စိတ်ေကာက် ြကယ်သီးေလးဟာ ညီမေလးလား၊ ရင်ဘတ်ေပါ်က ြကယ်သီးဟာ ကိုယ်လား

စိတ်ေကာက် ြကယ်သီးေလးဟာ ညီမေလးလား၊ ရင်ဘတ်ေပါ်က ြကယ်သီးဟာ ကိုယ်လား

- သူရဿဝါ -

ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ပင်မေသွးေြကာလွှာကို

ချစ်ဦးသူရဲ့နာမည်ေလးေပးထားလိုက်တယ်

ချစ်သူက သခင် ၊ ကိုယ်က အပါးေတာ်ြမဲပါ ။

ကိုယ့်ဘဝကို စက္ကူငှက်ရုပ်ေလးြဖစ်ေအာင်ချိုးေခါက်ြပီး

ချစ်သူအတွက်လက်ေဆာင်ပို့ေပးဖူးတယ် ။

ရင်ဘတ်မှာမတပ်ဘဲ ြဖုတ်ထားတဲ့

စိတ်ေကာက်ြကယ်သီးေလးတစ်လံုးရှိတယ် ၊ ကိုယ်ပါ ။

ေမှာင်မည်း လူ ြမို့

ေမှာင်မည်း လူ ြမို့

- သူရဿဝါ -

ရုတ်တရက် လန့်နိုး လာခဲ့သည့် အချိန်တွင် ကိုယ့်ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလံုး ေမှာင်မဲလျက် ရှိသည်။ ကိုယ့်မှာ မီးစုန်းများ ပါဝင်ေသာ စားပွဲတင် နာရီ မရှိသြဖင့် ကိုယ်နိုးထ လာခဲ့သည့် အချိန်ကို အတိအကျ မသိရ ေသာ်လည်း စိတ်၏ ေစ့ေဆာ်မှုေြကာင့် [၂]နာရီ တိတိ ြဖစ်ေနေြကာင်း ေသချာခဲ့သည်။ အေမှာင်ကို ြကည့်ရင်း မိနစ် အနည်းငယ်ခန့် ြကာေသာ အခါ မျက်လံုးများက အေမှာင်ထဲတွင် ဝိုးတဝါး ြမင်နုိင်စွမ်း ရှိလာ၏။ ကိုယ့် အနီးတဝိုက် လူများ၊ ကားများ သွားလာ လှုပ်ရှား ေနြကသည်ဟု တရိပ်ရိပ် ခံစား သိရ၏။ ကိုယ့် မျက်လံုးနှင့် စိတ်အာရံုကို ဒီထက်ပို စူးစိုက် မိသည်။ မီးပွိုင့်မှာ မီးနီမိ၍ ရပ်တန့် ေနေသာ ယာဉ်တန်းများ၊ ခရီးသည်တင် ကားများ၊ လမ်းေဘး ဝဲယာ တစ်ဝိုက် တစာစာ ေအာ်ေန ြကေသာ လမ်းေဘး ေဈးသည်များ၊ လမ်းကူး ေနသူများ၊ ဦးတည်ရာ တစ်ခုသို့ ေရွ့လျား သွားလာ ေနြကသည့် များြပား ြပန့်ကျဲေသာ လူများ၊ ဝိုး.. ကိုယ် ြမို့လယ်ေခါင် အစည်ကားဆံုး ေနရာကို ေရာက်ေန ခဲ့တာ ပါလား။

ဆိုဖာဆက်တီခံုကေလး

ဆိုဖာဆက်တီခံုကေလး

- သူရဿဝါ -

[၁]

ကျွန်ေတာ် ခပ်ငယ်ငယ် ကတည်းက သံေယာဇဉ် ရှိခဲ့ေသာ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်း အနည်းငယ် ထဲတွင် ဆိုဖာ ဆက်တီေလး တစ်ခံု ပါဝင်သည်။ ဆိုဖာဆက်တီ ကေလးကို အိမ်သို့ သယ်ေဆာင် ဝယ်ယူ လာခဲ့သူမှာ အေဖ ြဖစ်သလား၊ အေမ ြဖစ်သလား ဆိုတာကို ကျွန်ေတာ် ကွဲကွဲြပားြပား မမှတ်မိ ေတာ့ေသာ်လည်း ထိုဆိုဖာေလး အိမ်သို့ စတင် ေရာက်ရှိလာေသာ ေန့ကိုေတာ့ ကျွန်ေတာ် ေကာင်းေကာင်း မှတ်မိေနခဲ့ ပါသည်။ ကျွန်ေတာ် သံုးတန်းအရွယ် ေကျာင်းက ြပန်လာေသာ တစ်ေန့ြဖစ်ြပီး အိမ်ထဲသို့ ဝင်သည်နှင့် ေတွ့လိုက်ရေသာ အနီရဲရဲ ဆိုဖာဆက်တီ ကေလးသည် ကျွန်ေတာ်တို့ အိမ်၏ ဧည့်ခန်း ကျဉ်းကျဉ်းေလးထဲတွင် ထင်းခနဲ သတိြပုမိ ေလာက်ေအာင် အခန့်သား ေရာက်ရှိ ေနခဲ့သည်။

မီးသင့္ႏွင္းဆီပြင့္ခ်ပ္မ်ား

“မီးသင့္ႏွင္းဆီပြင့္ခ်ပ္မ်ား”

ငယ္ဘဝအိပ္မက္မ်ိဳးနဲ႔

ဒီႏွင္းဆီကိုမွ ပ်ိဳးခဲ့သူ

မိုက္မဲမႈကို တံခြန္ထူလို႔

ရိုဇီေရ . . . နင္ဟာ

မ်က္လွည့္ဆရာရဲ႕ ေမွာ္အက်ီ ၤတစ္ထည္ျဖစ္တယ္ . . . ။

“ဒီႏွင္းဆီေလးကို ငါ့အေရျပားေပၚ စိုက္ခဲ့ပါတယ္” စိုက္ခဲ့မိသည္။ တစ္ခုခုမွန္မွာေပါ့ဟု ေတြးမိေသာ အခ်ိန္သည္ တစ္ခုခုမွားေနမွန္းသိရ၏ႏွင့္ တစ္နာရီတည္းက်သည္။ တစ္မိနစ္ထဲက်သည္။ တစ္စကၠန္႔ထဲက်သည္။ မိမိကိုယ္ကို ျပဳတ္က်လာမွန္းသိမွ နင္လႊတ္ခ်လိုက္မွန္း သိတယ္။ ဘယ္ေနရာ ေရာက္ေနမွန္းသိသည္။ ဘယ္ေနရာ ေရာက္ခဲ့မွန္း မသိခဲ့သည္ကိုလည္း သိသည္။ ရိုဇီေရ . . . ။ ဘာအသံမွမေပးၾကဘဲ ဆူညံသံေတြကို ၾကားရသည္။ နင္ထြက္သြားသည္။ နင္ျပန္သြားသည္။ နင္ေရွာင္သြားသည္။ နင္ ကိုယ္လြတ္ရုန္းသြားသည္။ တစ္ခုခုမွ မဟုတ္ပါ။ တစ္ခုခုလည္း ဟုတ္ႏိုင္သည္။ ဘာအသံမွ မေပးမိပါပဲ ဆူညံသည္ဟု ေျပာၾကသည္။ “နင္က ေထာင္ေခ်ာက္ထဲက မထြက္ႏိုင္တာ” ။ ငါခ်စ္တယ္။ ဟုတ္သည္။ “နင္က ေထာင္ေခ်ာက္ထဲက မထြက္ခ်င္တာ” ။ ငါမုန္းသည္။ မဟုတ္ဘူး။ ရိုဇီေရ . . . ရင္ထဲကမီးေတာင္ေလး ေပါက္ပါၿပီ။ မိမိကိုယ္ကိုမိမိ လႊတ္ခ်ခံရမွန္း သိခ်ိန္သည္ သူမဆီက ျပဳတ္က်လာမွန္းသိခ်ိန္ႏွင့္ တစ္ကမာၻတည္းက်သည္။ တစ္ဥယ်ာဥ္ထဲ က်တယ္။ တစ္ႏွင္းဆီထည္း က်သည္။ ဘယ္ေနရာကို ဘယ္အခ်ိန္က ေရာက္ေနမွန္း မသိေတာ့ပါ။ မုန္းသည္ ႏွင့္ ခ်စ္သည္။

ငါက ဘူတာရံုတစ္ဝက္ ၊ ရထားတစ္ဝက္ပါ ရိုဇီရယ္

ငါႏွင္းဆီေတြ စိုက္မိေနတုန္းပဲ

အစင္းစင္းေသာရနံ႔ေတြ ျပာရဲျပန္႔က်ဲ

ငါ့ရင္ကို ႏွင္းဆီေတြ စိုက္မိေနတုန္းပါကြယ္

ႏွင္းဆီပြင့္မ်ားၾကားမွာ မႈိင္းေဖ်ာ့ခဲ့ရေသာ ဘူတာရံုတစ္ခုရွိပါသည္။ ဘူတာရံုက ဆက္လက္ ေရြ႕လ်ား ခ်င္ေသာ္လည္း ရထားက ရပ္တန္႔ပစ္လိုက္ၿပီျဖစ္သည္။ ေတြေဝမိန္းေမာေနရေသာ ဘူတာရံုက ႏွင္းဆီရနံ႔ကို မုန္းေနေတာ့မည္။ လူေပါင္းမ်ားစြာ၊ ကုန္ေပါင္းမ်ားစြာကို တင္ေဆာင္ေရြ႕လ်ားခဲ့ေသာ ရထားမွာလည္း သူ၏ ကိုယ္ပိုင္ဆႏၵကိုမူ မသယ္ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ပါ။ ေမွာ္သားမီးလွ်ံမ်ားကို ပိုင္ဆိုင္ေသာႏွင္းဆီတစ္ပြင့္က သူ႔မာနကို တလက္လက္ ထုတ္ျပေန . . . ကမ္းလြန္ခံစားမႈကိုဗဟိုျပဳ၍. . . ငါ “ကန္း” ေန. . . ငါ့စိတ္နဲ႔ငါ “လြန္” ဆြဲေန . . . ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ငါ့ကိုယ္ငါ “ဗဟို” ျပဳ၍ မရပါ။ ရိုဇီေရ. . . နင္က ႏွင္းဆီျဖစ္ရင္ ငါက ရနံ႔ေတြက်ဲခ်ေပးမည္။ ငါ ရနံ႔ ျဖစ္သြားလ်င္ေတာ့ နင္က “ငါ့ႏွင္းဆီပြင့္ေလး” ျဖစ္ခ်င္လိမ့္မည္မဟုတ္ပါ။ မွား . . . မွား . . . ငါမွားခဲ့သည္။ အခုခ်ိန္ထိ ႏွင္းဆီေတြ ငါစိုက္ေနဆဲပင္ ျဖစ္သည္။

