ေနာ္ တစ္လံုးခ်င္း ေျပာလို္က္တယ္။

“ငါ့အေမ …. ငါ့အေမ … အား….ငါကြာ … ငါ့အေမ လင္ ေနာက္ လိုက္ သြား ၿပီ”

ဒီေကာင္ ထၿပီး ရယ္ပါေတာ့တယ္။

“ဟား ဟား … ငဘုန္း … ဒါမ်ိဳးေတြ ႐ိုးေနၿပီ … ေတာ္စမ္းပါကြာ …. တစ္ေယာက္ အေၾကာင္း တစ္ေယာက္ မသိတာလဲ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ ….”

အဲဒီအခ်ိန္က ႐ုပ္႐ွင္ထဲကလို ေျပာရရင္ Tempo အျမင့္ဆံုး အခ်ိန္ပဲ။ အဲဒီေနရာမွာ က်ေနာ္ နည္းနည္း လိုသြားတာနဲ႔ က်ေနာ္ဂြမ္းၿပီ။ ခ်က္ျခင္းပဲ မတ္တပ္ရပ္ၿပီး ဒီေကာင့္ အက်ီ ၤစကို ေဆာင့္ဆြဲလိုက္တယ္။ ေနာက္ … အံႀကိတ္ၿပီး ….

“ေဟ့ေကာင္ … မင္းဘာစကား ေျပာတာလဲ …. ဒါ ေနာက္စရာ ကိစၥလားကြ ….. မင္းကြာ .. ေတာက္ … မင္း ….. ဟား …… ငါ … ငါ … တကယ္ေျပာေနတာ သူငယ္ခ်င္းရာ .. ငါ့အေမ တကယ္ လိုက္သြားတာကြ …. ငါ မင္းကို ေနာက္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး သူငယ္ခ်င္းရာ …”

ဘာမေျပာ ညာမေျပာနဲ႔ က်ေနာ္ အ႐ုပ္ႀကိဳးျပတ္ ထိုင္ခ်လိုက္ၿပီး ငိုခ်လိုက္ပါတယ္။ ထူးဆန္းတာက အဲဒီ အခ်ိန္မွာ တကယ္ပဲ ဖီးလ္ဝင္သြားၿပီး တကယ္ကို မ်က္ရည္ေတြ က်လာတာပါပဲ။ သူ အရမ္းလန္႔သြားတယ္ … ယံုရခက္ မယံုရခက္ မ်က္ႏွာႀကီးနဲ႔ေပါ့ ….. က်ေနာ္ကလည္း တကယ္ငိုေနတာဆိုေတာ့ တကယ္ျဖစ္သြားတာလို႔ သူထင္သြားပါေတာ့တယ္။ က်ေနာ္ မ်က္ရည္ေတြက်လိုက္၊ ေတာက္ေခါက္လိုက္ လုပ္ေနတာကို ခဏထိုင္ ၾကည့္ၿပီး က်ေနာ့္ ပုခံုးကို လာဖက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူလည္း ငိုသံပါႀကီးနဲ႔ က်ေနာ့္ကို ေျပာတယ္။

“ေဆာရီးကြာ … ေဆာရီး ငဘုန္းရာ ….. ငါတကယ္ မယံုႏိုင္လုိ႔ပါ … ဘယ္လိုျဖစ္သြားတာလဲကြာဟင္ … ငါ .. ငါ စိတ္မေကာင္းဘူးကြာ …” ဆိုၿပီးေတာ့ သူပါ မ်က္ရည္ေတြက်ၿပီး ထိုင္ငိုေနပါေတာ့တယ္။ အေတာ္ၾကာမွ က်ေနာ့္ကို ေမးပါတယ္။

“အန္တီက ဘယ္သူနဲ႔ လိုက္သြားတာလဲ … ဘယ္ကိုလဲ …. မင္းသိလား ေဟ့ေကာင္ … ငါတုိ႔ ျပန္လိုက္ ႐ွာမယ္ကြာ …. ေနာ္ …. အားမငယ္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းရာ … ေျပာ ဘယ္ကိုလဲ မင္းသိလား ..”

က်ေနာ္ ႏိုင္သြားတာ ေသခ်ာသြားၿပီေလ … ဟဲဟဲ …. ေနာက္ဆံုးပိတ္ အေနနဲ႔ က်ေနာ္ ေျပာလိုက္ပါ တယ္။

“ေတာင္ … ႀကီး … ကို … လို႔ၾကားတာပဲကြာ”

ဒီေကာင္ ဘယ္လို လုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားသြားပံုရတယ္။ ခဏၿငိမ္သြားပါတယ္။ က်ေနာ့္မ်က္ႏွာက နည္းနည္း ရယ္ခ်င္သလို ျဖစ္လာတာကို ျမင္သြားေတာ့ သူ ဇေဝဇဝါ ျဖစ္သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ခ်က္ျခင္း တစ္ခုခုကို စဥ္းစားမိသြားတဲ့ ပံုနဲ႔ ေဒါသတႀကီး က်ေနာ့္ကို လွမ္းေမးတယ္။

“ဟာ … ေဟ့ေကာင္ … ေနဦး .. အခု မင္းအေဖက ေတာင္ႀကီးမွာ မဟုတ္လား”

က်ေနာ္ ဘယ္လိုမွ ဟန္ေဆာင္လို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ အရမ္းရယ္ခ်င္ေနၿပီေလ .. ေနာက္ၿပီး က်ေနာ္ “ၾကပ္”တာ ေအာင္ျမင္သြားၿပီ။ က်ေနာ္ စပ္ၿဖဲၿဖဲနဲ႔ ျပန္ေျဖလိုက္ပါတယ္။

“ဟီး .. ဟီး … ဟုတ္တယ္ေလ …. ငါ့အေဖက ေတာင္ႀကီးမွာ”

“ဘာ ….. ဒါဆို … ဒါဆို … ဟမ္ …. မင္းငါ့ကို ၾကပ္ေနတာေပါ့ … ဟုတ္လား”

“ဟီးဟီး .. မၾကပ္ပါဘူး ….. ငါအမွန္ေျပာတာပဲဟာကို ငါ့အေဖဆီ ငါ့အေမလိုက္သြားတာ လင္ေနာက္ လိုက္သြားတာ မဟုတ္လို႔ ဘာလဲ … ငါမွ မလိမ္တာ …”

