အချစ်ဆိုတာ ေဆးဆိုးထားတဲ့ နင့်ဆံပင်ေတွလိုပဲ ဇင်ဇင်

အချစ်ဆိုတာ ေဆးဆိုးထားတဲ့ နင့်ဆံပင်ေတွလိုပဲ ဇင်ဇင်

- သူရဿဝါ -

[၁]

မထင်မှတ်တဲ့လမ်းတစ်ေနရာမှာ

လွန်ခဲ့ြပီးတဲ့နှစ်ကာလအချို့က ငါ့ကိုဆူးေတွလိုလာြငိတယ်

နင်ေတာ်ေတာ်ပိန်သွားတယ် ဇင်၊

ေနေရာေကာင်းရဲ့လား၊ ဆံပင်ေတွလည်း တိုသွားတယ်

ဘာမှေတာ့မြဖစ်ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့

ကျွန်ေတာ့်စိတ်ထဲ တစ်ခုခုေတာ့ြဖစ်သွားတယ်။

ကၽြန္ေတာ့္ေၾကာင့္ မစၥတာဘီးန္ဟာ ရယ္စရာမေကာင္းေတာ့

“ကၽြန္ေတာ့္ေၾကာင့္ မစၥတာဘီးန္ဟာ ရယ္စရာမေကာင္းေတာ့”

မစၥတာဘီးန္ရဲ႕ဟာသေတြလည္း မရယ္ရေတာ့ပါ။

လြန္ေလၿပီးေသာခုႏွစ္တစ္ခု မ်က္စိေ႐ွ႕မွာ ခပ္တည္တည္ ျပန္ေရာက္လာၿပီးေနာက္ …

ကီးဘုတ္မွတဆင့္ ကြန္ပ်ဴတာမ်က္ႏွာျပင္ေပၚသို႔ ပို႔လႊတ္ေသာ

ကိုယ္/ ဟာသ၊ ကိုယ္ (ကိုယ္တိုင္) ဟာသ၊ အေထြအထူးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။

“မေတြ႕ၾကတာအေတာ္ၾကာၿပီေနာ္” ဆိုတာက အရမ္းကိုရယ္ရတာ။

ဒီလိုေလ … မစၥတာဘီးန္က မရယ္ရေတာ့ဘူး၊ ဆိုၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဟာသတစ္ခုေျပာျပလိုက္တယ္။

“ဒီမယ္ မမခေရရဲ႕ … အခ်စ္ဆိုတာ ရိတ္ခ်င္တိုင္းရိတ္ ႏႈတ္ခ်င္တိုင္းႏႈတ္ရေအာင္

မုတ္ဆိတ္ေမြး ႏႈတ္ခမ္းေမြး မဟုတ္ဘူး” ဘယ္လိုလဲ မမခေရ … ရယ္ရတယ္မဟုတ္လား။

တြန္းကန္လိုက္တဲ့ေကာင္က ျပန္ၿပီး လြင့္   လြင့္ လ ြ င ္ ့ စ ဥ  ္ လ ာ ။

ခရမ္းေရာင္ဟာ သေကၤတတစ္ခု၊ ဂစ္တာႀကိဳးျပတ္ေနတဲ့ နိမိတ္ပံုက ႐ိုးသြားၿပီဆိုရင္ ဘာထပ္ျဖည့္မလဲ။

၂၀၀၇ ခုႏွစ္ရဲ႕ မိုးရာသီတစ္ခုလံုးဟာ ဟာသဇာတ္လမ္းပဲ၊ ကၽြန္ေတာ့္ ဒိုင္ယာရီထဲက စကားလံုးေတြဟာ

သိပ္ရယ္ရတဲ့ စကားလံုးေတြအျပည့္ပဲ၊ လွလွပပ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္ထဲမွာ နာဇီတံဆိပ္ႀကီး ကပ္ထားမယ္လို႔

ဘယ္သူက ထင္မွာလဲ။ အဲဒါ ဟာသပဲေပါ့ မမခေရ။

ဟာသဆိုတာ … ၾကည့္ေနသူအဖို႔ ရယ္ရေပမယ့္ ဟာသျဖစ္ေနတဲ့သူအဖို႔ေတာ့ ငိုစရာပဲ၊ ဒုကၡပဲတဲ့။

လူသားျဖစ္တည္မႈရဲ႕ တလြဲတေခ်ာ္ ကိစၥေတြထဲ မစၥတာဘီးန္ဟာ စနစ္တက်ကူးခတ္ျပေတာ့ ဟာသျဖစ္သြားတယ္။

ဒါေပမယ့္ မစၥတာဘီးန္က ကၽြန္ေတာ့္လိုေတာ့ မ်က္ရည္ေတြက်ေနတာကို ရယ္စရာျဖစ္သြားေအာင္ မျပဳလုပ္ႏိုင္

ေျပာရမယ့္စကားေတြနဲ႔ အခ်ိန္ကာလဟာ ေတ့လြဲကေလးလြဲေနတာ။

ဘယ္လိုလဲ … ရယ္ရတယ္မဟုတ္လား မမခေရ။

၂၀၁၀ ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ မစၥတာဘီးန္ဟာ ဘယ္လိုမွ ရယ္စရာမေကာင္းေတာ့ဘူး။

သူရႆဝါ

ႏိုဝင္ဘာ ၂၇ ရက္ ၊ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္

ႏွင္းဆီဟာမမလက္ထဲပါသြားၿပီး ရနံ႔ဟာကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲက်န္ခဲ့