မီးေတာက္အဖူးအငံုေတြရဲ႕ေနာက္မွာ

ဆူးေတြမိုးသို႔ဆန္႔တန္း

ငရဲခန္းဂါထာတစ္ပုဒ္ကို

ရြတ္တယ္

ၾကားတယ္ . . . ငါ . . . ၾကားေနရသည္။ ငါ. . မၾကားခ်င္ပါ ရိုဇီ။ ႏႈတ္ခမ္းေတြကို ေၾကာက္သည္။ က်ိန္စာေတြကို ေၾကာက္သည္။ က်ိန္စာရြတ္ေသာ ႏႈတ္ခမ္းေတြကို ေၾကာက္သည္။ ႏွင္းဆီက လွည့္ဖ်ားခဲ့သည္။ ငါက လွည့္စား ခံခဲ့ရသည္။ “ကတၱား” ႏွင့္ “ကံ” ျပည့္စံုေသာ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုျဖစ္သည္။ ငါ “အ” ခဲ့မိမည္ဟု ယူဆပါသည္။ ငါသည္ “ကတၱား” မွန္းမသိ “ကံ” မွန္းမသိေသာ ခပ္ညံ့ညံ့ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ခဲ့မည္။ ပုရပိုဒ္ တစ္ခ်ပ္ေတာ့ ရွိေနခဲ့သည္။ မည္သည့္ဘာသာစကားျဖင့္ ေရးထိုးထားသည္ကို မသိရ။ ဘာသာျပန္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့မိသည္။ ငါ့မွာအျပစ္ရွိပါသည္။ ငါ့ကို ပစ္ပယ္သြားပါသည္။ အျပစ္ႏွင့္ဒဏ္ မွ်/ မမွ်သည္ကို မသိပါ။ ေသခ်ာခဲ့သည္က ဤေျမ၌ ႏွင္းဆီမပြင့္ေတာ့ျခင္းျဖစ္သည္။

သြားရင္းလာရင္း

မေတာ္တဆ. . .

ဟိုးမွာ မိုးေတြညိဳလ်လာတာ

ဟိုးမွာ မိုးေတြၿပိဳက်လာတာ

မေတာ္တဆပါ “႐ိုဇီအိပ္မက္” ရယ္. . .

က်န္စာတစ္ပိုဒ္နဲ႔ တစ္ေႏြလံုးလြင့္

မီးသင့္ေနတဲ့ ပြင့္ဖတ္. . . ပြင့္ခ်ပ္ေတြ. . .

“ရိုဇီေရ . . . ရိုဇီ . . . ”

ေအာ္ဟစ္ေခၚျမည္လိုက္မွ “သူမ” မရွိေတာ့တာ သိရသည္။ သက္တန္႔လုပ္ခ်င္လ်င္ေတာ့ ရြာခ်ရဲ ရပါမည္။ တိတ္ျငိမ္ ေအးစက္သြားမွ နင္မရွိေတာ့မွန္း သိရသည္။ တစ္လႊာခ်င္း တစ္ခ်ပ္ခ်င္း ပဲ့က်လာရျခင္းသည္ ဟုန္းခနဲ ေပ်ာက္ဆံုးသြားျခင္းမဟုတ္ပါ။ ႏွင္းဆီေတြမပြင့္ေတာ့မွ “သူမ” မရွိေတာ့ေၾကာင္းသိရသည္။ ႏွင္းဆီ သီခ်င္း၊ ႏွင္းဆီကႀကိဳး၊ ႏွင္းဆီမ်က္ႏွာက်က္၊ ႏွင္းဆီမီးအိမ္၊ ႏွင္းဆီစာအုပ္၊ ႏွင္းဆီျပတင္းေပါက္၊ ႏွင္းဆီထီး တစ္လက္၊ ႏွင္းဆီေတြရြာတဲ့မိုး၊၊ ႏွင္းဆီေတြ ပြင့္ဖြားလာမွ နင္မရွိေနတာ သိရသည္။ ေမွ်ာခ်ရက္ေသာေၾကာင့္ ေမ်ာလိုက္ရျခင္းျဖစ္သည္။ ပင္လယ္တစ္စင္းလံုး၏ အလယ္ေရာက္မွ “ရိုဇီ” မရွိေတာ့မွန္းသိရသည္။ ႏွင္းဆီပြင့္သံ ကိုၾကားရခ်ိန္၌ မိုးေတြ ေဝါခနဲ႔ရြာခ်လိုက္သည္။ ဆိပ္ကမ္းကို ျမင္ေတြ႔လိုက္မွ “သူမ” မရွိေတာ့တာသိရသည္။ ပုစြန္ေတာင္ၿမိဳ႕နယ္ေလးကိုသြားဖို႔ ေတာင္းပန္စကားေတြ စုခဲ့ပါသည္။ နင္မရွိေတာ့တာကို ေခါင္းၿငိမ့္ျငင္းဆန္ လိုက္ရသည္။ ေသာၾကာေထာင့္သုိ႔ ေရာက္ခ်ိန္တြင္ လက္တစ္ဘက္ လြတ္က်သြားရသည္။ လႊတ္ခ်ခဲ့ရသည္ ။ နင္ မရွိေတာ့ျခင္းကို ေခါင္းခါလက္ခံလိုက္ရသည္။ ငါ့့ကိုယ္ငါျပန္၍ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါသည္။ ရိုဇီေရ . . . နင္ မရွိေတာ့ဘူး . . . နင္မရွိႏိုင္ေတာ့ဘူး . . . နင္ရွိေနမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး. . . နင္ရွိမေနေတာ့ဘူး . . . . နင္ ရွိမလာေတာ့ဘူး . . . ။

ဒါ. . . ျပဇာတ္တစ္ပုဒ္ကေနတာ

ခဏေန ကန္႔လန္႔ကာက်လာေတာ့မွာေပါ့

အဖြင့္. . . အပ်ိဳး. . . ဆိုးဆိုးရြားရြားနဲ႔

ဇာတ္ဆင္ . . . ဇာတ္သိမ္း

ေဟာဒီစိတ္မွာ ကယိမ္းကပါးနဲ႔

ရိုဇီေရ . . .

ခဏေနရင္ . . .

ငါလည္း . . . အားလံုး . . .

ၿပီး . . . ဆံုး . . . သြား . . . မွာ . . .

ပုစြန္ေတာင္ၿမိဳ႕ေလးက ငါ့ကိုလာခြင့္ မေပးေတာ့ဘူး။ ေျမပံုေပၚမွာေတာ့ ငါတို႔ မိုင္ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ နီးၾကပါတယ္။ ထြက္ေပါက္က ငါ့ရဲ႕ေက်ာေပၚ ေဖာက္ထားသည္ ထင္သည္။ သူမကေတာ့ သူမ ထြက္သြားျခင္း မဟုတ္ပဲ “နင့္ကို အိမ္ျပန္ခိုင္းလိုက္တာ” ဟုေျပာခဲ့သည္။ ျဖစ္ႏိုင္ပါဦးမည္ဆိုလွ်င္ . . . ျဖစ္ႏိုင္ပါဦးမည္ဆိုလ်င္ ႏွင္းဆီရိုးတံႏွင့္ ေမႊထားေသာ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ႏွင့္၊ မဆိုျပျဖစ္ေသာ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ႏွင့္၊ ဂ်င္းအက်ီ ၤဝတ္ထားေသာ စာအုပ္အေဟာင္းေလးႏွင့္ . . . ။ အို . . . ျဖစ္ႏိုင္ပါဦးမည္ ဆိုလ်င္ေပါ့ . . . ရိုဇီေရ. . . ။ ထိုႏွင္းဆီပင္အား ရိတ္သိမ္းရန္အတြက္ ငါကိုယ္တို္င္ပင္ တံစဥ္တစ္လက္ျဖစ္လိုပါသည္။ ၿပီးလ်င္ ငါ့ကိုယ္ငါလည္း ရိတ္သိမ္း ရလိမ့္မည္။ စေနေန႔မ်ားထံတြင္ ငါေသဆံုးေနပါသည္။ ယခုဖတ္ေနေသာအရာသည္ ႏွင္းဆီတစ္ပြင့္အတြက္ ျပန္တမ္း ျဖစ္သည္။ ရိုဇီ. . . ရိုဇီ. . . ရိုဇီ. . . ငါဆက္လက္သီေၾကြးေနလိမ့္မည္။ ရိုဇီရယ္. . . နင္ၾကားလိမ့္မည္။ နင္ၾကားေနလိမ့္မည္။ နင္ၾကားေကာင္းၾကားလိမ့္မည္ . . . ။ ရိုဇီ . . . . ရိုဇီ . . . ရိုဇီ . . .ေရ။

သူရႆဝါ ၊ ဇာတိ ၊ ရိုးရာ

ေမလ ၂၀ ရက္ ၊ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္

ကၽြန္ေတာ္၊ သူမႏွင့္ ဧပရယ္လ္ မိုးတိမ္မ်ား

ကၽြန္ေတာ္၊ သူမႏွင့္ ဧပရယ္လ္ မိုးတိမ္မ်ား

“အခိုက္အတန္႔”

“ခ်စ္တယ္ ခ်စ္တယ္” ဟု ကၽြန္ေတာ္ မၾကားေအာင္ သူမ ေျပာသည္။

သို႔ေသာ္ … ကၽြန္ေတာ္ ၾကားလိုက္ပါသည္။

အသံမထြက္ေစဘဲ ႏႈတ္ခမ္းလႈပ္႐ံုမွ် ေျပာျခင္းျဖစ္သျဖင့္ “နားႏွင့္ဆတ္ဆတ္ၾကားသည္” ဟု မေျပာႏိုင္ ေသာ္လည္း “ရင္ႏွင့္ဆတ္ဆတ္” ၾကားပါသည္။

ကၽြန္ေတာ့္ ခ်စ္ရသူေလးသည္ မည္မွ် ရယ္စရာေကာင္းလိုက္ပါသလဲ …

ကၽြန္ေတာ့္အနားကပ္၍ ကၽြန္ေတာ္ မၾကားေအာင္ “ခ်စ္တယ္” ဟု ေျပာသည္တဲ့။

ေနာက္ၿပီး … ထိုသို႔ ေျပာေသာေနရာကလည္း ေတာ္ေတာ္ကို ကဗ်ာမဆန္လွေသာ ေနရာတစ္ခု ျဖစ္ေနျပန္သည္။

