Showing posts with label တဂ္၍ေရးေသာ. Show all posts
Showing posts with label တဂ္၍ေရးေသာ. Show all posts

Wednesday, September 16, 2009

Infinity ဆီကဆံုမွတ္

ကိုဂစ္တာ က “Infinity ဆီကဆံုမွတ္” ဟူေသာပိုစ့္တစ္ပုဒ္ေရးရန္ Tag ပါသည္။ သူေရးထားတာကို သြားဖတ္ၾကည့္ေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ေတာင္ ဘာေရးေစခ်င္မွန္းမသိ၍ ေရးခ်င္တာေရးထားတာျဖစ္သည္။ က်ေနာ္ ေခါင္း႐ႈပ္သြားၿပီး ဘာေရးရင္ေကာင္းမလဲဟုစဥ္းစားၾကည့္မိသည္။ ေနာက္မွ ရသစာတမ္းငယ္ (Essay) ေရးရင္ ေကာင္းမည္ဟုေတြးကာ ေရးလိုက္ပါသည္။ ကိုဂစ္တာ ေက်နပ္ႏိုင္ေလာက္မည္ဟုလည္း ထင္ပါသည္။

Infinity ဆီကဆံုမွတ္
(၁)
ထိုသို႔ျဖင့္ “ေဝးကြာျခင္း” ေရာက္႐ွိလာသည္။ “ဆံုမွတ္” လိုက္႐ွာေနရသည္ဆိုကတည္းက ေဝးေနၾက တာေသခ်ာသည္။ အေဝးမွာ မိုးတိမ္မ်ားေျပးလႊားေနၾက ....... အေဝးမွာ ေလတိုက္ခတ္ေန ...... အေဝးမွာ ....... သံသရာလည္ေန ....... အေဝးမွာ မိုးစုန္းစုန္းခ်ဳပ္ေန ..... အေဝးမွာ .... အေဝးမွာ ..... အေဝးမွာ ....... ေဝး ...... ေန ....... ၾက ........ ပါ ...... သည္။
(၂)
“ဆံုမွတ္” ကဘယ္မွာလဲ။ ကိုယ္ .... လိုက္႐ွာသည္။ ကိုယ္မေတြ႕ပါ။ မ႐ွိတာလား ၊ဒါမွမဟုတ္ မ႐ွိဟုပင္ ထင္ျမင္ရေလာက္သည့္အကြာအေဝးမွာလား။ ထိုသို႔ ေမးေနျခင္း ဆံုမွတ္ျဖစ္လာႏိုင္သလား။ ေမးခြန္း၏အေျဖက ဆံုမွတ္ျဖစ္သလား။ ကိုယ္ ..... မသိျပန္ပါ။ မသိျခင္းကေရာ ..... ဆံုမွတ္လား .....။ စဥ္းစားရတာပင္ ကိုယ့္ကိုယ္ ကို အားနာဖို႔ေကာင္းေနျပန္၏။
ဆံုမွတ္ကိုလိုက္႐ွာရန္ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့သည္။ လမ္းမွာ ခ်ိဳင္းေထာက္ေထာက္၍လမ္းေလွ်ာက္လာ ေသာ A ကိုေတြ႕သည္။ သူမ်ားသိမလားဟု “ဆံုမွတ္” အေၾကာင္းေမးၾကည့္မိသည္။ “ဆံုမွတ္က ႏွစ္ခု႐ွိတယ္ဗ် ၊ ခ်ိဳင္းေထာက္က ခ်ိဳင္း(ဂ်ိဳင္း)နဲ႔ထိေနတာ ဆံုမွတ္တစ္ခု ၊ ခ်ိဳင္းေထာက္ကိုထိန္းကိုင္တဲ့လက္က ခ်ိဳင္းေထာက္နဲ႔ လာထိေတြ႕တယ္ ၊ ဒါက ဆံုမွတ္တစ္ခု” ဟုေျပာ၏။ သူ၏ဆံုမွတ္ကို “ေဝေဝဝါးဝါးဆံုမွတ္” ဟု ကိုယ္အမည္ေပး လိုက္သည္။ ကိုယ့္ဆံုမွတ္ကိုမေတြ႕ေသးပါ။ ဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့၏။
ေလွ်ာက္ရင္းကပင္ လမ္းမွာ ပါးစပ္ႀကီးၿဖဲၿပီးေလွ်ာက္လာေသာ C ႏွင့္ ေတြ႕ျပန္သည္။ “ဆံုမွတ္ဘယ္မွာ လဲ” ။ ေမးၾကည့္မိေတာ့ “ေလႏွင့္သူ၏အာေခါင္ထိေတြ႕ရာျဖစ္ေသာ ပါးစပ္ဟၿပဲသည္ပင္ ဆံုမွတ္ျဖစ္ေၾကာင္း” ေျပာ၏။ “သြားၿဖဲနားၿဖဲဆံုမွတ္” ဟုအမည္ေပးခဲ့သည္။ ကိုယ့္ဆံုမွတ္ဘယ္မွာလဲ ....... မေတြ႕ရေသးပါ။
