Showing posts with label အမှတ်တရ. Show all posts
Showing posts with label အမှတ်တရ. Show all posts

Thursday, January 02, 2014

ဝါ သာ နာ


ဝါ သာ နာ

- သူရဿဝါ -

တစ်ရက် ဦးသူရ [ဦးဇာဂနာ] ဆီေရာက်ေတာ့ ေမာင်ဝါဝါ့ကို ေြပာသည်။ စံုနံ့သာမဂ္ဂဇင်း ထုတ်မည်တဲ့။ ရသစာေပ အနုပညာ မဂ္ဂဇင်း ြဖစ်ရမည်တဲ့။ ေမာင်ဝါဝါ မျက်လံုးြပူးသွားသည်။ ဦးသူရ ဘယ်လို စိတ်ကူးရပါလိမ့်။ ဒါမှမဟုတ် ဦးသူရကို ဘယ်သူေြမှာက်ေပး လိုက်ပါလိမ့်။ လူငယ်ေတွေရာ၊ လူြကီးေတွပါ စာဖတ်အား ကျလာသည့် အချိန်ကျမှ၊ ထို့ထက်ပို၍ ရသစာေပ မျက်နှာငယ် ေနရသည့် ကာလမျိုးကျမှ ဦးသူရ ဘာလို့များ “စာေပ အနုပညာ” မဂ္ဂဇင်း ဆိုတာကို ထုတ်ချင်ရသည် ဆိုတာကို ဘယ်လိုမှ ေတွးမရ။ ေနဘုန်းလတ် ဆိုတဲ့ လူြကီး ဦးသူရကို ေချာက်တွန်းချင်၍များ ပညာသားပါပါ အချွန်နှင့် မ, လိုက်သလားမသိ ဟုလည်း စိတ်ထဲက စွပ်စွဲမိေသးသည်။ ဟုတ်တယ်ေလ.. အဲဒီလူြကီးက ရုပ်ြကည့်ေတာ့ အတည်။ တခါ တေလ သူစိတ်ကူးေပါက်၍ လုပ်လိုက် ေြပာလိုက်တာက သူ့လက်ချက် ဟုပင် မထင်ရ ဆိုသည့် အစွမ်းမျိုး ရှိတာကိုး။ ဒါေပမဲ့ ဆက်ေြပာေတာ့မှ ထိုစိတ်ကူးမျိုး ဦးသူရမှာ ရှိေနတာက ေတာ်ေတာ်ြကာြပီဟု သိရသည်။ စာေပေလာကအတွက် ဝမ်းသာမိေသာ်လည်း ဦးသူရ အတွက် ေတာ့ စိတ်မေကာင်း။ စံုနံ့သာ ေကတီဗီတို့၊ စံုနံ့သာ ဘီယာစေတရှင်တို့ ဖွင့်လျှင်လည်း ေသာက်ေသာက်လဲ ြမတ်မည်မှာ ဧကန်။ ဒါမှမဟုတ်လို့ အိပ်မက်စံုနံ့သာတို့၊ စံုနံ့သာနှင့်ြပိုင် ဘယ်သူမှ မနိုင်တို့ ဆိုတာမျိုး ရုပ်သံအစီအစဉ် တစ်ခုခုလုပ်လျှင်လည်း ချက်ချင်း “ေပါက်” မည်မှာ ေြမြကီး လက်ခတ် မလွဲ။ ခုေတာ့ လစဉ် အနည်းနှင့် အများ ဦးသူရ အိတ်ကပ်ထဲမှ ခုန်ထွက်သွားမည့် ေငွစက္ကူ ကေလးများကို ြမင်ေယာင်ရင်း ဦးသူရအစား နှေြမာေနမိြပန်သည်။

Saturday, May 09, 2009

အနီရောင်လှိုင်းဟာ အစွယ်ရိုင်းတွေနဲ့


အိပ်မက်ဖြစ်ခဲ့ရင်ကောင်းမယ်
ဒါမှမဟုတ်၊ အိပ်မက်ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင်မကောင်းပါဘူး
လောကဟာ လှိုင်းထန်လေထန်ကြားမှာ
လှိုင်းဒဏ်လေဒဏ် ခံခဲ့ရတယ်။

တော်လဲသံတဝေါဝေါကလည်း အနီရောင်
မိုးစက်မိုးပေါက်ကလည်း အနီရောင်
ကောင်းကင်အနီရောင် မြင်ကွင်းအနီရောင်
မုန်တိုင်းဟာ ကဆုန်စိုင်းလို့
အနီရောင်ဟာ အနီရောင်ချင်းထပ်လို့
မေလ ၂ ရက်နေ့ကို သတ်လိုက်တယ်။

Monday, May 04, 2009

ကျွန်တော်မြင်သော ခေတ် ၂၁


- ၁ -
မေမေက သူ့သမီးလေးကို
ပြုံးရင်းကြည့်လိုက်တယ်
မေလ ၄ ရက်နေ့ စစ်စစ်မှာ။

- ၂ -
တဖြည်းဖြည်းနဲ့တော့
တံခါးတွေပွင့်လာပါလိမ့်မယ်
အခုက နုငယ်သေးတဲ့အရွယ်။

- ၃ -
လှမ်းမကြည့်ပါနဲ့ဦးကွယ်
မခေါ်ဘဲရောက်လာမယ့်အရာတွေကို။

Tuesday, March 10, 2009

ကဗျာတွေထဲတွန်းချခံထားရတဲ့ ဆယ့်ကိုးနှစ်သား


ဒီကောင်လေးကို
ကဗျာတွေထဲ ဘယ်သူတွန်းချလိုက်သလဲ။

လှိုင်းတွေလိုပါပဲ
ငြိမ်သက်ရင်း ကူးခတ်ရင်း
လူးချည်လွန့်ချည်နေရင်း
တနေဝင် တနေထွက်နဲ့
ပင်လယ်နံပါတ် ဆယ့်ကိုးကို ပျိုးယူလိုက်တယ်။

ကျိုက်လတ်တစ်ခေါက် ငါးပါးမှောက်

ဒီနေ့မနက် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ၂၀၀၉ ခုနှစ်အတွက် ပထမဆုံး Donation သွားရမှာလေ။ အစောကြီးထ၊ လှလှပပလေး ဝတ်စားပြီး လှူထားတဲ့ အဝတ်ထုပ်တွေ၊ ဂစ်တာတွေနဲ့ ကို့ယို့ကားယား ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ သွားကြမှာက ကျိုက်လတ်က ပညာဝတီ အမျိုးသမီး ဘဝမြှင့်တင်ရေး ကျောင်းပါ။ မနက် ရှစ်နာရီ ဆယ့်ငါး၊ ဆင်ရေတွင်း မှတ်တိုင် အရောက်တဲ့။ နောက်ကျရင် မစောင့်ဘူးတဲ့။ အဲဒီလိုတွေ ပြောထားတော့ အိမ်ရှေ့က ထွက်တာနဲ့ ကားပေါ်ကို ဒိုင်ဗင် မထိုးရုံတမယ် တက်လိုက် လာရသေးတယ်။

ဆင်ရေတွင်း ရောက်တော့ လူတော်တော် စုံနေပြီ။ ဇီးရိုးတို့၊ မဟန်နီတို့၊ ဝိုင်၊ စိုးမိုး၊ ခိုင်ပြည့်စုံ အားလုံး စုံနေပြီ။ အဲ.. ခိုင်ပြည့်စုံဆိုလို့ သူ့ကိုလည်း ခဏခဏ မေးရသေးတယ်။ “ပြည့်ရေ.. အဆင်ပြေရဲ့လား” ဆိုပြီးတော့။ ဟဲဟဲ၊ ကိုယ့်ညီမလေးတွေ အဆင်ပြေ စေချင်လို့ပါ။ အဲဒါကိုပဲ သူက ရှက်ချင်ယောင် ဆောင်နေသေးတယ်၊ အယ်.. မဟုတ်ပါဘူး.. ရှက်နေသေးတယ်။ အဲဒီလိုပါပဲ။ ကျွန်တော်က အငြိမ်မနေ နိုင်တဲ့ကောင် ဆိုတော့ တွေ့သမျှလူကို လိုက်ပြီး စလိုက် နောက်လိုက်နဲ့ အော်ဟစ် နေတာ။ ငှားထားတဲ့ ကားကလည်း အချိန် မှန်သလား မမေးနဲ့၊ ကိုးနာရီခွဲ ဒင်ကနဲ နေတော့ ရောက်ချလာ ပါလေရော။ ဘုရင့်နောင်မှာပဲ မီးပွိုင့် မိသလိုလို၊ ယာဉ်ထိန်းရဲကပဲ ကားကို စက်ပေးမနှိုး သလိုလိုနဲ့ ရှစ်နာရီ ဆယ့်ငါး ရောက်ရမယ့် ကားက ဆယ်နာရီထိုးမှ ရောက်လာ တော့တယ်။ ပြောရမယ် ဆိုရင်.. အဲဒီကနေ စပြီး တောက်လျှောက် လွဲတော့တာပါပဲ။

Tuesday, June 03, 2008

ငါတို့ရဲ့ ရှေ့သို့


ဆွံ့အခြင်း ငြိမ်သက်ခြင်းက
ငါတို့လူစုနဲ့ ခပ်ဝေးဝေးမှာ။

မိုးတွေရွာလည်း ရှေ့ဆက်ကြမယ်
နေပူပူထဲလည်း ရှေ့ဆက်ကြမယ်
ငါတို့ဆောင်ပုဒ်ကိုက “ရှေ့သို့” ဖြစ်ရဲ့။

အကြင်နာများ
ဖေးကူမှုများ
ရိုင်းပင်းကူညီခြင်းများ
မြင့်မြတ်သိမ်မွေ့သော လူငယ်စိတ်များနဲ့
ငါတို့ခရီးကို ငါတို့ရွက်လွှင့်မယ်
လေဆန်လည်းမကြောက်ပါဘူးကွယ်။

Wednesday, February 13, 2008

"အေ" ကိုက်နေတဲ့ကောင်


ဘေးစိပ်ထားတဲ့ ဖဲတစ်ချပ်ကို
ရှုံးမလား နိုင်မလား
ရိုက်မချရဲသေးတဲ့ကောင်ပါ။

မင်းရှိနေတဲ့ကျောင်းဝင်းထဲ
ကိုယ့်အရိပ်ကိုယ် ဖျောက်မပစ်နိုင်တာလည်း မှန်ရဲ့။
ဘောင်ခတ်မထားတဲ့ ရင်ဘတ်ပြပွဲလေး
မင်းရှေ့မှာ ခင်းကျင်းထားချင်တာလေ။

ဂျီတီအိုင် ရုပ်ကြွင်းသစ်


ငါတို့က..
ဖြစ်တယ်။

သုံးရာ့နှစ်ဆယ်ခွဲတမ်းအရ
ဦးရဲမောင်ရဲ့ချက်မြှုပ်မှာ
ငါတို့က.. ဖြစ်တယ်။

နက်ပြာရောင်ဦးဂျမ်းများ
ဆောင့်ကြွားကြွားနင်းသွားတဲ့မြို့လေးပေါ်မှာ
ငါတို့က.. ဖြစ်တယ်။

နေမင်းရဲ့ရင်သွေးတော်များ


သူတို့က
ပျားတွေလို သိုင်းဝိုင်းမှုမျိုးနဲ့

ဗျိုင်းတွေလိုပဲ အုပ်စုဖွဲ့ပျံသန်းကြတယ်။

သူတို့ရဲ့
နုနယ်ရှည်သွယ်သော လက်ချောင်းတွေက
ခေတ်ရေစီးကို ဇက်ကြိုးလှမ်း,လှမ်းဆွဲတယ်။

တစ်ယောက်ရဲ့ဝမ်းစာကို တစ်ယောက်ကူ,ကူဖြည့်တယ်။

သူတို့ရဲ့လင်းပျိုစူးဝင့်သောမျက်လုံးတွေက
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိနဲ့ယှဉ်ကြည့်တယ်။
သူများတွေကို အကြင်နာနဲ့ကြည့်တယ်။

သူတို့အချင်းချင်းကျတော့ ယိုင်းပင်းမှုနဲ့ကြည့်တယ်။