ထားပါ … အေရးမႀကီးလွေသာ ကိစၥျဖစ္ပါသည္။

အေရးႀကီးသည္က ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ကိစၥျဖစ္သည္။

သူမ၏ ဝန္ခံစကားကို ၾကားၾကားခ်င္း ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ခံစားမႈမွာ ေရာင္စံုျဖစ္ေနသည္။

ပထမ ဇေဝဇဝါ …. ထို႔ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္႐ႊင္သြားသည္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူမ ေနာက္ေျပာင္မႈ တစ္ခုလားဟု ေတြးမိသည္။

ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ညစ္သြားျပန္သည္။

ကၽြန္ေတာ့္ကို အတည္ေျပာေနျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေသခ်ာသြားေတာ့ ေပ်ာ္လာျပန္သည္။

သို႔ေသာ္ … ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာဖူးေသာ သူမ၏ စကားအခ်ိဳ႕ကို ျပန္ေတြးမိေတာ့ “တကယ္ဟုတ္ပါ့မလား” ဟု ေတြးမိကာ ထိတ္လန္႔လာပါသည္။

“စကားႀကိဳးကြင္းမ်ား”

ကၽြန္ေတာ့္ကို သူမ တည္တည္ၾကည္ၾကည္ မ်က္ဝန္းအစံုျဖင့္ စိုက္ၾကည့္ကာ ေျပာခဲ့ဖူးပါသည္။

“သူမသည္ ေတာ္႐ံုတန္႐ံုျဖင့္ ေယာကၤ်ားေလး တစ္ဦးကို သတိရမေနတတ္ေသာ စိတ္မာသူျဖစ္သည္”

“သူမ ေ႐ြးခ်ယ္သူသည္ သူမ၏ ဘဝလက္တြဲေဖာ္ အျဖစ္ပါ တည္႐ွိႏိုင္သည့္ အရည္အခ်င္းမ်ိဳး ႐ွိရမည္”

“သူမ ခ်စ္မိေသာသူသည္ သူမ အ႐ံႈးေပးဖို႔ ထိုက္တန္ေသာသူ ျဖစ္ရမည္”

ကၽြန္ေတာ့္ကို ထိုသို႔ ေျပာခဲ့ဖူး၏။ သိပ္မၾကာေသးေသာ အခ်ိန္အေတာအတြင္းကပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ထိုစကားမ်ားႏွင့္ ထိုအခ်ိန္အကြာအေဝးမ်ားကို ျပန္စဥ္းစားမိေသာအခါ တကယ္ပင္ ကၽြန္ေတာ္ တုန္လႈပ္ ထိတ္လန္႔ရပါသည္။

မေန႔တစ္ေန႔ကအထိ ကၽြန္ေတာ့္ကို မေတြ႕ရလွ်င္ တမ္းတသတိရေနျခင္း မ႐ွိေသးပါဟူေသာ သူမသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို တကယ္ပင္ … လိုအပ္ေနတတ္ၿပီလား ….

ကၽြန္ေတာ္သည္ သူမ၏ ဘဝလက္တြဲေဖာ္ ျဖစ္ႏိုင္သည့္ အရည္အခ်င္းမ်ိဳး ႐ွိ၊ မ႐ွိ သူမ အကဲခတ္ႏိုင္ခဲ့ၿပီလား …

ကၽြန္ေတာ္က သူမကို အရာရာအတြက္ အ႐ံႈးေပးရန္ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနခဲ့ေသာ္လည္း သူမ တကယ္ခ်စ္၍ အ႐ံႈးေပးရန္ ထိုက္တန္သူသည္ ကၽြန္ေတာ္ပင္ျဖစ္သည္ဟု သူမ သတ္မွတ္လိုက္ၿပီလား …

သူမအား ဘာကိုမွ မစဥ္းစားဘဲ ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးခဲ့မိပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ပင္ … ကၽြန္ေတာ္ ခိုင္လံုစြာ သက္ေသမျပႏိုင္ေသာ အရာကိစၥမ်ားအေၾကာင္း ေတြး၍ ရင္ေမာစြာ ထိတ္လန္႔ရပါသည္။

“႐ံႈးနိမ့္မႈထက္ပိုမို”

“ခ်စ္တဲ့သူက အ႐ံႈးပဲ ….”

အစဥ္အဆက္ လူသားတို႔ ေျပာခဲ့သလို သူမကလည္း ထိုသို႔ခံယူထားသည္။

မွန္ပါသည္ … သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ေတာ့ ထိုစကားက မျပည့္စံုပါ …. ခ်စ္ေသာသူသည္ ႐ံႈးပါသည္။

ထို႔အျပင္ မျမင္ရေသာ ထူးျခားဆန္းၾကယ္ ျဖစ္ရပ္မ်ားကို ေၾကာက္သလို ေတြး၍ … ေတြး၍လည္း ေၾကာက္ပါသည္။

ထိုေၾကာက္႐ြံ႕မႈကို ကၽြန္ေတာ္က “အာကာသေၾကာက္စိတ္” ဟု နာမည္တပ္ပါသည္။

႐ွင္းျပပါမည္ … အဆံုးစြန္အထိ မျမင္ႏိုင္စြမ္းေသာ ၿဂိဳလ္မ်ား၊ ၾကယ္စင္စုမ်ား၊ နကၡတ္တာရာမ်ား၊ စၾကဝဠာမ်ား အေၾကာင္း လိုအပ္သည္ထက္ ပိုမိုေတြးေတာ စဥ္းစားမိသည့္အခါ အမည္မေဖာ္တတ္ေသာ လိႈက္ဖိုထူးဆန္းစိတ္မ်ိဳးျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေၾကာက္႐ြံ႕တတ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၾကည့္ခဲ့ဖူးသည့္ ပုဂံျပားပ်ံႏွင့္ ၿဂိဳဟ္သားမ်ား အေၾကာင္း ႐ိုက္ကူး ထားေသာ ဇာတ္လမ္းမ်ားသည္လည္း “အာကာသေၾကာက္စိတ္” ကို မသိစိတ္က ျပန္လည္တြန္းကန္ အေျခခံျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ယူဆပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္ သူမႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ အေၾကာင္းအရာအခ်ိဳ႕ကို ထိုေၾကာက္႐ြံ႕စိတ္မ်ိဳးႏွင့္ ေၾကာက္႐ြံ႕ပါသည္။

သူမကို ခ်စ္သြားမိခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္မခ်စ္မွာ ေၾကာက္သည္။

ကၽြန္ေတာ္ မဟုတ္ေသာ အျခားတစ္ေယာက္ႏွင့္ တြဲ၍ျမင္ရမွာ ေၾကာက္သည္။

ကၽြန္ေတာ္ သူမကို ဘယ္ေလာက္အထိ တန္ဖိုးထား၍ ခ်စ္သလဲဆိုတာကို သူမ မသိမွာ ေၾကာက္သည္။

ကၽြန္ေတာ့္ကို ျငင္းပယ္လိုက္မွာ ေၾကာက္သည္။

သူမ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္ခ်စ္လာခ်ိန္ … ကၽြန္ေတာ့္အခ်စ္ကို လက္ခံလိုက္ခ်ိန္တြင္ေရာ ကၽြန္ေတာ့္ အေၾကာက္တရားမ်ား ေသဆံုးသြားခဲ့ပါသလား ….

ဟင့္အင္း … မဟုတ္ပါ … ကၽြန္ေတာ္ ျငင္းဆိုပါမည္။

ပထမေၾကာက္စိတ္ထက္ ပို၍မ်ားျပားေသာ ထုထည္ပမာဏျဖင့္ပင္ ေၾကာက္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ့္ကိုေျပာသည့္ “ခ်စ္တယ္” ဟူေသာ စကားသည္ သူမ၏ စိတ္ကစားမႈတစ္ခုျဖစ္မွာ ေၾကာက္သည္။

ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ သူမ တျဖည္းျဖည္း ၿငီးေငြ႕သြားမွာေၾကာက္သည္။

သူမ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘယ္ေလာက္အထိ ခ်စ္သလဲဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္မသိရမွာ ေၾကာက္သည္။

အနည္းဆံုးေတာ့ …. ကၽြန္ေတာ့္ကို သူမ သဝန္မတိုမွာကို ကၽြန္ေတာ္ ေၾကာက္ပါသည္။

ထိုသို႔ျဖင့္ပင္ … ကၽြန္ေတာ္ သူမကို ခ်စ္ပါသည္။

ထို႔အတူ သူမႏွင့္ပတ္သက္၍ ျဖစ္ေပၚလာေသာ စိတ္ခံစားမႈ အေတာ္မ်ားမ်ားကိုလည္း ေၾကာက္ပါသည္။

“ေၾကာက္႐ြံ႕သူဟာ အႀကိမ္ႀကိမ္ေသတယ္”

ထိုစကားအရဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ခဏခဏ ေသဆံုးပစ္လိုက္ရန္ ထိုက္တန္သူတစ္ဦးပင္ ျဖစ္ေနၿပီ ထင္၏။

ထိုသို႔ျဖင့္ပင္ … ကၽြန္ေတာ္သည္ ခ်စ္ျခင္း၊ ေၾကာက္ျခင္း၊ ႐ံႈးျခင္း၊ ေသဆံုးမႈႏွင့္ သူမတို႔ အၾကားတြင္ သြားလာ လွည့္ပတ္ေနသူတစ္ဦး ျဖစ္ပါသည္။

“ျခြင္းခ်က္အေနျဖင့္”

တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ခ်စ္ၾကျခင္း ဆိုသည္မွာ ထိုသူႏွစ္ဦး၏ အေရျပားခ်င္း ထိေတြ႕ကိုင္တြယ္ၾက႐ံုသက္သက္ ကိစၥဟု ေတြးေတာ ေျပာဆိုသူမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ ႐ြံရွာပါသည္။

သို႔ေသာ္ …. သူမ၏ ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္ အမူအယာကို ျမင္ရခ်ိန္မ်ားတြင္ … ၊ သူမကို အသည္းယားမိေသာ အခ်ိန္မ်ားတြင္ …. ၊ သူမကို ေငးေမာၾကည့္ရင္း ခ်စ္ျမတ္ႏိုးမႈမ်ား ေပၚလာခ်ိန္တြင္ … ထိုအခါတြင္ေတာ့ သူမ၏ ဦးေခါင္းမွ ဆံပင္စေလးမ်းကို ကၽြန္ေတာ္ ပြတ္သပ္မိတတ္ပါသည္။

ဒါက ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ကိစၥျဖစ္သလို ျခြင္းခ်က္လည္း ျဖစ္ပါသည္။

“သူမသည္ ….”