ထိုသို႔ျဖင့္ပင္ ပါးစပ္ဟကာ ကိုယ့္အာေခါင္ကိုယ္ တုတ္ေထာက္၍ေလွ်ာက္လာေသာ D အား “တနံတ လ်ားဆံုမွတ္” ၊ တစ္ကိုယ္လံုးတြန္႔လိမ္ေကာက္ေကြး၍ေလွ်ာက္လာေသာ S အား “ေက်ာသားရင္သားဆံုမွတ္” ဟု အမည္အမ်ိဳးမ်ိဳးေပးခဲ့ရသည္။ ကိုယ့္ကံလိႈင္းကေတာ့ ႐ိုင္းၿပီလားမသိ။ အခုထိ ဆံုမွတ္မေတြ႕ေသး။
(၃)
ေလမ်ား ဟူးဟူးဟဲဟဲျမည္ကာ တုိက္ခတ္လာ၏။ ေျမျပင္မွသစ္႐ြက္မ်ား တိုးထြက္ပ်ံသန္းၿပီး သစ္ပင္ေပၚ မွသစ္႐ြက္မ်ားက ခုန္ဆင္းခ်ၾကသည္။ ကိုယ့္အာ႐ံုငါးပါးကို ပိတ္ထားလိုက္ေသာေၾကာင့္ မုန္တိုင္းတိုက္ခတ္သြား သလား၊ သာမာန္ေလျပင္းထန္႐ံုလားမသိလိုက္ပါ။ မ်က္လံုးျပန္ဖြင့္ၾကည့္ေသာအခါမွာပင္ ထူးဆန္းမႈကိုစတင္ ႀကံဳေတြ႕လိုက္ရျခင္းျဖစ္ေလသည္။
တစ္စံုတစ္ေယာက္ (သို႔မဟုတ္) တစ္စံုတစ္ခု ကိုယ့္ဆီေလွ်ာက္လာသည္။ သူ႔ပံုသ႑ာန္ကို အတိအက် မေျပာတတ္ပါ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ သူ႔ကိုၾကည့္ရသည္မွာ “ေဝးကြာျခင္း” ကို အေကာင္အထည္ျဖင့္ျမင္လိုက္ရ သလို႐ွိ၏။ သူ႔ကိုၾကည့္ရင္း ငယ္ငယ္ကေပ်ာက္႐ွဖူးေသာ ေလယ်ာဥ္ပ်ံ႐ုပ္ကေလးကိုသတိရသည္။ ဆံုးပါးသြားၿပီ ျဖစ္ေသာ ခ်စ္ရသည့္ဦးေလးကိုသတိရသည္။ ကိုယ့္ကိုေရာ ၊ ကိုယ့္လက္ေဆာင္စကၠဴငွက္႐ုပ္ေလးေတြကိုပါ ထား ခဲ့သည့္ စိမ္းကားသူတစ္ေယာက္ကို သတိရသည္။ သူ႔မ်က္ႏွာက အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းလဲေနသလိုထင္ရ၏။ သူ႔ကိုယ္ သူ မိတ္ဆက္လာသည္။ “ငါ့နာမည္က အတိုင္းအဆမ႐ွိခန္႔မွန္းမရေသာေဝးကြာသည့္ေလာက၏တစ္ေနရာ တဲ့ကြ”။ သူ႔နာမည္ကို ကိုယ္နားမလည္ပါ။ ၾကားလည္းမၾကားဖူးပါ။ သူကဆက္ေျပာသည္။
“မင္းရဲ႕ ဆံုမွတ္ကိုမင္း လိုက္႐ွာေနတာမဟုတ္လား”
(၄)
ကိုယ္ၿငိမ္သက္ဆြံ႕အသြား၏။ သူ႔စကားအဆံုးမွာ အရာရာရပ္တန္႔သြားသလိုထင္ရသည္။ ဆည္းလည္း သံမ်ား ပ်ံ႕ဝန္းလာသလား ၊ ညိဳရီေမွာင္မိုက္သြားသလား။ သူ႔အေမးကိုျပန္မေျဖျဖစ္ဘဲ ကိုယ္ၿငိမ္သက္ေနမိသည္။ သူလည္း ၿငိမ္သက္ေနသည္။ ခဏၾကာမွ .................... ကိုယ့္ကို ႏႈတ္ဆက္သလိုၾကည့္ရင္း သူစတင္ထြက္ခြာ ေလသည္။ သူမထြက္ခြာမီ ..... စကားတစ္ခြန္း လြင့္က်လာ၏။
“ဆံုမွတ္က Infinity လို႔ေခၚတဲ့ေနရာမွာ ႐ွိတယ္”
ကိုယ္ေျပာလိုက္တာလား။ ဒီစကားကို ကိုယ္ေျပာလိုက္မိတာလား .... ဒါမွမဟုတ္ သူေျပာလိုက္တာလား ဆိုတာပင္မသိေလာက္ေအာင္ မိႈင္းပ်သြားၿပီ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ရလိမ့္ဦးမည္။ ကိုယ္ ဆက္ လက္၍ ခရီးထြက္ခြာရပါဦးမည္။ သူကေတာ့ ကိုယ္ႏွင့္ေဝး၍ ေဝး၍သြားၿပီျဖစ္သည္။
(၅)