က်ေနာ့္ကို ထၿပီး ေသာင္းက်န္းပါေတာ့တယ္။ သူလိုက္ၿပီး ငိုေနမိတဲ့အတြက္ ႐ွက္လည္း႐ွက္၊ ေနာက္ၿပီး ခုနက ကိစၥႀကီး တကယ္မဟုတ္ဘူးဆိုတာ က်ိန္းေသသြားလို႔ စိတ္လည္းေအးသြားရတဲ့ ခံစားခ်က္ေပါင္းစံုနဲ႔ က်ေနာ့္ကို ေဒါသေတြ ျပန္ထြက္ၿပီး မိုးမႊန္ေအာင္ဆဲပါေတာ့တယ္။ အဲဒါနဲ႔တင္ အားမရဘဲ က်ေနာ့္ကို လိုက္ထိုးလို႔ လမ္းထိပ္ေရာက္ တဲ့အထိ ေျပးရပါေတာ့တယ္။ သူကလည္း က်ေနာ့္ကို ေနာက္ကေန “မင္း … မိလို႔ကေတာ့ ေသၿပီသာမွတ္” လို႔ေအာ္ၿပီး လို္က္ပါတယ္။ က်ေနာ္လည္း ေျပးေနရင္းကပဲ ေနာက္ကိုလွည့္ၿပီး ေအာင္ႏိုင္သူ အၿပံဳးႀကီးနဲ႔ “ဟဲ ဟဲ …. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါေအာင္ျမင္သြားတယ္ေလကြာ” လို႔ ရန္ထပ္စ လိုက္ပါေသးတယ္။ ႏိုင္သာ ႏိုင္တယ္ … မသက္သာပါဘူးဗ်ာ … က်ေနာ္လည္း တကယ္ကို ငိုလိုက္ရတာကိုး။ ဒီေကာင့္မွာသာ က်ေနာ္နဲ႔ ႀကံဳတိုင္း သူခံလိုက္ရတာကို ေတာက္တေခါက္ေခါက္ ျဖစ္ေနရေတာ့တာပါပဲ။

► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ►

အသားတင္တစ္ေသာင္းခြဲ

အခုလက္႐ွိ က်ေနာ္ေပါင္းေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ အရမ္းကို လက္ပြန္းတတီး ေပါင္းေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္႐ွိပါတယ္။ အခုေျပာျပမယ့္ ဂြတီးဂြက် ကိစၥကလည္း သူ႔ကိစၥပါပဲ။ သူက အင္တာနက္ ဆုိင္တစ္ဆိုင္မွာ Staff လုပ္ေနပါတယ္။ သူ႔အလုပ္ခ်ိန္က ညေနေလးနာရီကေန ညဆယ့္တစ္နာရီ အထိေပါ့။ တစ္ရက္ေတာ့ သူအလုပ္ဆင္းရမယ့္ အခ်ိန္ညေနပို္င္းမွာ က်ေနာ္တုိ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ စုၿပီးသြားရမယ့္ ကိစၥတစ္ခု ႐ွိေနပါတယ္။ က်ေနာ္က သူ႔ကိုလည္း ပါေစခ်င္ေတာ့ ဒီတစ္ရက္ေလာက္ အလုပ္ဖ်က္လိုက္ၿပီး က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ လိုက္ခဲ့ဖို႔ ေခၚပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ သူက ဘာျပန္ေျပာသလဲဆိုေတာ့ သူတစ္ရက္အလုပ္ဖ်က္ရင္ သူ႕လစာေငြထဲ က တစ္ေထာင္အျဖတ္ခံရေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္က သူတစ္လကို လစာဘယ္ေလာက္ရသလဲ လို႔ေမးၾကည့္ေတာ့ သူက ေလးေသာင္းခြဲရတဲ့အေၾကာင္း ျပန္ေျဖပါတယ္။ အဲဒီမွာ က်ေနာ္က တစ္ခုခုကို ေတြးမိ သြားၿပီး သူ႕ကိုေျပာလိုက္တယ္။

‘ဟာ . . . ဒါဆို မင္းက မိုက္တာေပါ့ကြ . . . မင္းရဲ႕ လစာက တစ္လကိုေလးေသာင္းခြဲေလ . . . မင္း တစ္ရက္အလုပ္ပ်က္ရင္ တစ္ေထာင္ျဖတ္တယ္ေလ . . . ဒီေတာ့ မင္းတစ္လလံုး အလုပ္သြားမဆင္းနဲ႔ေတာ့ . . . ဒါဆိုမင္း သံုးေသာင္းတိတိ အျဖတ္ခံရမယ္ . . . တစ္လျပည့္တဲ့ေန႔မွ က်န္တဲ့ တစ္ေသာင္းခြဲသြားထုတ္ေပေတာ့ ဟဲဟဲ အိမ္မွာ အိပ္လိုက္စားလိုက္ ေနရင္းနဲ႔ တစ္လကို အသားတင္ တစ္ေသာင္းခြဲရေနတယ္ဆိုတာ နည္းတဲ့ ကုသိုလ္မွ မဟုတ္တာကြာ ဟီဟိ’ လို႔။

အဲ့ဒီလိုေျပာလိုက္ေတာ့ ပထမေတာ့ ဒီေကာင္ေၾကာင္သြားၿပီး ဂြက်သြားပံုရပါတယ္။ ေနာက္မွ သူပါလိုက္ ေတြးမိၿပီး တဟီးဟီးတဟားဟား လိုက္ရယ္ပါေတာ့တယ္။ အဟဲ . . . တစ္လကို အသားတင္ လစာတစ္ေသာင္းခြဲ ရေနတဲ့ သူကဘယ္သူလဲသိလား။ Mysuboo က နာမည္ေက်ာ္ ကဗ်ာဆရာ ဇာတိပါပဲခင္ဗ်ား။

► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ► ►

က်ေနာ္နုဲ႔ အြန္လိုင္းေပၚက ဂ်ပန္ႀကီး

ဟိုတေလာက က်ေနာ္သံုးတဲ့ G-Talk Accont ထဲကို လူတစ္ေယာက္ Invite လုပ္လာပါတယ္။ က်ေနာ့္ ကို လာၿပီး Add တာ ဘယ္သူမ်ားလဲလို႔ နာမည္ကို က်ေနာ္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ သူ႕ Account က kokimethar15 ပါ။ က်ေနာ္စာလံုးေပါင္းၾကည့္ေတာ့ Ko= ကို၊ Ki= ကိ၊ Me= မီ၊ Thar= သာ၊ အားလံုးေပါင္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုကိမိသာ ေပါ့။ ဟား . . . . ဒါ ဂ်ပန္ႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ နာမည္ပဲျဖစ္ရမယ္။ အဲဒီမွာ က်ေနာ္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ က်ေနာ္သံုးတဲ့ Facebook ထဲမွာရွိတဲ့ Friend List ထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ားလားလို႔ေပါ့။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း ေမးၾကည့္လိုက္တာ ေကာင္းပါတယ္ေလ ဆိုၿပီးေတာ့ သူ႕ကိုစၿပီး ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္။