သူမသည္ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ခံစားမႈႏွင့္ ခံယူခ်က္တို႔ကိုပါ ေဇာက္ထိုးမိုးေမွ်ာ္ ျဖစ္သြားေအာင္ လုပ္ပစ္ႏုိင္စြမ္း ႐ွိသူျဖစ္၏။

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာင္ ဂ႐ုစိုက္ရမွာ ပ်င္းေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူမကိုေတာ့ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ႏွင့္ ဂ႐ုတစိုက္ ႐ွိေနတတ္ခဲ့သည္။

မိမိကုိယ္ကို ပြင့္လင္းသူဟု သတ္မွတ္ထားေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူမ မသိေအာင္ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ သူမ ႐ွိရာသို႔ သြား၍ ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္ ၾကည့္ဖူးပါသည္။

သူမ စိတ္ညစ္ေနသည့္အခါ ကၽြန္ေတာ္ပါ ေရာေယာင္၍ တိတ္ဆိတ္သြားမိတတ္သလို သူမ ေပ်ာ္႐ႊင္သည့္အခါ ကၽြန္ေတာ္ပါ အလိုလို ၿပံဳးရယ္ေနမိလ်က္သားျဖစ္သည္။

ယုတ္စြအဆံုး … ကၽြန္ေတာ္ ေလးေလးနက္နက္ ေရးထားေသာ ကဗ်ာ၊ စာစုမ်ားကိုဖတ္၍ သူမ ေလွာင္ေျပာင္ ရယ္ေမာေနလွ်င္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ နာက်င္ရျခင္းမ်ိဳး မ႐ွိပါ။ သူမ ေက်နပ္မည္ဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္ အႏုပညာကို သူမ၏ ရယ္ေမာေပ်ာ္႐ႊင္မႈႏွင့္ လဲလွယ္ေပးလိုက္ပါမည္။

ကၽြန္ေတာ္ အလြန္ခ်စ္ေသာ အႏုပညာထက္ပင္ ပို၍ သူမကို ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ပါသည္။

“ကၽြန္ေတာ္သည္ ….”

ကၽြန္ေတာ္က အနည္းငယ္ေတာ့ အတၱႀကီးသူတစ္ဦး ျဖစ္ပါသည္။

“နင့္ကို ငါ့ထက္ေပ်ာ္ေအာင္ ထားႏိုင္မယ့္သူကို နင္ေ႐ြးခ်ယ္သြားမယ္ ဆိုရင္လည္း ငါေက်နပ္ပါတယ္” ဟု ေျပာတတ္သူ အခ်ိဳ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ အထင္ေသးသည္။

အဲဒါ တကယ့္ စြန္႔လႊတ္ အနစ္နာခံစိတ္ မဟုတ္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္သည္။

အဲဒါ ရေသ့စိတ္ေျဖအေတြးျဖစ္သည္ … ခပ္သိုးသိုး အေတြးအေခၚသာ ျဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္သာဆိုလွ်င္ … “နင့္ကို သူတို႔ ေပ်ာ္ေအာင္ ထားႏုိင္တာထက္ ငါက ပိုေပ်ာ္ေအာင္ ထားႏုိင္ပါတယ္” ဟုပင္ ေျပာမည္မွာ ေသခ်ာသည္။

သူမဝတ္ဆင္ထားေသာ အဝတ္မ်ားကိုၾကည့္၍ ရင္ခုန္႐ႈေမာေနရျခင္းထက္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူမဝတ္ဆင္မည့္ အဝတ္တန္ဆာသာ ျဖစ္လိုက္ခ်င္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္က တဆိတ္ေတာ့ အတၱႀကီးပါသည္။

“ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သူမသည္”

ကၽြန္ေတာ့္ ခံယူမ်က္အရ၊ ကၽြန္ေတာ့္ အသက္အ႐ြယ္အရ တျခားဘာကိုမွ ထည့္မစဥ္းစားဘဲ အခ်စ္အေၾကာင္းကို ႐ူး႐ူးမိုက္မိုက္ ေတြးေတာေနရန္ မသင့္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္သိပါသည္။

သို႔ေသာ္ သူမကို မလြန္ဆန္ႏိုင္စြာ … ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ကၽြန္ေတာ္ မလြန္ဆန္ႏိုင္စြာပင္ သူမကို မ်က္လံုးစံုမွိတ္၍ ခ်စ္ခဲ့ပါသည္။

အခ်ိန္ၾကာလာသည္ႏွင့္အမွ် သူမအေပၚ ကၽြန္ေတာ္ မၿငီးေငြ႕သြားေစရန္ သူမ ဆႏၵ႐ွိသကဲ့သို႔ ထပ္တူညီမွ်စြာပင္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆႏၵ႐ွိပါသည္။

တကယ္ေတာ့ အထက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ႐ွည္႐ွည္လ်ားလ်ား ေရးသားခဲ့မႈမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ့္တြင္ ထိုသို႔ေရးခြင့္ ႐ွိၿပီဟု မ႑ပ္တိုင္ တက္ျပလို၍သာ ျဖစ္ပါသည္။

ေနာင္တြင္ မည္သို႔ျဖစ္ျဖစ္ …. ယခုေလာေလာဆယ္တြင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သူမကို “ခ်စ္တယ္” ဟု ေျပာခဲ့သလို သူမလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို “ခ်စ္တယ္” ဟု ေျပာခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သူမသည္ ခ်စ္သူရည္းစားျဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သူမသည္ ခ်စ္သူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။

မည္သူမွ ထပ္မေပးေသာ္လည္း ေနာက္ဆံုးတစ္ေခါက္ေတာ့ ထပ္ေျပာခ်င္ပါေသးသည္။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ဦးသည္ ခ်စ္သူမ်ား ျဖစ္ပါသည္။

သူရႆဝါ

ဧပရယ္လ္ ၃၀ ရက္ ၊ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္

ပြဲေတာ္ဟာ ေႏြဦးသေကၤတထဲမွာ႐ွိတယ္

“ပြဲေတာ္ဟာ ေႏြဦးသေကၤတထဲမွာ႐ွိတယ္”

(၁)

“ေႏြ ဦး ေရာက္ ၿပီ .. ….”

“ပြဲေတာ္ရနံ႔ဟာ တဟုန္းဟုန္း ထပြင့္ၿပီ” ဟု .. ….

လူတို႔ ျမဴးတူးေပ်ာ္႐ႊင္သံကို ၾကား႐ံုႏွင့္ပင္

ပိေတာက္တို႔က ဝမ္းသာအားရ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အလွ်င္အျမန္ တပ္ဆင္လိုက္ၾကသည္။

မၾကာမီ .. …. “တူးပို႔တူးပို႔” ၾကေတာ့မည္။

လမ္းမမ်ားထက္တြင္ .. …. ရပ္ကြက္ငယ္ေလးမ်ားထဲတြင္ .. …. ေနရာအႏွံ႔တြင္ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ေရစက္ေရေပါက္မ်ား အသံုးျပဳ၍ မိတ္ဖြဲ႕ၾကေတာ့မည္။

ပြဲေတာ္သည္ .. … သက္႐ွိသက္မဲ့ အရာအားလံုးကို သူ႕ေ႐ွ႕ေမွာက္သို႔အေရာက္ စုပ္ယူပစ္လိုက္၏။

ခင္ဗ်ားတုိ႔ .. … ကၽြန္ေတာ္တို႔ .. … ငါတုိ႔ .. … သူတုိ႔ .. … အားလံုး ခါတိုင္းႏွစ္မ်ားလိုပင္ “ရင္ခုန္ပြဲေတာ္”ထဲ တဝဲလည္လည္ .. … လည္၍ .. … လည္၍ .. ..

ထိုသို႔ျဖင့္ပင္ ထိုကာလအပိုင္းအျခားကို “သႀကၤန္” ဟု သတ္မွတ္ထားၾကပါသည္။

(၂)

“ျမန္မာ့႐ိုးရာအတာသႀကၤန္”

“သႀကၤန္ပြဲေတာ္”

“ျမန္မာသႀကၤန္”

“ရန္ကုန္သႀကၤန္” “မႏၱေလးသႀကၤန္”

“မီးသတ္ပိုက္သႀကၤန္” “ေနရဲမာန္သႀကၤန္”

“သေျပခက္နဲ႔ ေရပက္တဲ့သႀကၤန္”

မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ .. … “သႀကၤန္”ကေတာ့ “သႀကၤန္” ျဖစ္ေနဆဲပင္ ႐ွိပါေသးသည္။

သႀကၤန္၏ နာမ္ဝိဥာဥ္ .. … အေသြးအသားကေတာ့ မည္သည့္ေနရာေဒသတြင္မဆို မည္သူ႕ကိုမဆို ပံုသ႑ာန္ တစ္မ်ိဳးတည္းျဖင့္သာ ဆြဲေဆာင္ညွိဳ႕ငင္ပါသည္။

(၃)

ယခင္က “သႀကၤန္” ဆိုသည္မွာ .. …

ေငြငန္းေမာင္တုိ႔ျဖစ္သည္

“သႀကၤန္မိုး” သီခ်င္းျဖစ္သည္

ဦးေဇာ္ဝမ္းျဖစ္သည္

ဖလားႏွင့္ပက္ျခင္းျဖစ္သည္

ကၽြန္ေတာ့္ ကေလးဘဝ ျဖစ္သည္

ယခု “သႀကၤန္” သည္ .. …

သားစိုးျဖစ္သလို စိုင္းစိုင္းခမ္းလိႈင္ျဖစ္သည္

“အိုးေလးလႈပ္ပါေဟ့” ျဖစ္သလို DJ Remix ျဖစ္သည္

မီးသတ္ပိုက္ျဖစ္သည္

“တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းတြင္ တစ္ေနကုန္ .. …” ျဖစ္သည္