“ဆံုမွတ္” ကိုလိုက္႐ွာခဲ့သည္။ “ဆံုမွတ္” က “Infinity” မွာဟု သိလိုက္ရသည္။ တကယ္ဟုတ္လား မဟုတ္လား ....... ကိုယ္မသိႏိုင္ပါ။ သို႔ေသာ္ “ဆံုမွတ္” ကိုေတြ႕ႏိုင္ရန္ “Infinity” ဆီေရာက္ေအာင္ေတာ့ သြားရ လိမ့္မည္။ “Infinity” ကဘယ္မွာလဲ။ “Infinity” ကိုအရင္႐ွာေဖြရလိမ့္ဦးမည္။ တစ္ေန႔ေန႔မွာေတာ့ ............ ေရာက္ပါလိမ့္မည္။ “ဆံုမွတ္” ကိုလည္း ႐ွာေဖြေတြ႕႐ွိလိမ့္မည္ထင္ပါသည္ ..............................................
..............................................................................................................................................
..............................................................................................................................................
…….................................
(၆)
ထိုသို႔ျဖင့္ “ေဝးကြာျခင္း” ကပင္ အရင္ေရာက္႐ွိလာပါေတာ့သည္။
က်ေနာ္ေရးၿပီးၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ က်ေနာ္ျပန္၍ Tag ပါမည္။ ေအာက္ပါသူငယ္ခ်င္းမ်ားအေနျဖင့္ ျပန္လည္ ေရးေပးေစလိုပါသည္။

Saturday, June 13, 2009

ကၽြန္ေတာ္၀ါသနာပါသည္




`စာေရးျခင္း´ ကို ၀ါသနာပါလို႔ စာေရးေနသူကိုမွ `ဘာ၀ါသနာပါလဲ´ လို႔ေရးဖို႔ ကိုလင္းဦးကတဂ္တယ္ အဟဲ။ ဒါေပမယ့္လည္း ကိုယ္၀ါသနာပါတာေတြက အမ်ားသား မဟုတ္လား။ ေရးစရာေတာ့ မရွားပါဘူး။ ၿခံဳငံုၿပီး ေျပာရ မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ေဘာလံုးအားကစားနဲ႔ အႏုပညာကို ၀ါသနာပါ,ပါတယ္။
`ေဘာလံုး´ ဆိုရင္ သူမ်ားကန္တာကိုလည္းၾကည့္၊ ကုိယ္ကိုယ္တိုင္လည္းကန္ … အဲ့ဒီလို ၀ါသနာႀကီးပါတယ္။ ႏိုင္ငံတကာပြဲစဥ္ေတြ၊ ဥေရာပႏိုင္ငံ အသီးသီးက လိဂ္ေတြအစ၊ လမ္းေဘးမွာ အုတ္ခဲေထာင္ကန္တဲ့ ကေလးေတြ ရဲ႕ပြဲအဆံုးၾကည့္တယ္။ ဘယ္ေလာက္အထိလဲဆို တစ္ခါ … အိမ္နားမွာ ကေလးေတြ ေဘာလံုးကန္ေနၾကတာကို ေဘးကထိုင္ၿပီး တစ္ဦးတည္းေသာ ပြဲၾကည့္ပရိတ္သတ္လုပ္ေနရာက ကေလးေတြကို အားမလို အားမရနဲ႔ `ဟို ေကာင္ေလးက ဟိုကိုေျပးေလ … ဒီေကာင္ေလးက ဒီလိုကန္ကြ´ နဲ႔ ႏွစ္သင္းလံုးရဲ႕ ပါးစပ္မန္ေနဂ်ာ အလုပ္ ေကာင္းတာ ေနာက္ဆံုးကေလးေတြက မၾကည္ေတာ့ဘဲ `ဦးေယးဂ်ီး … တြားေတာ့ဂ်ာ … လစ္ေတာ့ … ´ လို႔ အေျပာခံ အႏွင္ခံရတဲ့ အထိပါပဲ။
ေဘာလံုးကန္တာကိုလည္း ၀ါသနာႀကီးေသးတယ္ခင္ဗ်။ ၿမိဳ႕နယ္လက္ေရြးစင္ပြဲေတြကစၿပီး ခရိုင္လက္ေရြးစင္၊ တိုင္းလက္ေရြးစင္ပြဲေတြအလယ္ .. ႏိုင္ငံလက္ေရြးစင္ပြဲေတြအဆံုး ကၽြန္ေတာ္ကန္ဖူးတဲ့ပြဲတစ္ပြဲမွမရွိပါဘူး။ ဟုတ္ တယ္ေလ … ကၽြန္ေတာ္ကန္တာက (W လို႔ကၽြန္ေတာ္တို႔ေခၚတဲ့) တစ္သင္းငါးေယာက္ကန္ရတဲ့ ပြဲငယ္ေလးေတြ ကန္တာကိုး။ ဒါေပမယ့္ Wကန္ရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အသင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ဆရာပဲဗ် ဟဲဟဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ေက်ာင္းက တစ္သင္းတည္းကန္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို `ဒိုေလး´လို႔ေခၚၾကတယ္ .. လူမေပးဘဲ ပတ္လိမ္ေနလို႔။