‘Hi Fri ! How do u get my account’

အဲဒီလည္းက်ေရာ သူ႕ဘက္က စာျပန္တက္လာတယ္။

‘ေဟ့ေကာင္ ဘုန္းသန္႔ေက်ာ္ . . . ငါပါကြ’

‘ဟမ္’ ခနဲ က်ေနာ္ ေၾကာင္သြားတယ္။ ဘာလဲဟ . . . ဒီဂ်ပန္က ျမန္မာလိုတတ္တဲ့ ဂ်ပန္လားမသိဘူး လို႔စဥ္းစားတာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ သူက က်ေနာ့္နာမည္ကိုလည္း သိေနတယ္ေလ။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္ထပ္ေမးလိုက္တယ္။

‘Who ?’ ဆိုေတာ့ ခ်က္ျခင္းျပန္ေျပာပါတယ္။

‘ေအး . . . ငါ ေဇာ္မ်ိဳးသက္ ပါကြ . . . Account အသစ္လုပ္လိုက္လို႔ မင္းကို အက္ဒ္လိုက္တာ’ တဲ့။ ကိုေဇာ္မ်ိဳးသက္ဆိုတာက က်ေနာ္နဲ႔ အရင္ကတည္းက အတူတူတြဲၿပီး စာေတြေရး၊ ကဗ်ာေတြေရးတဲ့ အစ္ကိုႀကီး တစ္ေယာက္ပါ။ အဲဒီက်ေတာ့မွ က်ေနာ္လည္း မရွင္းတာေလး ေမးရတယ္။

‘ေနပါဦး . . . ကိုေဇာ္မ်ိဳးသက္က ဘာလို႔ ဂ်ပန္နာမည္ႀကီးနဲ႔ ျဖစ္ေနရတာတုန္း’ ဆိုေတာ့

‘ဘယ္က ဂ်ပန္နာမည္ရမွာတုန္း . . .’

‘အာဗ်ာ . . . ko ki me thar ဆိုတာ ကိုကိမိသာ ေလ . . . . အဲဒါ ဂ်ပန္နာမည္ေပါ့ဗ်’ လည္းဆိုေရာ တဟားဟား ရယ္ပါေတာ့တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ က်ေနာ့္ကို ေသခ်ာရွင္းျပပါတယ္။

‘ကိုကိမိသာ မဟုတ္ပါဘူးကြာ . . . Kokime ဆိုတာက ကုကိၠဳင္း၊ Thar က သား . . . ေပါင္းၾကည့္လိုက္ ေတာ့ ကုကိၠဳင္းသားေပါ့ကြ ဟား ဟား’

ေတာက္ . . . ေသပါေလေရာဗ်ာ။ အပြဲပြဲႏႊဲခဲ့သမွ် ဂ်ပန္ႀကီးနဲ႔က်မွ အဲ . . ကုကိၠဳင္းသားနဲ႔ေတြ႕မွ ႏွစ္အပစ္ ခံရေတာ့တယ္။ ေတာ္ေတာ္ဂြတီးဂြက် ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္ပါပဲဗ်ာ။

သူရႆဝါ

က်ေနာ္နဲ႔ ဂြတီးဂြက်မ်ား (၆)

က်ေနာ္နဲ႔ ဂြတီးဂြက်မ်ား (၆)

            က်ေနာ္ႀကံဳရတဲ့ ဂြတီးဂြက်ေလးေတြအေၾကာင္း ေရးလာတာ အပိုင္း (၆)အထိ ေရာက္လာပါၿပီ။ စၿပီးေရးတုန္းက SBTV လိုမ်ိဳးရယ္ရမွာမဟုတ္ေပမယ့္ ေတြးၿပီးၿပံဳး႐ံုေလာက္ကေလးၿပံဳးမိတယ္ဆိုရင္ ေက်နပ္ပါတယ္လို႔ ရည္႐ြယ္ခဲ့ေပမယ့္ အားလံုးက ရယ္ရတယ္လို႔ေျပာၾကတဲ့အတြက္လည္း ဝမ္းသာပါတယ္။ ဒီတစ္ေခါက္လည္း အမ်ားႀကီးမဟုတ္ရင္ေတာင္ နည္းနည္းပါးပါးေတာ့ ရယ္ရမယ္လို႔ထင္ပါတယ္။

 ကိုယ့္ကိုယ္ကိုခဏတျဖဳတ္ …..

            ဒီဇာတ္လမ္းမွာ က်ေနာ္ဂြက်ရတာကေတာ့ စုဘူးထဲက က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းကဗ်ာဆရာ ညီစိမ္း(ခ)သိုးမဲ ရဲ႕ ပေယာဂမကင္းပါဘူး။ သူေရးတဲ့ကဗ်ာေၾကာင့္ က်ေနာ္ဒီလိုအျဖစ္မ်ိဳးႀကံဳရတာျဖစ္ပါတယ္။ ျဖစ္ပံုကေတာ့ …… စုဘူးထဲမွာ ညီစိမ္းခဲ့တဲ့ “စာ႐ြက္အိုရဲ႕ငို႐ိႈက္သံ ” ဆိုတဲ့ကဗ်ာကို က်ေနာ္ဖတ္မိတယ္။ အဲဒီကဗ်ာထဲက စာပိုဒ္ေလးတစ္ပိုဒ္ကို က်ေနာ္က သေဘာက်သြားပါေလေရာ။ ကဗ်ာစာသားနဲ႔ သူဖန္တီးထားတဲ့ပံုသ႑ာန္ကလည္း ႏွစ္သက္ခ်င္စရာေကာင္းပါတယ္။ အဲဒီ စာပိုဒ္ေလးက ဒီလိုပါ။

..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... .....
      ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... .....
..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... .....
      ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... .....
..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... .....
ငါ့..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..
 .. ကိုယ္..... ..... ..... ..... ..... ..... .....
  ..... ငါ..... ..... ..... ..... ..... ..... .....

..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... .....
   ... ..... ခ..... ..... ..... ..... ..... ..... .....
 ... ..... ... .....  ..... ..... ဏ..............