ဘီယာျဖစ္သည့္နည္းတူ “အသားကပ္ေရစိုမိန္းမပ်ိဳ” ျဖစ္သည္

ကၽြန္ေတာ့္ လူပ်ိဳကာလသားအ႐ြယ္ျဖစ္သည္

ေနာင္တြင္ “သႀကၤန္” ဆိုသည္မွာ .. ……

အီလက္ထ႐ိုေပါ့ ျဖစ္လာလိမ့္မည္

အီမိုပြဲေတာ္ ၊ ေဂါ့သစ္ပြဲေတာ္ ျဖစ္လာလိမ့္မည္

“မီးသတ္ပိုက္နဲ႔ ထိုးတာေလာက္ေတာ့ .. ….” ျဖစ္လာလိမ့္မည္

ကၽြန္ေတာ္သည္ “ငါ .. … ငယ္ငယ္တုန္းကေပါ့ကြာ” အ႐ြယ္ ျဖစ္ေနလိမ့္မည္

(၄)

ထိုသို႔ ေတြးေနရင္းကပင္ .. …

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ “သူ႕” အနား ေရာက္လာပါေတာ့သည္။

“သူ” ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အနား ေရာက္လာပါေတာ့သည္။

(၅)

ဒိုင္ယာရီ



ဘယ္ေနရာၾကည့္ၾကည့္ .. … ေရေတြ … ေရေတြ … ေရေတြ .. …

လမ္းေတြေပၚ .. … ခႏၶာကိုယ္ေတြေပၚ .. …

အဲဒီမွာ .. … ပ်ိဳး ျပက္ ဖိတ္ လွ်ံ က်

အဲဒီမွာ .. … “အိပ္မက္ေစတမန္ .. …. ေရညိဳညိဳရစ္ကာသန္းေတာ့ .. …. ျမနႏၵာ” ေတြ .. …

သီခ်င္းသံေတြ .. … ဟိုဟိုဒီဒီ

မုန္႔လံုးေရေပၚနဲ႔ င႐ုတ္သီးဖက္႐ွင္ .. …. လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ေန

သူ႕ကိုမသိဘူး .. … ၿပံဳးျပလိုက္မိ

ဒီေကာင္မေလးကိုလည္း မသိသလိုလုိပဲ .. … ရယ္ျပလိုက္မိျပန္ .. …

ရီေဝေဝ .. … ဘာမွလာမေျပာနဲ႔ ဘာမွမသိဘူး .. … ခပ္တည္တည္

ေလာကႀကီးကို တစ္ခ်က္ၿပံဳးျပၿပီး ခပ္တည္တည္ပဲ “ပြဲေတာ္” ထဲ .. … တစ္ကိုယ္လံုး ကၽြံဝင္ပစ္လိုက္တယ္

သႀကၤန္နဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ .. … အတူတူျဖစ္လို႔ .. … တစ္သားတည္းျဖစ္လို႔

အားလံုးကို သိတယ္ .. …. အားလံုးၾကားထဲေရာက္ေနတယ္ .. ….

ဧပရယ္လ္ လလယ္ဆိုရင္ ႏွစ္တိုင္း ဒီလိုခ်ည္း . ….

ေ႐ြ႕မယ္ .. … ဒိုးမယ္ … …. လစ္မယ္ .. … ဆိုျပန္ေတာ့

ဒီလိုခ်ည္း မဟုတ္ေတာ့ျပန္ဘူး

ဒီႏွစ္ ဒီမွာ ဒါေတြ .. .. .႐ွိတယ္

ဟိုႏွစ္တုန္းက ဟိုေနရာမွာ .. …. ဟိုဟာေတြ .. …. ျဖစ္ခဲ့ေသးတယ္

စည္ကားသက္ဝင္ တစ္ရက္ .. … ႏွစ္ရက္ .. … နည္းနည္းကဲလာ

သံုးရက္ .. …. အလြမ္းစိတ္က ေနာက္တစ္ႏွစ္ဆီ ကူးလို႔မရေသးဘူး

ေလးရက္ .. … တဝုန္းဝုန္း လိႈင္းေတြလို .. …. ဘယ္သူက ဘယ္သူ႕ဆီမွန္းမသိ

ဘာျဖစ္ပါေစ .. … ညာျဖစ္ပါေစ လို႔လည္းမ႐ွိ .. … အရပ္အနားမ႐ွိ တေဝါေဝါ ျဖစ္ေန .. …

ေလးနာရီ .. … ၿပီး .. .. ငါးနာရီ .. .. ဟင့္အင္း ေပ်ာ္ေနတုန္း … …. မဝေသးဘူး . … ေျခာက္နာရီ

“ေနာင္ႏွစ္ခါလည္း ဆီးလို႔ႀကိဳကြယ္ .. ….” ျဖစ္လို႔ .. …. ေပ်ာ္ရင္း ႐ႊင္ရင္း လြမ္းေမာတသရင္း .. ….

သႀကၤန္မွာ . … ႐ွိတယ္ .. … ႐ိုမီယိုလည္း႐ွိ ဂ်ဴးလီးယက္လည္း႐ွိ

ရာဇာေနဝင္း႐ွိ .. … ေနတိုး႐ွိ .. …. ဂ်ိဳလီ႐ွိသလို ဘရက္ပစ္႐ွိ .. …..

ကိုရီးယားစတားေတြ႐ွိ .. …. ဟိုနားဒီနား ငါးရာကားေတြလည္း႐ွိ .. ….

ခင္ဗ်ား ကၽြန္ေတာ္ သူ သူမ .. ….. ဘဝေပါင္းမ်ားစြာလည္း႐ွိ . ….

ဒီလိုနဲ႔ . ….. “ပြဲေတာ္” ဟာ .. ….. ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈကို သူ႔လက္ထဲ ႀကဲပက္ပစ္ခဲ့တယ္

(၆)

ကၽြန္ေတာ့္ ဒိုင္ယာရီ ေရးသားမႈ အၿပီးတြင္ .. …..

မည္သို႔ပင္ ဆိုေစ .. … သႀကၤန္သည္ ေနာင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ား .. … စြာတုိင္ေအာင္ .. …

“သႀကၤန္” ဟူ၍ တည္႐ွိေနဦးမည္ ျဖစ္ပါသည္။

သူရႆဝါ

ဧပရယ္လ္ ၉ ရက္၊ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္

“အမ္” အေၾကာင္း အက္ေဆး

“အမ္” အေၾကာင္း အက္ေဆး

အခ်ိန္တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္၏ ေနရာတစ္ခုခုတြင္ ျဖစ္သည္ (အခ်ိန္ႏွင့္ ေနရာကို ေဝဝါးထားသျဖင့္ ဤအက္ေဆးကို ေမာ္ဒန္အက္ေဆးဟု သတ္မွတ္ရန္ မလိုအပ္ပါ)။ အခ်ိန္အတန္ၾကာ ရပ္တန္႔ေနရာမွ ေဘးနားသို႔ ထိုးဆိုက္လာေသာ လိုင္းကားတစ္စီးေပၚ တက္လိုက္သည္။ ကံေကာင္း ေထာက္မသျဖင့္ ေဘးတန္းတြင္ ေနရာ ရလိုက္၏။ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ျဖင့္ အလယ္ခံုတန္းတြင္ ထိုင္ေနေသာ ေကာင္ေခ်ာမေလး တစ္ေယာက္ကို ျမင္လိုက္သည္။ ထိုေကာင္မေလးမွာ လွပေခ်ာေမာသည္ဟု ဆိုႏိုင္ေသာ အေနအထား႐ွိသျဖင့္ တစ္လမ္းလံုး ပ်င္းေနမည့္အတူ ထိုေကာင္မေလးကိုပင္ ထိုင္ၾကည့္ေနလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုေကာင္မေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းစဥ္တပ္ထားသည့္ “အမ္” ဆိုေသာ ေကာင္မေလး မျဖစ္လိုက္ရပါ။

အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ထိုေကာင္မေလးကို ၾကည့္ေနရာမွ အမွတ္မထင္ သူ႔အေရွ႕တြင္ ထိုင္ေနေသာ ေကာင္မေလးကို ၾကည့္မိလိုက္ေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ အမွန္ေတာ့ ပထမေတြ႕ေသာ ေကာင္မေလးမွာ ဒုတိယ ေကာင္မေလးထက္ ပိုမို၍ ေခ်ာေမာလွပပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဒုတိယ ေကာင္မေလး၏ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ မ်က္ႏွာေပးက ကၽြန္ေတာ့္အား ဆြဲေဆာင္ထားလိုက္ၿပီ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ပထမ ေကာင္မေလးအား မ်က္လံုးေတာင္ ေဝ့မၾကည့္ေတာ့ဘဲ ခ်စ္စဖြယ္ ေကာင္မေလးကိုသာ စူးစိုက္ၾကည့္ေနမိ ပါေတာ့သည္။ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ ျဖစ္သည့္အားေလ်ာ္စြာ မ်က္စိက်မိေသာ ေကာင္မေလးအား စိတ္ကူးထဲတြင္ နာမည္တစ္ခုေပး၍ စိတ္ကူးထဲတြင္ပင္ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ ေရးသားရန္ ႀကံစည္ေနမိပါသည္။ ၄င္းအား မည္သို႔ နာမည္ေပးရမည္ကို စဥ္းစားေသာ္လည္း စဥ္းစား၍မရ ျဖစ္ေနခ်ိန္တြင္ “ဖ်တ္”ခနဲ သူမ၏ လည္တိုင္မွ ဆြဲႀကိဳးေလးအား ျမင္လိုက္ရ၏။ ထိုဆြဲႀကိဳးေလးတြင္ အဂၤလိပ္အကၡရာ M စာလံုးေလး တြဲလ်က္ျမင္ရသျဖင့္ သူမအား လြယ္လြယ္ကူကူ “အမ္”ဟုပင္ နာမည္ေပးလိုက္ပါသည္။

သူမ အနည္းငယ္ ဝပါသည္။ အေတာ္အတန္ အသားျဖဴပါသည္။ သူမ၏ ဆံပင္ပံုစံမွာ မင္းသမီး သက္မြန္ျမင့္ နာမည္ႀကီးခါစက ဆံပင္ပံုစံမ်ိဳးေလးျဖစ္ပါသည္။ သူမသည္ ေအသင္ခ်ိဳေဆြ ႏွင့္လည္းတူ၏။ မိုးေဟကို ႏွင့္လည္းတူ၏။ ေအးျမတ္သူႏွင့္လည္း တူ၏။ ဂ်ဴလီယာေရာဘတ္ ႏွင့္လည္းတူ၏။ ႐ွာရာပိုဗာ ႏွင့္လည္းတူ၏။ ဂ်နီဖာလိုပက္ဇ္ ႏွင့္လည္းတူ၏။ ဆလီနာဂိုးမက္ဇ္ ႏွင့္လည္းတူ၏။ သူမသည္ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာက်ေသာ Celebrities အေတာ္မ်ားမ်ားႏွင့္ တူေလသည္။ သူမ ေဘးတေစာင္း လွည့္ေနခိုက္တြင္ ျဖစ္ေစ၊ ေ႐ွ႕တည့္တည့္ ၾကည့္ေနခိုက္တြင္ ျဖစ္ေစ၊ သူမသည္ အလြန္တရာ ခ်စ္စရာ ေကာင္းေနသည္ခ်ည္းပင္ ျဖစ္၏။ အံ့ၾသရပါေပသည္။ “အမ္” ၏ မ်က္ႏွာသြင္ျပင္ကို ခဲသားျဖင့္ ပံုၾကမ္းေကာက္ေၾကာင္း ခ်ၾကည့္လွ်င္ ေအာက္ပါအတိုင္း ျဖစ္မည္ထင္၏။

