ကိုယ့်အနားမှာတော့
လွတ်လပ်သော လေဟာနယ်နဲ့
မလွတ်လပ်သော ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ပဲကျန်ရစ်
ညီမလေး လှောင်အိမ်တံခါးကို ဖွင့်ထွက်သွားခဲ့ပြီ။
မင်းမရှိတော့ဘူးဆိုတဲ့
အသိနဲ့တင်မွန်းကြပ်
ဝေးကွာခြင်းအစွန်းမှာ ရပ်လိုက်တယ်
ရှုခင်းတွေ လှလိုက်တာညီမလေးရယ်
လှောင်အိမ်ရဲ့အပြင်ဖက်မှာ အဲဒီ ရှုခင်းတွေလှလိုက်တာ။
နှုတ်ဆက်လိုက်ရတော့မယ်ဆိုတာ သေချာခဲ့ပြီ
မျက်ရည်တွေကိုပဲ သီချင်းလုပ်ဆိုပါတော့မယ်ကွယ်
အဆုံးသတ် ပြတင်းတံခါးများ
ဖွင့်ထားရင်းနဲ့ကို ပိတ်လှောင်သွားကြ
ငါ့ ကြေကွဲခြင်းဟာ ကူးစက်ရောဂါတစ်မျိုးလို
ငါ့ သွေးသားထဲ တိုးဝင်ပျံ့နှံ့
ကျိန်စာတွေလည်း ရင်နဲ့မဆန့်ဘူး
မင့်ကိုလှမ်းကြည့်ရတဲ့
ကိုယ့်မျက်ဝန်းတွေ
ကန်း မြေ့ ကြေ ကွဲ
အချစ်ကို မျှော်လင့်ချက်ခပ်နည်းနည်း
ပြန်မထစတမ်း လှဲထားခဲ့ရတယ်။
ရွေးခြယ်ခွင့်သာရှိမယ်ဆို
ကိုယ့်မိုးနှစ်တွေအားလုံး မဖြစ်သလိုပဲသုံးခဲ့ချင်ပါရဲ့
ဘယ်လို အနာဂတ်ကို ကိုးကွယ်ရမလဲ
ဘယ်လှိုင်းကိုမှ မကြောက်သလို
ဘယ်တံတိုင်းကိုမှလည်း မကြောက်ခဲ့ပါဘူးကွယ်။
သူ့အရိပ်ကလေးကိုပဲ လိုက်ဖမ်းရင်း
ငါ့စိတ်တွေ ခဏခဏကြမ်းပေါက်ကျွံကျတယ်
ဘာတွေက မှားခဲ့တာလဲ တွေးမရဘူး
နွေခေါင်ခေါင်မှာမှ မိုးကိုမျှော်မိ
ဟောဒီကောင်က အဆုံးမရှိမိုက်မဲပါတယ်။
အလွမ်းတွေ
မျက်ရည်စတွေ
ဒဏ်ရာအစအနတွေနဲ့
ညနေခင်းမှတ်တိုင်မှာ တကိုယ်တည်းရပ်ခဲ့
လမ်းဟောင်းတွေထဲ တကိုယ်တည်းလျှောက်ခဲ့
အဲဒီလိုနဲ့ ကြေကွဲခြင်းကို တမ်းတမ်းမက်မက်လိုက်ရှာတယ်။
မင့်မျက်နှာလေးအကြောင်း တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင်
ကိုယ့်မှာက
အလင်းပွင့်တွေ ရုတ်တရက် ထ, တောက်လာသလိုမျိုး
စပယ်နံ့တွေ ချက်ချင်းမွှေးလှိုင်လာသလိုမျိုး
ရင်နဲ့မဆန့်လို့တောင်
ခုလို ကဗျာတွေထဲ သိမ်း, သိမ်းထားရတာပါ ညီမလေးရယ်။
ကိုယ်မပိုင်သေးသော မင့်ကိုယ်သင်းနံ့လေးကို
ပြီးခဲ့တဲ့ညနေဆီက ခဏပြန်ငှား
တဖွားဖွားမြန်လာတဲ့ ရင်ခုန်သံနဲ့
ချစ်သောညီမလေးကို မျက်လုံးစုံမှိတ်ပြီး လှမ်းကြည့်မိတယ်။
ပြုံးနေပါရဲ့လားကွယ်။