ကၽြန္ေတာ္က “မမ” ဆီေရာက္ဖို႔ေနာက္က်
“မမ” ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ဆီေရာက္ဖို႔ေနာက္က်
ၿပီးေတာ့ ရထားကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ဆီ
တည့္တည့္မတ္မတ္ ေနာက္က်ခဲ့ၿပီ
ကံစီမံရာအတိုင္း . . . “မမ” စီမံရာအတိုင္း
က်န္ခဲ့ပါတယ္
ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဘူတာ႐ံုနဲ႔ တိတ္ဆိတ္ေၾကကြဲမႈဟာ ဒီအတိုင္း
ကၽြန္ေတာ္ဘာလို႔ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့မိပါသလဲ
ကၽြန္ေတာ္ဘာလို႔ “မမ” အေပၚမယဥ္ေက်းခဲ့မိပါသလဲ
ေနာင္တက ကၽြန္ေတာ့္ကို လႊဲျဖတ္႐ိုက္ခ်တယ္

အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြပါ “မမ” ရယ္
“မမ” ဖုန္းနံပါတ္ကိုေမ့ပစ္ပါ့မယ္
ေျပာခဲ့ဖူးသမွ်စကားေတြေမ့ပစ္ပါ့မယ္
“မမ” ရယ္လိုက္ပံုေလး . . . “မမ” ဆီခဏေလး . . .
အားလံုးေမ့ပစ္ပါ့မယ္
ခဏေလး . . . ခဏေလး . . . ခဏေလးပဲ “မမ” ရယ္
“မမ” ေျပာသလို အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြပါ
ကၽြန္ေတာ္ . . . အရာရာေမ့ပစ္ပါ့မယ္
ခဏေလးျပန္ေတြးၿပီးရင္
ကၽြန္ေတာ္ . . . တကယ္ေမ့ပစ္လိုက္ပါ့မယ္ . . .

“ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္
လံုေအာင္လည္းမပုန္းႏိုင္ၾကပါဘဲနဲ႔
တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္
ေတြ႕ေအာင္လဲမရွာမိၾကဘူး”
အဲဒီစကားကို ကၽြန္ေတာ္ . . .
အဆိပ္လို ေသာက္ပစ္လုိက္တယ္။

ရထားကိုျမင္ခြင့္ရရင္ေတာ့
(ဘူတာ႐ံုေလးလဲက်ေသဆံုးခဲ့တဲ့အေၾကာင္း)
သိခ်င္သိခြင့္ရခဲ့မယ္
အက်ိဳးက်ိဳးအပဲ့ပဲ့ မွတ္တိုင္မ်ား
(ကၽြန္ေတာ္) ျပဒါးတစ္လမ္း (မမ) သံတစ္လမ္း
“မမ” ဟာ ေကာင္းကင္ဆြဲအား တည့္တည့္က ပန္းတစ္ပြင့္
ကၽြန္ေတာ္ၾကားလိုက္ရတဲ့အသံက
တိုးသဲ့လြန္းတယ္ “မမ” ရယ္

လြန္ခဲ့တဲ့သံုးႏွစ္ဟာ အခုက်ေနာ့္ေရွ႕ကိုျပဳတ္က်
“မမ” မရွိေတာ့သလို ေအာ္လ္တာ႐ွပ္အျဖဴေလးမရွိေတာ့ဘူး
ေငြလက္စြပ္ေလးမရွိေတာ့ဘူး၊ စကၠဴငွက္႐ုပ္ေလးမရွိေတာ့ဘူး
တနဂၤေႏြေန႔မရွိေတာ့ဘူး ေနာက္ၿပီး . . .
မိုးစက္ေတြကို မက္မက္ေမာေမာခံယူတတ္တဲ့ေကာင္ေလးမရွိေတာ့ဘူး
ကၽြန္ေတာ္ဟာ လြန္ခဲ့တဲ့သံုးႏွစ္ထဲ ျပဳတ္ က် က်န္ခဲ့တယ္
သည္းသည္းမဲမဲ ညမိုးစက္ေတြေအာက္
လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ ခ်ိခ်ိနဲ႔နဲ႔လမ္းေလွ်ာက္ဖူးတယ္
အမူအယာခပ္႐ိုင္း႐ိုင္း အ႐ူးတစ္ပိုင္းျဖစ္ဖူးတယ္
“မမ” ရယ္ . . . ကၽြန္ေတာ္ေလ . . .
အဲဒီလို . . . ေသာကေတြ တစ္ခန္းလံုးအျပည့္
ျဖန္႔ခ်ထားခဲ့ဖူးတယ္

ၾကယ္ပြင့္ေလးတစ္ပြင့္ကိုျမင္ဖို႔
ေကာင္းကင္ကို ကၽြန္ေတာ္က အေမွာင္ခ်ခဲ့မိတယ္
နားေထာင္ေကာင္းေအာင္လို႔ေတာ့
(တကယ္) မရည္ရြယ္ပါဘူး
ကၽြန္ေတာ့္တကိုယ္လံုး မ်က္ရည္ေတြျဖစ္သြားေစေလာက္တဲ့အထိ
ကၽြန္ေတာ္ ငိုမိတယ္

အခု
“မမ” အေၾကာင္း ဒိုင္ယာရီကိုၾကည့္ရင္း
ကၽြန္ေတာ္ သိလာၿပီ . . .
“မမ” ေရာ “ကၽြန္ေတာ္” ေရာ
တစ္ေယာက္ဆီတစ္ေယာက္ တည့္တည့္မတ္မတ္ ေနာက္က်ခဲ့ၿပီဆိုတာ . . . .

ယခုကဗ်ာ၏ ေခါင္းစဥ္ႏွင့္ စာသားအခ်ိဳ႕ကို ကဗ်ာဆရာဇာတိမွ ေက်းဇူးျပဳပါသည္