“ျမင္ျမင္ခ်င္း ခ်စ္သည္” ဆိုေသာစကားကို ေျပာၾကသည့္ ေယာကၤ်ား၊ မိန္းမ မ်ားအား “ႏွာဘူး”မ်ား ျဖစ္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ယူဆသတ္မွတ္ပါသည္။ ယခုခ်က္ျခင္းပင္ ကၽြန္ေတာ္ “ႏွာဘူး” ဘဝသို႔ အ႐ွင္လတ္လတ္ ေျပာင္းသြား၏။ ေက်နပ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူမကို ျမင္ျမင္ခ်င္း ခ်စ္မိပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကၽြန္ေတာ့္သတ္မွတ္ခ်က္အရ “ႏွာဘူး” ျဖစ္ပါသည္။ တကယ္ေတာ့ “ႏွာဘူး” မ်ားသည္ အလြန္တရာ ျမင့္ျမတ္ေသာ၊ “အခ်စ္” ကို တန္ဖိုးထားေသာ၊ စိတ္ခံစားမႈ လြယ္ကူေသာ လူတန္းစားမ်ား ျဖစ္ေပသည္ ဟု ခ်က္ျခင္းပင္ ကၽြန္ေတာ့္အယူအဆကို ျပင္ဆင္သတ္မွတ္လိုက္၏။

“အမ္” ကို ၾကည့္ေနရာမွ အျခားတစ္ဖက္သို႔ မ်က္ႏွာလႊဲမိေသာအခါတြင္ ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲမွ ထမင္းခ်ိဳင့္ေလးသည္ “အမ္”ျဖစ္သည္။ ကားကိုတြယ္စီးေနေသာ စပယ္ယာသည္ “အမ္”ျဖစ္သည္။ လမ္းမေပၚမွ ဂ်ာနယ္လက္ေပြ႕သည္ေလးသည္ “အမ္”ျဖစ္သည္။ ကားေပၚ႐ွိ CNG ဓါတ္ေငြ႕အိုးသည္ “အမ္”ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေမြးဖြားစဥ္ အခ်ိန္မွစ၍ ယခုအခ်ိန္အထိ “အမ္”ဆိုသည့္ တစ္လံုးတည္းေသာ စကားကိုသာ ကၽြန္ေတာ္ ႐ြတ္ဆိုလာခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဝတ္ဆင္ခဲ့ေသာ အဝတ္အထည္အားလံုး၏ အမွတ္တံဆိပ္မွာ “အမ္”ျဖစ္သည္။ ယခုေလာက္ဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မည္မွ် ဒုကၡေပးေနမိၿပီဆိုသည္ကို သိေလာက္မည္ထင္၏။

ၾကည္စင္လွပေသာ ေကာင္းကင္ျပာျပာႀကီး၏ ေအာက္တည့္တည့္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ “အမ္” ႏွစ္ဦးတည္းသာ ႐ွိသည္။ စိတ္ကူးယဥ္ေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ သူမ၏ လက္ဖဝါးေလးထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ အမည္နာမကို တံဆိပ္တံုး ခတ္ႏွိပ္ေပးထားလိုက္၏။ စိတ္ကူးယဥ္ေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္က “အမ္ . . . နင့္ကိုငါ ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာခ်င္ေပမယ့္ မေျပာတတ္ဘူးဟာ . . . ဒီေတာ့ ငါ့အစား နင္ပဲ ငါ့ကိုေျပာလိုက္ေတာ့” ဟု ေျပာေသာအခါ မ်က္ႏွာကေလး မဲ့သြားၿပီး “ေသ . . .လိုက္” ဟု ျပန္ေျပာသူမွာလည္း “အမ္”ပင္ျဖစ္သည္။ စိတ္ကူးယဥ္ေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ “အမ္”ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္၏ မဂၤလာလက္ထပ္ပြဲတြင္ သက္႐ွိလူသား တစ္ဦးတစ္ေလမွ် မ႐ွိဘဲ “အမ္”ခ်စ္ေသာ ေရာင္စံုဖဲျပားကေလးမ်ားႏွင့္ ေခြးစုတ္ဖြားေလးမ်ားသာ ႐ွိပါသည္။ စိတ္ကူးယဥ္ျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။

ကားေပၚမွ “အမ္”ဆင္းသြားေသာ အခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္လိုက္ဆင္းၿပီး သူမသြားရာေနာက္သို႔ လိုက္၍ ကၽြန္ေတာ့္အား သတိျပဳမိေအာင္လုပ္မည္။ ေနာက္ရက္မ်ားတြင္ သူမ၏ အခ်ိန္မွန္ အႀကိဳအပို႔ယာဥ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္ရမည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ကလိုက္သည္ကို မႏွစ္ၿမိဳ႕ဟန္ျဖင့္ သူမေျခလွမ္းေဆာင့္နင္းမည္၊ ႏႈတ္ခမ္းဆူမည္။ ထိုအဆင့္မ်ား ေက်ာ္လြန္ေသာအခါ သူမႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ရင္းႏွီးလာမည္။ ထိုမွတဆင့္ သံေယာဇဥ္မ်ား တိုးပြားကာ သူမႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္သူမ်ားျဖစ္သြားၾကမည္။ ထိုသို႔ သမာ႐ိုးက် စိတ္ကူးယဥ္မိေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ဆင္းရမည့္ မွတ္တိုင္ေရာက္သည့္တိုင္ “အမ္” မဆင္းေသးပါ။ မဆင္းလွ်င္ မျဖစ္ေသာ ကိစၥဝိစၥမ်ားေၾကာင့္ စိတ္မေျဖာင့္တန္းေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ဆင္းခဲ့ရပါသည္။ “အမ္” ကို ႏႈတ္ဆက္အၾကည့္ေလးႏွင့္ ၾကည့္ခ်င္ေသာ္လည္း သူမက ကၽြန္ေတာ့္အား ၾကည့္မေနေသာေၾကာင့္ မေအာင္ျမင္လိုက္ပါ။

ထိုအျဖစ္အပ်က္၏ ေနာက္ပိုင္းတြင္လည္း ကၽြန္ေတာ္ “အမ္”အား လိုက္မ႐ွာခဲ့မိပါ။ “အမ္”ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္အား လိုက္႐ွာမည္ မဟုတ္မွာ ေသခ်ာပါသည္ (အစကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ကသာ သူ႔ကိုၾကည့္ၿပီး စိတ္ကူးယဥ္ေနေသာ္လည္း သူမကမူ ကၽြန္ေတာ့္အား သတိပင္ ထားမိမည္မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္)။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း “အမ္”အား လိုက္မ႐ွာမိေသာေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္မေတြ႕ေတာ့ပါ။ ၾကည့္ေနက် ႐ုပ္႐ွင္ ဗီဒီယို ဇာတ္ကားမ်ားထဲကလိုလည္း မထင္မွတ္သည့္ တစ္ေနရာတြင္ ျပန္မေတြ႕ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း၏ ရည္းစား၏ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အျဖစ္လည္း ျပန္မဆံုေတြ႕ပါ။ ထိုေန႔၏ ေနာက္ပိုင္းတြင္ “အမ္”ႏွင့္ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ ျပန္မေတြ႕ေတာ့တာ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ေသခ်ာပါသည္။

အခုဆို . . . . ႏွစ္ေပါင္း အေတာ္ၾကာခဲ့ၿပီျဖစ္ပါသည္။ သူမက “ေဒၚအမ္” ျဖစ္ေနေလာက္ၿပီ ျဖစ္သလို ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း “ဦးကၽြန္ေတာ္” ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ထိုအခ်စ္ ဇာတ္လမ္းေလးအား ကၽြန္ေတာ္ကလြဲ၍ မည္သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ မသိသလို “အမ္”လည္းမသိပါ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း (တခါတရံ သတိရမိသည္မွလြဲ၍) အသည္းမကြဲခဲ့ပါ။ “အမ္”လည္း အသည္းမကြဲပါ။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ “အမ္”ကို ခ်စ္ခဲ့ဖူး၏။ ႏွစ္ေပါင္း အေတာ္ ၾကာခဲ့ၿပီျဖစ္ပါသည္။

သူရႆဝါ

လြင္ျပင္ဂီတ

“ လြင္ျပင္ဂီတ ”

“ကေခ်သည္ရဲ႕ဗ်ပ္ေစာင္းတစ္လက္နဲ႔

မီးလ်ံပန္းပြားေတြ ေပ်ာင္းသြဲ႔လြန္႔လူး

နတ္ဘီလူးတစ္ေသာင္းက

ဂီတတစ္ပုဒ္ ထုဆစ္လိုက္ၾကတယ္”

ႏွင္းဆီ၀ါေရ. . . ေဟာဒီလြင္ျပင္ရဲ႕ဂီတမွာ ငါ တသုန္သုန္ “က”ေနလိုက္ခ်င္ရဲ႕

မိုးးတိမ္ေတြျဖန္႔ခ်ထား. . . အနီေရာင္မိုးတိမ္ေတြျဖန္႔ခ်ထားပါ

နတ္ဆိုးတို႔ရဲ႕ ခရုသင္းသံေတြၾကားမွာ မီးလ်ံပန္းပြားေတြ ေပ်ာင္းသြဲ႔လြန္႔လူးလို႔

ဒါဟာ. . . ဘယ္လိုဂီတသံစဥ္လဲကြယ္

ငါ့ကိုယ္ငါ အသြင္ေျပာင္းပစ္လိုက္ရတဲ့ည . . . .

လွ်ပ္ပန္းလွ်ပ္ႏြယ္တို႔ ၀ိုး၀ိုး၀ါး၀ါးအုပ္ဆိုင္းတဲ့ည. . .