. ..... ..... ... .....တ..... ..... .....  .....
 ... .....ျဖဳတ္..... ..... .....  ..... ..... ..... .

..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... .....

...... .....ေပ်ာက္..... ..... .....  ..... .....
 ....... ..... ..... ..... ..... ..... ဆံုး..... ....
 ... ... ..... .....သြား..... ..... .....  ..
 ... ........ ..... .......... .....တယ္ ..
 ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... .....

            အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္က အဲဒီအပိုဒ္လိုက္ႀကီးကို Copy လုပ္ၿပီး က်ေနာ့္ GTalk ရဲ႕ Custom Message မွာ တင္ထား လိုက္ပါတယ္။ ျပႆနာက အဲဒီမွာစေတာ့တာပါပဲ။ က်ေနာ့္ Friend List ထဲက ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္က က်ေနာ့္ကို ေျပာင္စပ္စပ္နဲ႔ လာေမးပါေလေရာဗ်ာ။

            “ကိုႀကီး ….. ကိုႀကီး”

            “ေဟ ….. ေအး ေျပာေလ ဘာတုန္းဟ”

            “ဟိုေလ …. သမီးတစ္ခုေလာက္ေမးခ်င္လို႔”

            “ေအး ….. ေမးလဟာ”

            “ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခဏျဖဳတ္ၾကည့္ေတာ့ ဘယ္လိုေနတုန္း ဟိဟိ”

            “ဟမ္ ….. နင္ေနာ္ နင္ေနာ္”

            အဲဒီေတာ့မွ က်ေနာ္လည္း လန္႔ဖ်န္႔ၿပီး Custom Message ကိုျပန္ၾကည့္ရပါတယ္။ ဟုတ္ပါရဲ႕ဗ်ာ ……. ညီစိမ္းရဲ႕ ကဗ်ာက “ငါ့ ကိုယ္ ငါ ခ ဏ တ ျဖဳတ္ ေပ်ာက္ ဆံုး သြား တယ္” ဆိုတဲ့ စာလံုးေလး (၁၁)လံုးပဲပါတာ။ ဒါေပမယ့္ ပံုစံတစ္ခု ထဲထည့္ေရးတာဆိုေတာ့ အ႐ွည္ႀကီးျဖစ္ၿပီး အျပည့္မေပၚဘဲ “ငါ့ကိုယ္ငါခဏတျဖဳတ္” အထိပဲေပၚေနတာကိုး။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေကာင္မေလးက က်ေနာ့္ကိုလာေနာက္သြားတာ။ တယ္ေလ ….. ငါ့ကိုငါခဏျဖဳတ္ၾကည့္တာမဟုတ္ဘူးေဟ့ ….. ခဏခဏျဖဳတ္ၾကည့္ေနတာဟ လို႔ေျပာလိုက္ရရင္ မေကာင္းပဲ႐ွိေတာ့မယ္။ အဟဲ … က်ေနာ့္မွာျဖင့္ ႐ွက္လိုက္ရတာေလ။

 အင္တာနက္သံုးခ်င္လို႔

            က်ေနာ္တို႔ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ IT နည္းပညာရပ္ေတြ တျဖည္းျဖည္းတိုးတက္ထြန္းကားလာတာနဲ႔အညီ ဒီပညာရပ္နဲ႔ က်င္လည္က်က္စားသူေတြ၊ ေလ့လာဆည္းပူးသူေတြလည္း မ်ားျပားလာပါၿပီ။ အရင္က Software Engineer တို႔ ၊ Network Engineer တို႔ဆိုတာ ႐ွားပါးပစၥည္းျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ ေနာက္ဆိုရင္ မီးတိုက္သတ္ရင္ေတာင္ ကုန္မွာမဟုတ္တဲ့အေျခ အေနကို ေရာက္လာပါေတာ့မယ္။ က်ေနာ့္အေတြးက ဒီေနရာအထိ ျပႆနာမ႐ွိေသးပါဘူး။ ျပႆနာ႐ွိတာက ဘယ္လို အေတြးစပဲရရ ေနာက္တီးေနာက္ေတာက္၊ ေပါက္တီးေပါက္႐ွာေတြးတတ္တဲ့ က်ေနာ့္ဥာဥ္ပါပဲ။ က်ေနာ္က ဘယ္လိုဆက္ၿပီး ေတြးမိသလဲဆိုရင္ ….

            ေနာက္ဆို အင္တာနက္ဆိုင္ေတြဟာ အခုကြမ္းယာဆိုင္ေတြေပါမ်ားသလို မွတ္တိုင္တုိင္း၊ လမ္းေထာင့္တိုင္းမွာ ေပါမ်ားလာေတာ့မယ္။ အဲဒီက်ရင္ က်ေနာ္တို႔လည္း အခုကြမ္းယာ လြယ္လြယ္ဝယ္စား ၾကသလို အင္တာနက္ကို လြယ္ လြယ္ကူကူ သံုးၾကေတာ့မယ္။ ဥပမာ …….

            “အစ္ကိုေရ …. က်ေနာ့္ကို အင္တာနက္ႏွစ္ရာဖိုးေပးပါ”

            “အမေရ …. က်ေနာ့္ကို Wimax နဲ႔သံုးရာဖိုး ….. တစ္ယာပိုေပးေနာ္ အဲေလ တစ္နာရီပိုေပးေနာ္”

            “ညီေလးေရ ….. အစ္ကို႔ကို MPT ေလးနဲ႔ တစ္ရာ့ငါးဆယ္ဖိုး ေကာ္နက္႐ွင္ထူထူေလးေပါက္ေပးေနာ္ ဟဲဟဲ”

            “ညီမေလးေရ …. ကိုယ့္ကို Bagan ADSL နဲ႔ေဟ့ … Network Game ေလးပါတြဲမယ္ …. ေရာ့ အရင္တေခါက္ အင္တာနက္ေၾကြးသံုးရာ”

            “မာမြတ္ေရ …. က်ေနာ့္ကို အင္တာနက္ႏွစ္ရာဖိုး … ကဲပါ အေၾကြငါးဆယ္ဖိုးပါထပ္ထည့္လိုက္ …… ေကာ္နက္႐ွင္ ထူထူေလးေနာ္ … ဟိုဘက္က စြပ္ပရားတို႔ဆိုင္ေတာင္ သြားတာမဟုတ္ဘူး …. မာမြတ္ဆီလာတာ ဟင္းဟင္း”