တစ္ခါေတာ့ ေက်ာင္းကဆရာေတြအသင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လွ်ပ္စစ္စြမ္းအားနဲ႔ ေဘာလံုးပြဲႀကီးတစ္ပြဲခ်ိန္းကန္ၾကပါ တယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကန္တဲ့ေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အသင္းက လူဆယ့္တစ္ေယာက္အတိပဲလာတယ္။ W ကန္တုန္း က ကၽြန္ေတာ္က အလယ္မွာေနၿပီးကန္တာကိုး။ ပြဲႀကီးကန္မယ္ဆိုေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္က အလယ္တန္းညာ အစြန္မွာေနခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ Kick နဲ႔ ေထာင့္ျဖတ္ေဘာတင္ရင္ ယင္ေကာင္ေလာက္ေတာင္ မေျပး ေတာ့ ေနလို႔မရဘူး။ ေနာက္တန္းက်ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္တည္ေဆာက္ပံုနဲ႔ မျဖစ္ျပန္။ အဟဲ … အဲဒါ နဲ႔ပဲ ေနာက္ဆံုးေနရာေရြးလာလိုက္တာ ေရွ႕တန္းကန္ရပါေလေရာ။ အေထာင္တုိက္စစ္မွဴးေပါ့။
အေထာင္တုိက္စစ္မွဴးဆိုေတာ့ သိတဲ့အတိုင္းပဲေလ… ေဘာလံုးကို ေအာက္ဆင္းယူရတာမွမဟုတ္တာ။ အလယ္ တန္းက ပို႔သမွ်ကို ဒိုင္ခံအဆံုးသတ္ေပးရတာမဟုတ္လား။ တစ္လံုးမွကၽြန္ေတာ့္ေျခေထာက္ထဲမေရာက္ဘူး။ တစ္ ခ်ီက်ေတာ့ အလယ္တန္းကေဘာလံုးျဖတ္ပို႔လုိက္တာ ကၽြန္ေတာ့္ေျခေထာက္ထဲ ဆိုက္ဆုိက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ေရာက္ လာပါေလေရာ။ ကၽြန္ေတာ္က ဂိုးတိုင္ေရွ႕တည့္တည့္မွာ … ဂိုးသမားက ကၽြန္ေတာ့္ ေျခသံုးလွမ္းေလာက္အကြာ .. အားရပါးရကန္ထည့္လိုက္တာ ဂိုးတိုင္အေပၚကို သံုးျပန္ေလာက္ေက်ာ္ထြက္သြားေရာ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ့္ပါရမီထူးပံုကို ရိပ္မိပံုရတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြကေျပာပါတယ္။ `ဆယ္ေယာက္တည္းပဲ ဆက္ကန္ပါရေစ´ တဲ့။ အဲ့ေလာက္အထိကို ေတာ္ခဲ့တာပါ။
ေနာက္ထပ္၀ါသနာပါတာကေတာ့ အႏုပညာပါ။ အႏုပညာမွာ ဘာ၀ါသနာပါလဲဆိုတာေတာ့ လာမေမးနဲ႔။ အားလံုး ၀ါသနာပါတယ္။ အားလံုးကို ခံုမင္တယ္။ အဲ … ျပင္းျပင္းထန္ထန္ရူးသြပ္တာကေတာ့ သီခ်င္းဆိုတာ၊ ပံုဆြဲတာနဲ႔ စာေရးတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကၽြန္ေတာ္နဲ႔အတူ M3 အတူမသြားရဲဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က မိုက္ခဲမို႔လို႔။ ဘာသီခ်င္းလာလာ ကၽြန္ေတာ့္အသံေသးအသံေၾကာင္ေလးနဲ႔ ဆိုတယ္။ ဦးသုေမာင္ရဲ႕ ဘရဏီလည္း ဆိုလိုက္တာပဲ။ ခိုင္ထူးရဲ႕ စစ္ကိုင္းလမ္းလည္း မလြတ္ဘူး။ ထူးအိမ္သင္သီခ်င္းမ်ား ေယာင္လို႔မွပြင့္မလာနဲ႔ .. အႀကိဳက္ဆံုးပဲ။ အဲလို.. အဲလို ဆိုလြန္းဟစ္လြန္းအားႀကီးလို႔ ကိုမိုက္ခဲ၊ ေမာင္မိုက္မလႊတ္၊ တစ္စင္လံုးတစ္ေကာင္၊ အဲ့လိုဘြဲ႕ထူးေတြ တသီႀကီးရွိတာေပါ့ ဟဲဟဲ။