ဒီလိုညမွာေပါ့ႏွင္းဆီ၀ါရယ္ . . . ငါ. . .

ငါ့အတၱကိုအုပ္မိုး ပ်ိဳးပ်ိဳးလက္လက္ “က”ေနခဲ့ပါတယ္

“ျမားတစ္စင္းကို

ညွိဳ႕ကလႊတ္ၿပီးမွ

ျပန္ေခ်ာ့ေခၚလို႔မရဘူးကြဲ႔”

ငါ့ရဲ႕ဦးတည္ရာကဘာလဲ. . .

ငါဘယ္ကိုသြားေနခဲ့တာလဲ. . .

တကယ္ေတာ့ ျမားတစ္စင္းရဲ႕ သူရဲေကာင္းဆန္ေသာအျပဳအမူဆိုတာ. . . ငါမသိႏိုင္ခဲ့ဘူးကြယ္ “ေတးဆိုေနတဲ့မိုးတိမ္ေတြ ရပ္တန္႔ၾက” . . .  အဲဒီလိုလည္း ထြင္းေဖာက္မသြားႏိုင္ၾကဘူး

ညိွဳ႕က လႊတ္တဲ့ျမားပါပဲ. . . ဒါေပမယ့္ က်ရႈံးခဲ့တယ္. . .  

ႏွင္းဆီ၀ါေရ . . . ငါဟာ ညိွဳ႕ဆီကိုျပန္လာခ်င္စိတ္မရွိေသာ. . . ျပန္လည္ မတမ္းတရဲေသာ. . .

ေသဆံုးပ်က္ယြင္း “ျမား”တစ္စင္းပါပဲ။

“တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္နဲ႔

ေသမေလာက္ ေ၀း. . .ခဲ့. . .ၾက”

“ပန္းေခတ္ယဥ္ေက်းမႈတစ္ပုိင္းတစ္စနဲ႔

ပန္းရိုင္းမေလး ႏွင္းဆီ၀ါရယ္. . .

မလြမ္းခ်င္ဘူးဆိုၿပီး. . .ငါ

. . . လြမ္းတယ္. . .”

ဒီကမာၻမွာေတာ့ . . . ငါဟာ ျပန္လည္ရွင္သန္ခြင့္မရွိေတာ့တဲ့ လိပ္ျပာတစ္ေကာင္ပါ

ငါဆိုတဲ့ အင္းဆက္ပိုးမႊားဆီကိုမွ နင့္ရနံ႔ေတြ (ခဏေလး) စီးလြင့္ပ်ံ႕က်လာခဲ့တာ. . .  

၀တ္မႈန္ကူးေသာ ေလထုထဲကရနံ႔ေတြ. . .

ပန္းရိုင္းမေလးရဲ႕ မထီတရီပြင့္ဖတ္ႏႈတ္ခမ္းေတြ . . . ဆာ. . . တယ္

ပန္းေတြသြန္းခဲ့ ပ်ိဳးခဲ့ေသာ လက္အစံုမွာ ႏွင္းဆီ၀ါကိုေပးခ်င္တဲ့လက္ေဆာင္ကေလး. . .

နင့္ရဲ႕ ျငင္းပယ္လိုက္ေသာမ်က္၀န္းေတြေအာက္ ေပ်ာက္သြားတယ္

ပန္းေခတ္ထဲက ပန္းရိုင္းမေလးေရ . . . မလြမ္းခ်င္ဘူးဆိုရင္းက ငါပဲ လြမ္းေနရျပန္တယ္

“ေၾကာက္စရာေကာင္းလိုက္တာ

ပညာေတြ ဘယ္ႏွစ္ခန္းလြန္ခဲ့ၿပီလဲ

အသည္းတစ္ျခမ္းပဲ့ပါသြားမွ

စုန္းမမွန္းသိလုိက္ရတယ္”

ေျပာစရာမရွိေတာ့ပါဘူး . . . ေ၀းလြင့္ကြယ္ေပ်ာက္ . . . .

ေျပာလို႔မရေလာက္ေအာင္ ငါ့အသံေတြပါကြဲအက္ေ၀၀ါး . . . .

အဲဒါနင္ျပဳစားခဲ့တာပါ ႏွင္းဆီ၀ါေရ . . .

နင္ျမင္ဖူးခ်င္တယ္ဆိုရင္ ရင္ဘတ္တစ္ျခမ္း “ေပ်ာက္” သြားတဲ့ေကာင္ကိုျပပါ့မယ္

ပူေလာင္ျပင္းျပမႈ. . . နာက်င္ရွတမႈ. . . ဘာတစ္ခုမွမသိလိုက္ရဘဲ ေသသြားတဲ့ေကာင္ေလ

ခဏေလးပါပဲ . . .ေရာင္စံုသက္တန္႔ေတြ. . . နတ္သမီးအၿပံဳးေတြ . . .

ပန္းဥယ်ာဥ္ႀကီးတစ္ခုလံုးရဲ႕ ရင္ဘတ္ကိုခြာခ်လိုက္သံေတြ . . . ေမ်ာလြင့္သြားတာေတြ . . . ခဏေလးျမင္လိုက္ရၿပီးေနာက္ ငါကိုယ္တိုင္ မျမင္ႏိုင္ျခင္းေတြေအာက္ . . . ငါေရာက္သြားတယ္

နင္ဟာ “တကယ့္ကို” လွလွပပစုန္းမတစ္ေကာင္ပဲ ႏွင္းဆီ၀ါ . . . . .

“တိမ္ျဖဴလြလြေတြကေတာ့

က်ပ္ခိုးမစြဲၾကပါဘူး

ကိုယ့္မွာပဲ

တေျမ႕ေျမ႕ျပာ. . .က်”

ၿပီးဆံုးသြားတာေတြေတာင္မဟုတ္ဘူး. . . အရာအားလံုး အသစ္ကေနျပန္စသြားတာ. . .

အခုထိ မီးလွ်ံေတြၾကာမွာ ငါ. . . “က” ေနတုန္း

ေၾကကြဲေလာင္ၿမိဳက္ “က” ေနတုန္း. . . နတ္ဘီလူးသံစဥ္နဲ႔ ဖြာလြင့္ေနတုန္း . . . .

 “လြင္ျပင္ဂီတ” မွာ တစ တစ ျပာက်သြားသူ . . . .

ေကာင္မေလးေရ. . . ႏွင္းဆီ၀ါေရ. . .

ငါ့ရင္ထဲကေန နင့္ကိုယ္နင္ ေသဆံုးပစ္လိုက္တယ္ဆိုတဲ့အသိမွာတင္

ငါကိုယ္တိုင္ပါ ေသ . . . ဆံုး . . .

                                    သြား . . . .

                                                ခဲ့ . . . . .

                                                            တာ . . . . . . ။

(႐ိုးရာ ေရးသားေသာ “လြင္ျပင္ဂီတ” ကဗ်ာအား ျပန္လည္ခံစားေရးဖြဲ႕ပါသည္)

သူရႆဝါ

ႏွင္းဆီျဖဴစာတမ္း

ႏွင္းဆီျဖဴစာတမ္း

(၁ း ၁)

ႏွင္းဆီပန္းျဖဴျဖဴေလးတစ္ပြင့္ ပြင့္လာသည္။ “ကိုယ့္ …. ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ေရာက္ၿပီ” ဟု ကိုယ္သိလိုက္ရ၏။ ကိုယ့္အနီးတစ္ဝိုက္တြင္ ဘယ္လိုရနံ႔မ်ား လြင့္ပ်ံ႕ေနၿပီလဲ။ ကိုယ္မသိပါ ….. ကိုယ့္အနား ႏွင္းဆီျဖဴေလးမ႐ွိပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ကိုယ့္အနားမွာ ကိုယ္မ႐ွိပါ။ ေသခ်ာသည္ ….. ရနံ႔ကလည္း ႏွင္းဆီျဖဴေလးနား ေဝ့ဝဲမေနႏိုင္ပါ။

(၂ း ၁)

အိမ္ယာမဲ့တစ္ဦး၏ အိမ္လြမ္းနာမ်ိဳးျဖင့္ ႏွင္းဆီျဖဴကိုတမ္းတမိသည္။ ႏွင္းဆီျဖဴက သင္းပ်ံ႕ထံုေဝ ပန္းကေလးတစ္ပြင့္ ျဖစ္သည္ဆိုလွ်င္ ကိုယ္က ပန္းပင္ကေလးအား စိုက္ပ်ိဳးရာေျမသားျဖစ္ခ်င္ပါသည္။ လြမ္းသည္ …. လြမ္းသည္ …. ႏွင္းဆီမ်က္ဝန္းေလးကိုလြမ္းသည္။ ဝတ္မႈန္ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြကိုလြမ္းသည္။ ႏွင္းဆီျဖဴ၏ ဝင့္ဝါ႐ွင္သန္ျခင္းအတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပင္ ျပန္လည္စိုက္ပ်ိဳးေပးလိုက္ခ်င္ပါသည္။

(၂ း ၂)

ေကာင္းကင္ႏွင့္ေျမျပင္ၾကား ႏွင္းဆီျဖဴေလးနားမွာပင္ ေနလုိက္ခ်င္သည္။ ကိုယ့္အား “ပန္းျဖစ္႐ုပ္ၾကြင္း” ျဖစ္ခြင့္ေပးပါ။ ကိုယ္ …. အေရာင္မစံုေသာသက္တန္႔ျဖစ္ေန၏။ ကိုယ္ ေလေျပေလညွင္းျဖစ္ေန၏။ ကိုယ္ ပင္လယ္တစ္စင္းျဖစ္ေန၏။ ကိုယ္ …. ႏွင္းဆီျဖဴျဖဴတစ္ပြင့္ျဖစ္ေနျပန္သည္။

(၃ း ၁)

မာယာစိုလူးသည့္ ေဆာင္းနံနက္ခင္းမဟုတ္ေသာ္လည္း ႏွင္းဆီျဖဴ၏မ်က္ဝန္းမ်ားတြင္ မာနဆူးဝတ္႐ံု ၿခံဳထားသည္ကိုသိရေသာအခါ …. ကိုယ္ တိတ္တဆိတ္ေၾကကြဲမိ၏။ ယခုေတာ့ …. ကိုယ္သိၿပီ။ ကိုယ္ ဘယ္ေတာ့မွ ႏွင္းဆီျဖဴျဖဴတစ္ပြင့္ျဖစ္မလာႏိုင္ပါ။ ကိုယ္ဘယ္ေတာ့မွ ပင္လယ္တစ္စင္းျဖစ္မလာႏိုင္ပါ။ ကိုယ္ဘယ္ေတာ့မွ ေလေျပေလညွင္းျဖစ္မလာႏိုင္ေတာ့ပါ။ ကိုယ္သည္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကိုက္ခဲထားရေသာ “ေက်ာက္ျဖစ္႐ုပ္ၾကြင္း” ျပန္ျဖစ္သြား၏။

(၃ း ၂)

ကိုယ္သည္ အဆိပ္လူးခံထားရေသာ ျမွားတစ္စင္းသာျဖစ္သည္။ ကိုယ္သည္ ပန္းေစာင့္ဘီလူးျဖစ္သည္။ ကိုယ္သည္ ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္ေၾကြေနေသာ ၾကယ္မႊားတစ္စင္းျဖစ္သည္။ လူငယ္တစ္ဦး၏ခ်စ္ျခင္းတရားသည္ လိပ္ျပာတစ္ေကာင္၏ပ်ံဝဲမႈေလာက္ေတာင္ မလွပႏိုင္ခဲ့။ ခ်စ္သူ၏အၿပံဳးတစ္ပြင့္အတြက္ ငရဲမီးေတာက္ကိုပင္ ဆြဲလွန္ေမွာက္ပစ္ေပးခ်င္ေသာ္လည္း ကိုယ့္အား ထိုသို႔ေစခိုင္းမည့္ ခပ္ခြၽဲခြၽဲအမိန္႔သံေလးမ႐ွိပါ။ ႏွင္းဆီျဖဴ၏ ငယ္ဘဝကစားေဖာ္တစ္ဦးမျဖစ္ခဲ့ရျခင္းအတြက္ ေနာင္တမရေသာ္လည္း သူနားေထာင္ခ်င္ေသာသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ မျဖစ္ႏုိင္သည့္အတြက္ေတာ့ ဝမ္းနည္းမိ၏။ မည္သူႏွင့္မွ်မတိုက္ခိုက္ရပါဘဲ က်႐ံႈးသြားသည့္စစ္သည္တစ္ဦး၏ သိကၡာမာနအား ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္လာသည္။

(၄ း ၁)

ေလ႐ူးတို႔ မႈန္မႈန္မိႈင္းမိႈင္းတိုက္ခတ္ၾကၿပီ။ ဘယ္လိုရနံ႔႐ိုင္း႐ိုင္းေတြထဲ ကိုယ္ေမ်ာသြားခဲ့ရၿပီလဲ။ ခ်စ္ျခင္းတရားက ကိုယ့္အား ဓါးတစ္လက္လိုခုတ္ပိုင္းပစ္သည္။ မနာက်င္ပါ …. ကိုယ္ …. လြမ္းမိ၏။ နာက်င္ကိုက္ခဲခ်င္လွပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ….. ကိုယ့္အား တစ္ခ်က္မွ်ၾကည့္ၿပီး ဥေပကၡာျပဳပါ ႏွင္းဆီျဖဴ။ ႏွင္းဆီဆူးျဖင့္ ကိုယ္႐ူးခ်င္ပါသည္။ ေနာင္တြင္ … “ႏွင္းဆီဆိပ္ေၾကာင့္ အိပ္ေပ်ာ္သြားေသာလူငယ္တစ္ဦး” အျဖစ္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ က်ိန္စာသင့္ခ်င္ပါသည္။ သစ္႐ြက္ေၾကြမ်ား ကိုယ့္အနား စုၿပံဳလြင့္ဝဲလာၾက၏။ ကိုယ္၏အျခားတစ္ပါးေသာ္အရပ္သို႔ မ်က္ႏွာမူျခင္းျဖင့္ ကိုယ့္အားလြမ္းခြင့္ျပဳပါ။ ႏွင္းဆီပြင့္ဖတ္မ်ား ကိုယ့္အနားႀကဲသီျခင္းျဖင့္ ကိုယ့္အားစီရင္ပါ။ ႏွင္းဆီပြင့္မ်ားၾကားထဲတြင္ ကိုယ္ေသဆံုးခ်င္ပါသည္။ “ႏွင္း ဆီ ျဖဴ ကို ခ်စ္ တယ္” ဟုေျပာခြင့္မရခဲ့ေသာ ေနာက္ဆံုးစကားအား ကိုယ့္အနားထားေပးပါ။ ႏွင္းဆီျဖဴ ….. ကိုယ္ … တတ္ႏိုင္သမွ် ျဖဴစင္ရဲရင့္ခဲ့ပါသည္။

(၅ း ၁)

“ကိုယ့္ …. ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ေရာက္ၿပီ” ဟုသိလိုက္ရေသာအခ်ိန္တြင္ ကိုယ့္အနား … ႏွင္းဆီျဖဴျဖဴေလးတစ္ပြင့္ .. တျဖည္းျဖည္း ပြင့္လာေလသည္ ။ ။

သ ူ ရ ႆ ဝ ါ

ရ သ စ ာ ေ ပ အ ႏ ု ပ ည ာ ဘ ေ လ ာ ့ ဂ ္

H t t p : / / T h u R a T h a W a h . M y a n m a r b l o g g e r s . I n f o

Infinity ဆီကဆံုမွတ္

ကိုဂစ္တာ က “Infinity ဆီကဆံုမွတ္” ဟူေသာပိုစ့္တစ္ပုဒ္ေရးရန္ Tag ပါသည္။ သူေရးထားတာကို သြားဖတ္ၾကည့္ေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ေတာင္ ဘာေရးေစခ်င္မွန္းမသိ၍ ေရးခ်င္တာေရးထားတာျဖစ္သည္။ က်ေနာ္ ေခါင္း႐ႈပ္သြားၿပီး ဘာေရးရင္ေကာင္းမလဲဟုစဥ္းစားၾကည့္မိသည္။ ေနာက္မွ ရသစာတမ္းငယ္ (Essay) ေရးရင္ ေကာင္းမည္ဟုေတြးကာ ေရးလိုက္ပါသည္။ ကိုဂစ္တာ ေက်နပ္ႏိုင္ေလာက္မည္ဟုလည္း ထင္ပါသည္။

Infinity ဆီကဆံုမွတ္

(၁)

ထိုသို႔ျဖင့္ “ေဝးကြာျခင္း” ေရာက္႐ွိလာသည္။ “ဆံုမွတ္” လိုက္႐ွာေနရသည္ဆိုကတည္းက ေဝးေနၾက တာေသခ်ာသည္။ အေဝးမွာ မိုးတိမ္မ်ားေျပးလႊားေနၾက ....... အေဝးမွာ ေလတိုက္ခတ္ေန ...... အေဝးမွာ ....... သံသရာလည္ေန ....... အေဝးမွာ မိုးစုန္းစုန္းခ်ဳပ္ေန ..... အေဝးမွာ .... အေဝးမွာ ..... အေဝးမွာ ....... ေဝး ...... ေန ....... ၾက ........ ပါ ...... သည္။

(၂)

“ဆံုမွတ္” ကဘယ္မွာလဲ။ ကိုယ္ .... လိုက္႐ွာသည္။ ကိုယ္မေတြ႕ပါ။ မ႐ွိတာလား ၊ဒါမွမဟုတ္ မ႐ွိဟုပင္ ထင္ျမင္ရေလာက္သည့္အကြာအေဝးမွာလား။ ထိုသို႔ ေမးေနျခင္း ဆံုမွတ္ျဖစ္လာႏိုင္သလား။ ေမးခြန္း၏အေျဖက ဆံုမွတ္ျဖစ္သလား။ ကိုယ္ ..... မသိျပန္ပါ။ မသိျခင္းကေရာ ..... ဆံုမွတ္လား .....။ စဥ္းစားရတာပင္ ကိုယ့္ကိုယ္ ကို အားနာဖို႔ေကာင္းေနျပန္၏။

ဆံုမွတ္ကိုလိုက္႐ွာရန္ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့သည္။ လမ္းမွာ ခ်ိဳင္းေထာက္ေထာက္၍လမ္းေလွ်ာက္လာ ေသာ A ကိုေတြ႕သည္။ သူမ်ားသိမလားဟု “ဆံုမွတ္” အေၾကာင္းေမးၾကည့္မိသည္။ “ဆံုမွတ္က ႏွစ္ခု႐ွိတယ္ဗ် ၊ ခ်ိဳင္းေထာက္က ခ်ိဳင္း(ဂ်ိဳင္း)နဲ႔ထိေနတာ ဆံုမွတ္တစ္ခု ၊ ခ်ိဳင္းေထာက္ကိုထိန္းကိုင္တဲ့လက္က ခ်ိဳင္းေထာက္နဲ႔ လာထိေတြ႕တယ္ ၊ ဒါက ဆံုမွတ္တစ္ခု” ဟုေျပာ၏။ သူ၏ဆံုမွတ္ကို “ေဝေဝဝါးဝါးဆံုမွတ္” ဟု ကိုယ္အမည္ေပး လိုက္သည္။ ကိုယ့္ဆံုမွတ္ကိုမေတြ႕ေသးပါ။ ဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့၏။

ေလွ်ာက္ရင္းကပင္ လမ္းမွာ ပါးစပ္ႀကီးၿဖဲၿပီးေလွ်ာက္လာေသာ C ႏွင့္ ေတြ႕ျပန္သည္။ “ဆံုမွတ္ဘယ္မွာ လဲ” ။ ေမးၾကည့္မိေတာ့ “ေလႏွင့္သူ၏အာေခါင္ထိေတြ႕ရာျဖစ္ေသာ ပါးစပ္ဟၿပဲသည္ပင္ ဆံုမွတ္ျဖစ္ေၾကာင္း” ေျပာ၏။ “သြားၿဖဲနားၿဖဲဆံုမွတ္” ဟုအမည္ေပးခဲ့သည္။ ကိုယ့္ဆံုမွတ္ဘယ္မွာလဲ ....... မေတြ႕ရေသးပါ။

ထိုသို႔ျဖင့္ပင္ ပါးစပ္ဟကာ ကိုယ့္အာေခါင္ကိုယ္ တုတ္ေထာက္၍ေလွ်ာက္လာေသာ D အား “တနံတ လ်ားဆံုမွတ္” ၊ တစ္ကိုယ္လံုးတြန္႔လိမ္ေကာက္ေကြး၍ေလွ်ာက္လာေသာ S အား “ေက်ာသားရင္သားဆံုမွတ္” ဟု အမည္အမ်ိဳးမ်ိဳးေပးခဲ့ရသည္။ ကိုယ့္ကံလိႈင္းကေတာ့ ႐ိုင္းