တစ်ခါက တိုင်းပြည် တစ်ပြည်မှာ ဘုရင်ကြီးတစ်ပါး ရှိပါသတဲ့။ အဲဒီ ဘုရင်ကြီးမှာ လိန္တက ဆိုတဲ့ သားတော်လေး တစ်ပါး ရှိတယ်တဲ့။ လိန္တက ဆိုတာကို မြန်မာလို အနက်ပြန် ရင်တော့ လူလိန် ပေါ့ကွယ်။ အဲဒီ သားတော် လူလိန်လေး အရွယ်ရောက် လာတဲ့အခါ မှာတော့ ဘုရင်ကြီးက သူ့ သားတော်လေးကို တက္ကသိုလ်ပြည်က ဒိသာပါမောက္ခ ဆရာကြီးဆီကို လွှတ်ပြီးတော့ မင်းညီ မင်းသားတို့ တတ်အပ်တဲ့ အဠာရသ ၁၈ ရပ်ကို သင်ကြား စေပါသတဲ့။ ဒါပေမဲ့လည်း နဂိုကတည်းက ဗီဇ မကောင်းတဲ့ လူလိန် မင်းသားလေးဟာ ဘာမှလည်း သေချာ လိုက်မသင်ဘူးတဲ့။ ဒီကြားထဲ အပေါင်းအသင်း မှားပြီး ဘိန်းရှူတတ် လာပါရော။ နဂိုကတည်းက ဘာမှမတတ်တဲ့ မင်းသား လူလိန် လေးဟာ ဘိန်းလည်း ရှူတတ် သွားရော အမြဲတမ်း ချောင်ကပ်ပြီး ဘိန်းကိုသာ ရှူနေပါ တော့သတဲ့။
အဲဒီလိုနဲ့ သုံးနှစ်သုံးမိုး ပြည့်လို့ အားလုံး ပညာစုံပြီလို့ ယူဆလိုက်တဲ့ ဆရာကြီးဟာ သူ့ကျောင်းသား တွေကို အရည်အချင်းစစ် စာမေးပွဲ လုပ်ပြီးတော့ အတော်ဆုံးသူကို သူ့ သမီးတော်နဲ့ ပေးစား မယ်လို့ ကြေညာ ပါသတဲ့။ မင်းညီ မင်းသားတွေ အားလုံးကလည်း ပျော်ကြတာပေါ့။ ဆရာကြီးရဲ့ သမီးဟာ ဒီခေတ်မှာ ချောတယ် ဆိုတဲ့ မင်းသမီးတွေ လောက်ကိုတော့ သနားတယ်လို့ ပြောလို့ ရအောင် ချောမောလို့ ပါပဲတဲ့။ ဘာမှ မတတ်တဲ့ လူလိန် မင်းသားခမျာ မှာတော့ ယောင်လည်လည် နဲ့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကံကောင်း သွားတာ တစ်ခုက အဲဒီ မင်းသားလေးဟာ ကလိန် ကကျစ်ဉာဏ် အရမ်း ထက်မြက် တာပါတဲ့။ ဆရာကြီးက အားလုံးကို ယှဉ်ပြီး လေးပစ်တာ ပြိုင်ခိုင်းပြီ ဆိုရင် သူက သူ့အလှည့် မရောက်ခင် ပစ်မှတ် အဝိုင်းကြီးရဲ့ နောက်မှာ သံလိုက်တုံးတွေ သွားကပ် ထားတာမျိုး၊ အဲဒီလို လိန်တတ် ကျစ်တတ်တော့ သူ့ကို ဆရာကြီးက သူသင်ပေး သမျှကို အကုန်တတ် တယ်လို့ ထင်ပြီး သိပ်သဘောကျ နေတာပေါ့။ အဲဒီကျတော့ ဆရာကြီးက အဲဒီ လူလိန် မင်းသားလေးကို ခေါ်ပြီး မေးတယ်။