ပံုေတြဆြဲတာကေတာ့ ဟိုးငယ္ငယ္ (စာေတြမေရးခင္) ကတည္းက ဆြဲတာပါ။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ စာေရးဖို႔ဆို တာလည္း သိတတ္ေသးတာမဟုတ္ဘူးေလ။ ပန္းခ်ီသင္တန္းေတြ၊ ကာတြန္းသင္တန္းေတြ သိပ္တက္ခ်င္ခဲ့တာ။ ဒါေပမယ့္ မတက္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ပံုဆြဲတာေတာ့ ပါရမီေလးပါတယ္ေျပာရမယ္။ ပံုဆြဲေတာ္တယ္ခင္ဗ်။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ကာတြန္းစာအုပ္ထဲက ဇာတ္ေကာင္ေလးေတြပံုကို ကူးကူးဆြဲတာေပါ့။ အဲ့ဒီကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ဆြဲရင္ စာအုပ္ထဲကလိုပဲ တူတယ္ဆိုၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြက လာလာဆြဲခိုင္းၾကတယ္။ နည္းနည္းေလး အသက္ရလာေတာ့ ပံုတူေတြဆြဲတတ္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ သင္တန္းနဲ႔ဘာနဲ႔ စနစ္တက်မတက္ခဲ့ရတဲ့ေကာင္ဆို ေတာ့ အရမ္းအတူႀကီးေတာ့မဟုတ္ဘူးေပါ့။ အျဖဴအမည္းပံုလာေပးရင္ ေတာ္ေတာ္တူေအာင္ဆဲြႏိုင္ေပမယ့္ ကာလာပံုလာေပးရင္ေတာ့ သိပ္ဆြဲလို႔မရေတာ့ဘူး။ ပံုဆြဲတာ၀ါသနာပါလို႔လဲ… ဆယ္တန္းတက္ေတာ့ အေမတို႔က ဇီ၀ဘာသာတြဲယူခိုင္းတယ္။ တကယ္ပဲ အက်ိဳးေပးပါတယ္။ ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့ ဇီ၀ေဗဒကို (၄၂) မွတ္တိတိ ရတယ္ေလ။ စာေမးပြဲခန္းထဲမွာ ပံုခ်ည္းပဲထိုင္ဆြဲေနတာ တစ္နာရီခြဲေလာက္ရွိတယ္ (စာလည္းရမွမရတာကို) :) ။ အဲ့ေလာက္အထိ ပံုဆြဲ၀ါသနာပါခဲ့ပါတယ္။
ေနာက္ဆံုးတစ္ခုကေတာ့ စာေရးတာပါပဲ။ စာေရးေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ကေလာဘအရမ္းႀကီးတယ္ခင္ဗ်။ သူမ်ားေတြ ကဗ်ာဆိုကဗ်ာ၊ ၀တၳဳဆို၀တၳဳ ကိုယ္သန္ရာသန္ရာ ေရးၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္က ကဗ်ာလည္း ေရးလိုက္ခ်င္တာပဲ၊ ၀တၳဳလည္းေရးလိုက္ခ်င္တာပဲ၊ ဟာသလည္းေရးလိုက္တာပဲ၊ ေဆာင္းပါးေတြဘာေတြလည္း ေရးတာပဲ၊ သေရာ္စာလည္း ခ်လိုက္တာပဲ ….. ဆိုေတာ့ မခက္ေပဘူးလား။ ဒါေပမယ့္လည္း ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ ဗ်ာ။ ကိုယ္တုိင္က အစံုလုပ္ခ်င္မိတာကိုး။ အဲဒါက တစ္ခုေတာ့ေကာင္းပါတယ္။ ကဗ်ာေရးလို႔မရရင္ ၀တၳဳေရး၊ ၀တၳုေရးမရရင္ ေဆာင္းပါး စသျဖင့္ ေျပာင္းေျပာင္းေရးေနလို႔ရတာကိုး။ အဲ…. မေကာင္းတာကေတာ့ အားလံုးၿပံဳ ေရးေနခ်င္ရင္ေတာ့ ဟိုဟာမၿပီး၊ ဒီဟာမၿပီးနဲ႔ ဒုကၡသိပ္ေရာက္ေတာ့တာပါပဲ။
ကဲ … ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ၀ါသနာေပါင္းေသာင္းေျခာက္ေထာင္ကို ေရးျပလိုက္ၿပီမို႔ တဂ္တဲ့သူလည္း စိတ္ခ်မ္းသာႏိုင္ၿပီ ထင္ပါတယ္။ အဲ… လာဖတ္ၿပီးေတာ့မွ `တဂ္မိတာမွားပဟ´ လို႔ေတြးၿပီး ကိုလင္းဦး လန္႔ခ်င္လည္းလန္႔သြား ေလာက္ပါတယ္ (အရွည္ႀကီးေတြ ေရးခ်လိုက္လို႔)။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တကူးတက၊ သတိတရ ဒီတဂ္ပိုစ့္ေလးေရးခိုင္း တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။
(စိတ္မေကာင္းစရာတစ္ခုကေတာ့ ဒီပိုစ့္ေလးေရးၿပီးလို႔ လက္ဆင့္ကမ္းတဂ္ဖို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီလိုက္ၾကည့္ေတာ့ သူတုိ႔ေတြလည္း အဲ့ဒီပိုစ့္ကိုပဲေရးထားၾကတဲ့အတြက္ မတဂ္လိုက္ရတာပါပဲ)

Tuesday, June 09, 2009

သူငယ္ခ်င္းေကာင္း မိတ္ေဆြေကာင္း




(၁)
မမိုးခါးက `သူငယ္ခ်င္းေကာင္း မိတ္ေဆြေကာင္း´ ဆိုေသာ ပို႔စ္တစ္ခုတဂ္ပါသည္။ တကယ္ေတာ့ ထိုေခါင္းစဥ္ အသြားအလာမ်ိဳးျဖင့္ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ ေရးခ်င္ခဲ့သည္မွာၾကာၿပီ။ သို႔ေသာ္ မေရးျဖစ္ခဲ့။ အခုေတာ့ ေရးျဖစ္ပါၿပီ။
ကၽြန္ေတာ္ ေရးခဲ့ဖူးတာေလးတစ္ခု ရွိပါသည္။ `သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ ေနမ၀င္မယ့္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ညေနပ်ိဳ´ ဟူ၍ … ။ ကၽြန္ေတာ္ က ကဗ်ာဆရာဆိုေတာ့ `သူငယ္ခ်င္း´ ဆိုတာကို ထိုကဲ့သို႔ ကဗ်ာဆန္ဆန္ တင္စားလိုက္ျခင္းျဖစ္၏။
(၂)
`သူငယ္ခ်င္းေကာင္း မိတ္ေဆြေကာင္း´ … ။ ထိုသို႔ဆိုလွ်င္ `သူငယ္ခ်င္း´ ႏွင့္ `မိတ္ေဆြ´ ကို ခြဲျခားေျပာရမည္ ထင္သည္။ `သူငယ္ခ်င္း´ ႏွင့္ `မိတ္ေဆြ´ မတူဘူးလားဟုဆိုေတာ့ (ကၽြန္ေတာ့္အျမင္) မတူဘူးဟုပင္ ထင္ပါသည္။
`မိတ္ေဆြ´ ဟူေသာ ေ၀ါဟာရတြင္ ခင္မင္ရင္းႏွီးျခင္းပါေသာ္လည္း ေပါင္းသင္းဆက္ဆံျခင္းက ပါခ်င္မွ ပါလိမ့္မည္။ `သူငယ္ခ်င္း´ ဆိုတာကေတာ့ ဒီလိုမဟုတ္။ ခင္မင္ရင္းႏွီးျခင္းအျပင္ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ေပါင္းသင္းဆက္ဆံျခင္းကပါ အဓိကက်ေသာ အခ်က္ျဖစ္၏။ ဒီထက္ပို၍ ေျပာရလွ်င္ `သူငယ္ခ်င္း´ မ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ တစ္ေန႔တာ အခ်ိန္ဇယားတြင္ပင္ အတိုင္းအတာတစ္ခု သတ္သတ္မွတ္မွတ္ေပးရေလာက္ေအာင္ အေရးပါၾက၏။
(၃)