            ဟဲဟဲ … က်ေနာ္ကေတာ့ အဲဒီလိုမ်ိဳးျဖစ္လာလိမ့္မယ္ထင္တာပါပဲ။ ဘယ္လိုလဲ လမ္းထိပ္မွာ အင္တာနက္ဆိုင္ ဖြင့္ၾကဦးမလား။

 အလုပ္ေလးတစ္ခုလိုခ်င္တာမ်ား

            ဟိုတေလာက က်ေနာ္တို႔သူငယ္ခ်င္းတစ္သိုက္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္တုန္း သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေျပာ လာပါတယ္။ သူအလုပ္မလုပ္တာလည္းၾကာၿပီ။ သူ႔အိမ္ကလည္း အလုပ္မလုပ္ဘဲ အေလလိုက္ေနလို႔ ဆူေနၿပီတဲ့။ အလုပ္ ေလးတစ္ခုေလာက္ ျပန္လုပ္ခ်င္လိုက္တာတဲ့။ အဲဒါနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးက ဝိုင္းၿပီးစဥ္းစားေပးၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သိေတာ္မူတဲ့အတိုင္း က်ေနာ္တို႔သူ႔အတြက္စဥ္းစားေပးတာက အေကာင္းမဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္လို “က်ပ္” လႊတ္ရမလဲလို႔ စဥ္းစားတာပါ။ ခဏေနေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ဆရာႀကီးေလသံနဲ႔ထေျပာတယ္။ ေဆးလိပ္ကို မိန္႔မိန္႔ႀကီးခဲလို႔ …

            “မင္း…………….ကြာ အလုပ္ေလးတစ္ခုေလာက္လိုခ်င္တာမ်ား …. ဟဲဟဲ”

            ဟိုေကာင္ခမ်ာ ဝမ္းသာအားရနဲ႔ ေဆာင့္ေၾကာင့္ေလးျပင္ထိုင္ၿပီး ေမးရွာပါတယ္။

            “ဟ …. မင္း႐ွာေပးႏိုင္တယ္လား”

            “ေအး …. ႐ွာေပးႏိုင္တာေပါ့ကြ အခုေလာေလာဆယ္တင္ ငါ့ကိုအလုပ္တစ္ေနရာစာလြတ္ေနလို႔ ႐ွာေပးခိုင္းထား ေသးတယ္ မင္းနဲ႔ဆိုအေတာ္ေလာက္ပဲကြ”

            “ေဟ .. အေဟးေဟးေဟး ဟုတ္လား ေျပာစမ္းပါဦး ေျပာစမ္းပါဦး”

            “ဒီလိုကြာ မင္းလုပ္ရမွာအရမ္းလည္းသက္သာတယ္ မနက္ကိုးနာရီကေန ညေနငါးနာရီအထိပဲ ၿပီးေတာ့ တနလၤာ ကေန ေသာၾကာအထိပဲ သြားရမွာကြ စေန၊ တနဂၤေႏြ ႏွစ္ရက္လံုးပိတ္တယ္”

            “ေဟ ေအး …. မိုက္တယ္ဟ ဘယ္မွာလုပ္ရမွာတုန္း လခကေရာ ဘယ္ေလာက္လဲ”

            “ေအးကြ လခကလည္းအပ်ံစား တစ္လကို ကိုးေသာင္းခြဲေတာင္ရမွာေဟ့ … ဘယ္မွာလုပ္ရမွာလဲဆိုေတာ့ …. အင္း … ယဥ္ေက်းမႈဦးစီးဌာနေလ သိတယ္မဟုတ္လား အဲ့ဒီမွာဗ်ား အဲဒီမွာ”

            အမေလးေလး ….. ဟိုေကာင္ျဖစ္သြားလိုက္တဲ့ပံုမ်ား ေျပာမေနနဲ႔။ သူ႔ကိုယ္သူ တစ္လကိုးေသာင္းခြဲလည္းရဦး မယ္၊ တစ္ပတ္ကိုလည္း ငါးရက္ပဲဆင္းရမယ္၊ လုပ္ရမယ့္ေနရာကလည္း အိေျႏၵရရ ယဥ္ေက်းမႈဦးစီးဌာနဆိုေတာ့ ဝမ္းသာ ေနလိုက္တာေျပာမေနနဲ႔။ ဒါနဲ႔ ဝမ္းသာအားရ ဆက္ေမးပါတယ္။

            “ေအး….. ဒါေတာ့ဟုတ္ပါၿပီ … ဒါေပမယ့္ ငါကအဲဒီမွာ ဘာလုပ္ရမွာလဲေျပာဦးေလကြာ”

            “ေဟးေဟး မင္းဘာမွ ပင္ပင္ပန္းပန္းလုပ္စရာမလိုဘူး မနက္ကိုးနာရီ႐ံုးေရာက္တာနဲ႔ မင္းသံမံတလင္းမွာ ၿငိမ္ၿငိမ္ ေလးလွဲေန႐ံုပဲ တစ္ေနကုန္ မင္းကို ပတၱလားလုပ္တီးၾကမွာေလ ဟီးဟီး” လဲဆိုေရာ ဆဲလိုက္တာမ်ားဗ်ာ …… အမ်ိဳးကိုစံု သြားတာပဲ။ ၿပီးေတာ့ စိတ္ေကာက္ၿပီး စူပြစူပြနဲ႔ ျပန္သြားပါေလေရာ။ ေတာ္ေတာ္ေလး ဂြက်သြားပံုရပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ က်န္ခဲ့တဲ့ေကာင္တစ္သိုက္က အဲ့ဒီအေၾကာင္းကို တစ္ေနကုန္ေျပာၿပီး ရယ္လုိ႔မဆံုးေတာ့ဘူး။

                                                                                                သူရႆဝါ

က်ေနာ္နဲ႔ဂြတီးဂြက်မ်ား (၅)

က်ေနာ္ရဲ႕ ဂြတီးဂြက်ေတြကို မေရးျဖစ္တာၾကာပါၿပီ။ အခုေတာ့ နည္းနည္းေလး စိတ္အားလပ္ေနလို႔ ျပန္ေရးမယ္ စိတ္ကူးမိပါတယ္။ ဂြတီးဂြက်ေတြလည္း ခဏခဏႀကံဳေနရျပန္တာကိုး အခုတေလာ။ ဂြတီးဂြက် အပိုင္း (၅) ျဖစ္ပါတယ္။ ဖတ္ၾကည့္ေပးၾကပါဦး။

ကြန္ပ်ဴတာက်င့္ ကြန္ပ်ဴတာႀကံ

က်ေနာ္နဲ႔ လက္ရွိေပါင္းသင္းဆက္ဆံေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းအားလံုးလိုလိုက ကြန္ပ်ဴတာေလာက၊ အင္တာနက္ေလာကမွာ က်င္လည္ေနၾကတဲ့ အလုပ္လုပ္ေနၾကတဲ့ သူေတြျဖစ္ပါတယ္။ သိၾကတဲ့အတိုင္း ကြန္ပ်ဴတာသမားဆိုတာ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ေရာက္ရင္ ထမင္းေမ့ဟင္းေမ့။ အင္တာနက္သံုးတတ္တဲ့သူဆို ပိုေတာင္ ဆိုေသးတာေပါ့။ ထိုင္မိရင္ ထလို႔မရေတာ့ဘူး။ အဓိကေျပာခ်င္တာကေတာ့ က်ေနာ္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ရတဲ့ ကိစၥပါ။

တေလာက အခ်ိန္ျပည့္ကြန္ပ်ဴတာပဲ သံုးမိတယ္။ ဘယ္မွလည္း ေထြေထြထူးထူးမေရာက္ျဖစ္ဘူး။ ဘာ ကိစၥပဲ ေပၚလာေပၚလာ လႊတ္ထားလိုက္တယ္။ အဲ …. အျပင္ျပန္ထြက္ျဖစ္တဲ့အခါက်ေတာ့ အဲ့ဒီတုန္းက ေပၚလာ တဲ့ကိစၥေတြကို ျပန္လုပ္ရပါေလေရာ။ အဲ့ဒီမွာ မလုပ္မျဖစ္လုပ္ရတာတစ္ခုကေတာ့ ဖုန္းေတြဆက္ရတာပါပဲ။ မွတ္ မွတ္ရရ အဲ့ဒီေန႔က အလုပ္ကိစၥတစ္ခုနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းဆီကို ဖုန္းေခၚျဖစ္တယ္။ လမ္းေဘး PCO ဖုန္းဆိုင္ကေန တဆင့္ေပါ့။ တစ္ေယာက္တည္း ျပႆနာတက္ရတာ အဲ့ဒီမွာပါပဲ။ ႏွစ္ရွည္လမ်ား ကြန္ပ်ဴတာကိုင္လာတဲ့ အက်င့္ က ဖုန္းဆက္တဲ့ေနရာအထိပါလာပါတယ္။ ဘာလဲဆုိေတာ့ ဖုန္းေခၚဖို႔ ဖုန္းနံပါတ္ေျခာက္လံုးႏွိပ္ၿပီးရင္ မျပည့္စံု ေသးဘူးလို႔ခံစားရၿပီး Enter ႏွိပ္ဖို႔ ခလုပ္ကို လိုက္လိုက္ရွာေနမိတာပါ။ တစ္ခါမဟုတ္ပါဘူး။ ဖုန္းတစ္ေကာလ္ ေခၚတိုင္း တစ္ခါ အက်င့္ပါေနတာ။ ဒီကိစၥက ေတာ္ေတာ္ေလးကို ဂြက်ပါတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ေရာ အဲ့ဒီလိုျဖစ္ဖူးလား မသိဘူး။

ေပၚရာကို႐ႈ

ဒီကိစၥျဖစ္ပံုကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးရယ္ရပါတယ္။ ျပန္ေတြးတိုင္းလည္း ရယ္ခ်င္ပါတယ္။ ကိုယ့္ဘာ သာ အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ရတဲ့ကိစၥပါ။ တစ္ရက္မွာ ၿမိဳ႕ထဲကိုေရာက္ပါတယ္။ ဆိပ္ကမ္းသာလမ္းမွတ္တိုင္မွာ ကားေစာင့္ရင္း ေဘးနားက VCDေတြ CDေတြေရာင္းတဲ့ဆိုင္ကို ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး ၾကည့္မိတယ္။ အေခြေတြက ေတာ့ ေတာ္ေတာ္စံုပါတယ္။ အခုေနာက္ပိုင္းမွာ သီခ်င္းေခြေတြ၊ 8 IN 1 တို႔ 16 IN 1 တို႔လို ဗီဒီယိုကားတြဲေတြနဲ႔ အၿပိဳင္ေရာင္းအားေကာင္းလာတာက တရားေခြေတြျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ တရားေခြေတြမွ နည္းတာမဟုတ္ဘူး။ တရားအစံု၊ ဆရာေတာ္အစံုပါပဲ။ တရားေခြေတြေလွ်ာက္ၾကည့္ရင္းက အေခြေတြရဲ႕ထိပ္ဆံုးမွာ ေထာင္ထားတဲ့ တရားေခြတစ္ခ်ပ္ကို ဘာရယ္မဟုတ္ၾကည့္မိပါတယ္။ ေယာဂီဝတ္စံုနဲ႔ ဦးေလးႀကီးတစ္ေယာက္ တရားထိုင္ေနတဲ့ ပံုနဲ႔ ေအာက္မွာ “ေပၚရာကို႐ႈ” ဆိုၿပီးေရးထားတယ္။ က်ေနာ္ စိတ္ဝင္စားသြားပါတယ္။ ဒီတရားေခြက ဆရာေတာ္ တစ္ပါးပါးေဟာတာမဟုတ္ဘဲ လူဝတ္ေၾကာင္ဓမၼာစရိယတစ္ေယာက္ေယာက္ ေဟာတာျဖစ္မယ္ဆိုၿပီးေတာ့ေပါ့။ ဒီထက္စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတာက “ေပၚရာကို႐ႈ” ဆိုတဲ့အမည္ပါ။ သူ႔ရုပ္ကိုၾကည့္ေတာ့ အေရွ႕တိုင္းရုပ္၊ ဗမာ ရုပ္ပဲ။ ဒါေပမယ့္ နာမည္က အဲ့ဒီလိုျဖစ္ေနတယ္ေပါ့ေလ။ ဘာလူမ်ိဳးလဲေတာင္ စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ေသးတယ္။ ဒီလိုနာမည္မ်ိဳး ဘယ္ႏိုင္ငံေတြမွဲ႔တတ္သလဲေပါ့။ လားလား ….. ေသခ်ာၾကည့္မွ တစ္ေယာက္တည္းအရွက္ကြဲ ေတာ့တာဗ်ာ။ ဘယ္ဟုတ္မလဲ …… ေပၚရာကို႐ႈွဆိုတာ လူနာမည္မွမဟုတ္ဘဲကိုး။ တရားထိုင္ရင္ စိတ္ထဲမွာ ေပၚလာတာကုိ ႐ႈမွတ္ခိုင္းတာေလ။ တရားေခြနာမည္က “ေပၚရာကို႐ႈ” ျဖစ္ေနတာထင္တာပဲ။ ဟဲဟဲ… အခုထိ ျပန္ေတြးမိတိုင္း အဲ့ေလာက္ေတာင္ အသံုးမက်တဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ရယ္ေနမိတယ္။ တကယ့္ကို ဂြတီးဂြက်ပါပဲ ေပၚရာကို႐ႈရယ္။

အစ္ကို ……. ဖုန္းေခၚခ်င္လို႔

က်ေနာ္ အင္တာနက္ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ Staff လုပ္တုန္းကပါ။ အခ်ိန္က ဆိုင္ပိတ္ခါနီးျဖစ္ေနၿပီ။ ည ဆယ္နာရီေလာက္ေပါ့။ ဆိုင္မွာကလည္း လူရွင္းေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆး အင္တာနက္ထိုင္သံုးေနမိတယ္။ အဲ့ဒီ အခ်ိန္မွာ ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္ ေရာက္လာပါတယ္။ “အစ္ကို … ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဖုန္းေခၚခ်င္လို႔ပါ” တဲ့။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း Server ကိုထသြားလိုက္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ဆိုင္မွာက Pfingo ဖုန္းကို Server ကေနပဲ ေခၚေပးတာ မ်ားပါတယ္။ ေကာင္ေလးႏွစ္ေကာင္ကလည္း ေယာင္ေတာင္ေပါင္ေတာင္နဲ႔ အနားလာထိုင္တယ္။ က်ေနာ္က ဘယ္ကိုဖုန္းေခၚမွာလဲလို႔ ေမးရတာေပါ့။ ေကာင္ေလးေတြၾကည့္ရတာလည္း ဖုန္းဆက္လို႔ရမယ့္ေနရာကို မနည္း ရွာထားရပံုပဲ။ ဟုတ္တယ္…. က်ေနာ္တို႔ဆိုင္က လမ္းက်ဥ္းေလးထဲမွာဆိုေတာ့ ဒီအခ်ိန္ဆို လူအရမ္းျပတ္တယ္။ အင္တာနက္ဆိုင္ကလည္း က်ေနာ္တုိ႔တစ္ဆိုင္ပဲရွိတာေလ။

“ညီေလးတို႔ ဘယ္ကိုေခၚမွာလဲ ဖုန္းနံပါတ္ေျပာ” ဆိုေတာ့ …..

“5 ………” ဆိုၿပီး ဂဏန္းေျခာက္လံုးရြတ္ျပပါတယ္။ က်ေနာ္ေၾကာင္သြားတာေပါ့။ သတိလက္လြတ္ေျပာ လိုက္မိတယ္။

“ဟမ္ …… ဘာဖုန္းႀကီးလဲ”

“Handphone မဟုတ္ဘူးေလ အစ္ကို … ရိုးရိုးဖုန္း ၾကည့္ျမင္တုိင္ကိုေခၚမွာ”

“အင္…… ေသေရာ” ဆိုၿပီး သူတို႔ကို ရွင္းျပရပါေတာ့တယ္။ Pfingo ကႏိုင္ငံတကာေခၚတာျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းေသခ်ာေျပာျပရတယ္။ ေကာင္ေလးေတြလည္း မေက်မနပ္ျဖစ္သြားပံုရပါတယ္။ စူပြစူပြနဲ႔ က်ေနာ့္ကို ေျပာတယ္။ “အစ္ကိုကလည္း တျခားႏိုင္ငံေတြေတာင္ ေခၚလို႔ရေသးတာ ၾကည့္ျမင္တုိင္ေလာက္ေတာ့ မိုင္နာ ေနမွာပါဗ်ာ လုပ္ပါ ေခၚေပးပါ”

စိတ္ကိုညစ္ေရာပဲဗ်ာ။ က်ေနာ္လည္း ဘယ္လုိေျပာေျပာမရတဲ့အဆံုး ေကာင္ေလးႏွစ္ေကာင္ကို ျပန္ၿပီး ဘုေတာေျပာရပါေတာ့တယ္။

“အစ္ကို ကဒံုကနိကို အရင္ေခၚၾကည့္လိုက္ဦးမယ္ ညီတို႔ေရ ….. အ့ဲဒီကိုရမွသာ ျပန္လာခဲ့ေတာ့” လုိ႔။

သူရႆဝါ

ပြာတာဝါဝါနှင့် ဆားပုလင်း အိုင်အိုဒင်း စုံထောက်ရှော်ကြီးများအမှု

တစ်နေ့သ၌ဟု စာရေးဆရာများ သုံးစွဲလေ့ရှိသော တစ်နေ့သ၌ တစ်ခု၏ နံနက်ခင်းတွင် နာမည်ကျော် စုံထောက်ကြီး ဆားပုလင်း ပိုးကောင် အိပ်ရာမှ နိုးထလာခြင်းက စသော အဖြစ်အပျက် များကို အခြေပြု၍ ယခုတင်ပြ လတ္တံ့သော ဗမာ့ ရာဇဝတ်မှု သမိုင်းတွင် မကြုံစဖူး ကြီးကျယ် ဂယက်ရိုက် ခဲ့သည့် ဤကိုယ်ကျိုးနည်း တက်တက်ပြောင် အမှုဆန်းကြီး အကြောင်း စတင် ဖော်ပြ ရပေမည်။

အထက်ပါ တစ်နေ့သ၌ တစ်ခု၏ နံနက်ခင်းတွင် နာမည်ကျော် စုံထောက်ကြီး ဆားပုလင်း ပိုးကောင် အိပ်ယာမှ မှုံတိမှုံမွှား ယောင်ဝါးဝါးနှင့် နိုးထလာ ခဲ့လေသည်။ “ဆားပုလင်း ပိုးကောင်နှင့် ငတက်ပြား စိုးမိုးအမှု”၊ “ဆားပုလင်း ပိုးကောင်နှင့် ဒတ်ကလော့ လူသတ်သမား အမှု” ဟူ၍ပင် အထူး အရေးပေး မှတ်တမ်းတင် ထားရသော အမှုအခင်း အကြီးစားများကို ကံအားလျော်စွာ ဖော်ထုတ်ပေး နိုင်ခဲ့သည့် ဆားပုလင်း ပိုးကောင်အား ပုလိပ်မင်းကြီး လူလိန်မှ ဂုဏ်ပြုမည့် ကော်ဖီပါတီပွဲ ရှိရာ ဦးညိုကြီး ကာကာဆိုင်သို့ သွားရောက်ရန် အိုင်ပီပင်ဂွင်းနှင့် ယနေ့နံနက် ချိန်းဆို ထားမိကြောင်း နိုးလျှင် နိုးခြင်းပင် ဆားပုလင်း ပိုးကောင် သတိရလေ၏။ ထို့ကြောင့်ပင် ဧည့်ခံပွဲ တက်ရောက်ရန် ပြင်ဆင် ဖြီးလိမ်း ရဦးမည့် အရေးကို တွေးကာ အိပ်ယာမှ အလူးအလဲ ပြူးပြဲပြီး ထလာ ခဲ့လေသည်။ မနေ့ညက စွပ်ကျယ် လက်ပြတ်လေး ဝတ်ပြီး အိပ်ယာ ဝင်ခဲ့မိခြင်း ကြောင့်လားတော့ မသိ။ အိပ်ယာက နိုးနိုးချင်းပင် ခန္ဓာကိုယ်မှ အေးစိမ့်သော အရသာတစ်မျိုး ခံစားနေ ရကြောင်းကို (စုံထောက်ပီပီ) ဆားပုလင်း ပိုးကောင် သတိပြု မိလေသည်။

နတ်ဖွက်ထားတဲ့ Valentine

ကျွန်တော့်မှာ ရည်းစားများစွာ ရှိခဲ့ပါသည်။ “သက်မွန်မြင့်” နှင့်တူသော ကောင်မလေး၊ “ရတနာပုံ” နှင့်တူသော ကောင်မလေး၊ “နန္ဒာလှိုင်” နှင့်တူသော ကောင်မလေး စသည်ဖြင့် ဘောင်းဘီဆိုင် တစ်ဆိုင်အလား ရွယ်စုံ၊ ဆိုဒ်စုံ ရည်းစားများ ထားခဲ့ဖူးပါသည်။ ကျွန်တော်နှင့် တော်တာတွေ ရှိသလို ကျွန်တော်နှင့် မတော်တာတွေလည်း ရှိ၏ (စကားချပ် - ဘောင်းဘီနှင့် တင်စား ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း မမေ့ကြပါရန် မေတ္တာရပ်ခံ အပ်ပါသည်)။ ထူးခြားချက် (သို့) ဝဋ်နာကံနာ တစ်ခုမှာ ဘယ်သူနှင့်မှ ဘယ်တုန်းကမှ မတိုင်းခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပါသည် (တိုင်း = ဗယ်လင်တိုင်း အတိုကောက် ဖြစ်ပါသည်)။

ပထမဦးဆုံး ကောင်မလေးနှင့် တုန်းကတော့ အတော်ကို နီးစပ်ခဲ့ ပါသေးသည်။ သူက ကျွန်တော့်ကို ကြိုက်သလို ကျွန်တော်ကလည်း သူ့ကိုကြိုက်မှန်း အချင်းချင်း သိကြပါသည်။ သူငယ်ချင်းများ ကလည်း ကောင်းကောင်း လှော်ကြကုန်၏ (ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ကို လှေဟု ထင်သလားတော့ မပြောတတ်ပါ)။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ထိုနှစ်က Valentines’ Day ကလည်း ကျူရှင်ရော၊ ကျောင်းရော ပိတ်ရက် ဖြစ်ပါသည်။ ကောင်မလေးကိုလည်း ရည်းစားစကား ပြောထားပြီး ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော့် အကြံကလည်း Valentines’ Day တွင် တစ်ခါတည်း အဖြေတောင်းပြီး တစ်ခါတည်း “ဒန်တန့်တန်” ကြရန် ဖြစ်၏ (ဒန်တန့်တန် = ပျော်ရွင်စွာ ဆင်နွဲခြင်း)။

ကျွန်တော်နဲ့ ဂွတီးဂွကျများ (၄)

ကျွန်တော်နဲ့ နာမည်ပေးကင်ပွန်းတပ်

ကျွန်တော် ငယ်ငယ် ကတည်းက ဦးလေးလို ခင်ရတဲ့ တစ်ယောက်က တနေ့မှာ ကျွန်တော့်ကို ပြောလာပါတယ်။ “ကိုဘုန်းရယ်.. ငါ့သားကို နာမည် ပေးချင်လို့ စဉ်းစားပေးစမ်း ပါဦးကွာ” တဲ့။ သူက ကျွန်တော် စာတွေ ဘာတွေ ရေးတာကိုလည်း သိဖူး၊ ဖတ်ဖူး နေတာဆိုတော့ အားကိုးတကြီး ပြောရှာပါတယ်။ နောက်.. ကျွန်တော်က ဆရာကြီး မင်းသိင်္ခတို့ နာမည်ပေးတဲ့ “ဆပွတ်” တွေ ဘာတွေ ကိုလည်း နည်းနည်း တီးမိခေါက်မိ ရှိတာကိုလည်း သိလို့ပါ။ သိဆို ကျွန်တော့် နာမည် ကလည်း “ပဉ္စပွတ်” နည်းနဲ့ အမေ ကိုယ်တိုင် ပေးခဲ့တာကိုးဗျ။

နာမည် ပေးနည်းကို မသိသေးတဲ့သူတွေ သိအောင် နည်းနည်း ပြောပါ့မယ်။ ကျွန်တော်က တနင်္ဂနွေသား ဆိုတော့ တနင်္ဂနွေကနေ စပြီးရေရင် ငါးခုမြောက်က “ကြာသာပတေး”။ အဲဒါကို ထိပ်ဆုံးစာလုံး ယူပါတယ်။ အဲ.. “ကြာသာပတေး” ကနေ ငါးခုမြောက် “တနင်္လာ” ကိုတော့ နောက်ဆုံးပိတ် ယူပါတယ်။ “တနင်္လာ” ကနေ ငါးခုမြောက် “သောကြာ”။ ဒီတော့ “ကြာသာပတေး” “သောကြာ” “တနင်္လာ” ပါ။ ကျွန်တော့် နာမည်ကလည်း “ဘုန်းသန့်ကျော်” ဖြစ်လာ တာပေါ့ဗျာ။ လိုရင်းကို ဆက်ရေးပါ့မယ်။ သူက အဲဒီလို နာမည် ရွေးခိုင်းတော့ ကျွန်တော်ကလည်း မေးရပါတယ်။

 

“ဦးရဲ့သားလေးက ဘာနေ့သားတုန်း”
        ဆိုတော့ သူက