ကိုယ္ႀကံဳေတြ႕ေနရေသာ ႏွလံုးသားေရးရာ ျပႆနာ၊ ေပ်ာ္စရာ၊ စိတ္ညစ္စရာ စသည္တို႔ကို မိတ္ေဆြတစ္ဦးအား ေျပာျပခ်င္မွ ေျပာျပမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း သူငယ္ခ်င္း တစ္ဦးဦးကိုေတာ့ တိုင္ပင္အကူအညီေတာင္းလွ်င္ေတာင္း မိၾကမည္။ မိတ္ေဆြတစ္ဦး၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ အခ်ိဳ႕အေပၚ ေ၀ဖန္ရံႈ႕ခ်ျခင္း၊ ခ်ီးက်ဴးေထာက္ခံျခင္း လုပ္ခ်င္မွ လုပ္မည္ျဖစ္ေသာ္လည္း သူငယ္ခ်င္း တစ္ဦးအေပၚ ၄င္း၏လုပ္ရပ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ စိတ္ဆိုးေဒါသထြက္ျခင္း၊ ကူညီအႀကံဥာဏ္ေပးျခင္းတို႔ကို ျပဳလုပ္ခ်င္ ျပဳလုပ္မိမည္ျဖစ္သည္။ ၄င္းတို႔အေပၚ ထားရွိေသာ စိတ္ခံစားမႈ အေနအထားကြာျခားမႈကပင္ `သူငယ္ခ်င္း´ ႏွင့္ `မိတ္ေဆြ´ ကို ခြဲျခားပစ္လိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ့ ထင္ပါသည္။
(၄)
ကၽြန္ေတာ့္တြင္ သူငယ္ခ်င္း၊ မိတ္ေဆြမ်ားစြာ ရွိပါသည္။ မိသားစုႏွင့္ အေနနည္းေသာ ကၽြန္ေတာ့အဖို႔ မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားစြာ ရွိသည္မွာ မထူးဆန္းေသာ ကိစၥတစ္ခုျဖစ္၏။ တကယ္ပင္ `သူရႆ၀ါ´ ဟူေသာ လူတစ္ေယာက္တြင္၊ `ဘုန္းသန္႔ေက်ာ္´ ဟူေသာ လူတစ္ေယာက္တြင္ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြတို႔၏ အေရးပါမႈက မ်ားစြာေပါင္းစပ္ထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းတိုင္းလိုလိုက ကၽြန္ေတာ့္ကို `သေဘာေကာင္းေသာ၊ စိတ္ရွည္ေသာ၊ သည္းခံတတ္ေသာ´ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အျဖစ္ျမင္ၾကသည္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က အလြန္စိတ္ဆတ္ေသာ၊ စိတ္တိုလြယ္ ေသာေကာင္တစ္ေကာင္သာျဖစ္ပါသည္။
ထိုစဥ္က ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ေပါင္းေသာသူငယ္ခ်င္း ၂၂ ေယာက္ရွိသည္။ တစ္ဖြဲ႕လံုး ဒဂံုတကၠသိုလ္ ဇူးေမဂ်ာမတြင္ တက္ေရာက္ၾကသူမ်ားျဖစ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း နည္းပညာတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားျဖစ္သည္။ ထို႔ျပင္ တစ္ဖြဲ႕လံုးတြင္ ကၽြန္ေတာ္ကအသက္အငယ္ဆံုးလည္းျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္အား သူတို႔က ကေလး တစ္ေယာက္လိုသေဘာထားၿပီး တစ္ခ်ိန္လံုးစၾက၊ ေနာက္ၾကသည္။ သူတို႔က စေလ၊ ကၽြန္ေတာ္က ေဒါသထြက္ ေလ၊ ေဒါသကို နဂါးမီးလွ်ံေတြလို မႈတ္ျပေလႏွင့္ သံသရာလည္၏။ သုိ႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္ေလာက္ စိတ္ဆိုးၿပီး နစ္နာေအာင္ျပန္ေျပာပေစ၊ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ျပန္လည္က်ဴးလြန္ပေစ… ကၽြန္ေတာ့္အား စိုးစဥ္းမွ်ပင္ ေဗြမယူခဲ့ ၾကပါ။
ၾကာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိလာ၏။ `ငါ့ကိုသူတို႔က ခင္လုိ႔မင္လို႔ စၾကေနာက္ၾကတာပဲေလ… ငါစိတ္ဆိုးလို႔ ဘယ္ ေကာင္းပါ့မလဲ ….. ငါဘယ္ေလာက္ျပန္ေျပာေျပာ သူတို႔လည္းစိတ္ဆိုးၾကတာမွမဟုတ္တာ´ ဟူ၍။ ေနာက္ပိုင္း က်ေတာ့ သူတို႔ကၽြန္ေတာ့္ကိုဘယ္လိုပင္စၾကသည္ျဖစ္ေစ (ယုတ္စြအဆံုး … ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတြ႕၍ မေအႏွမ ဆဲနည္းတစ္မ်ိဳးျဖင့္ လွမ္းေခၚလွ်င္ေတာင္) ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မဆိုးတတ္ေတာ့ပါ။ ထိုအသံုးအႏႈန္းက ကၽြန္ေတာ့္ အေပၚ တင္စီးလို၍မဟုတ္ဘဲ ကၽြန္ေတာ့္အားခင္မင္မႈကိုျပေသာ ေ၀ါဟာရတစ္ရပ္အျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္လက္ခံထား လုိက္ပါသည္။ ထို႔ေနာက္ပိုင္း ဘယ္သူႏွင့္ေပါင္းသင္းသည္ျဖစ္ေစ ကၽြန္ေတာ့္တြင္ထိုအက်င့္က စြဲက်န္ရစ္ပါေတာ့ သည္။ ယခုလက္ရွိေပါင္းေသာသူငယ္ခ်င္းမ်ားက အလြန္စိတ္ဆိုးလြယ္ေသာကၽြန္ေတာ့္အား သေဘာေကာင္း၊ စိတ္ရွည္သည္းခံေသာ သူငယ္ခ်င္းအျဖစ္ျမင္ၾကသည့္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ေက်းဇူးတင္ရမည္မွာ ယခင္ကသူငယ္ ခ်င္းမ်ားပင္ျဖစ္သည္။ ၄င္းတို႔က ကၽြန္ေတာ့္အား အျပဳအမူေကာင္းတစ္ခုကို တျဖည္းျဖည္းခ်င္းသင္ေပးခဲ့ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။
ကၽြန္ေတာ္ကံေကာင္းတာတစ္ခုက ကၽြန္ေတာ္ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရ၊ ႀကံဳေတြ႕ေနရေသာ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြအားလံုးလို လို သူတစ္ပါးအေပၚ မေကာင္းေသာစိတ္ထားမ်ိဳးမရွိတတ္ၾကသူမ်ား၊ ကိုယ္က်ိဳးမၾကည့္တတ္ၾကသူမ်ားျဖစ္ေနျခင္း ပင္။
(၅)
ကၽြန္ေတာ္ေရးခ်င္သည္ကို ေရးလိုက္ရ၍ ေက်နပ္ပါသည္။ ယခုပိုစ့္ေလးေရးျဖစ္ေအာင္ တဂ္ေသာ သူငယ္ခ်င္း မမိုးခါးကိုလည္း ေက်းဇူးအထူးတင္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေနေသာ သူငယ္ခ်င္း၊ မိတ္ေဆြအားလံုးသည္ `ဘယ္ေတာ့မွေနမ၀င္မည့္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းညေနပ်ိဳ´ မ်ားပင္ျဖစ္ၾကပါ သည္။
(ေနာက္ဆက္တြဲ)
ထံုးစံကို မရုန္းကန္ရဘူး ဟု ကၽြန္ေတာ္တို႔ သံုးႏႈန္းေလးရွိသည့္အတိုင္း တဂ္ပိုစ့္ကို လက္ဆင့္ကမ္းသည့္ ထံုးစံ စတင္ပါမည္။ ယခု `သူငယ္ခ်င္းေကာင္း မိတ္ေဆြေကာင္း´ ပိုစ့္ကို ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျဖစ္ၾကေသာ ဇာတိ ၊ ေသာတ ၊ မႏွင္းဆီနက္ ႏွင့္ ေႏြးေႏြးသဲမြန္ တို႔ကို ျပန္တဂ္ပါသည္။ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္… အားလပ္လွ်င္ ေရးေပးၾကပါ။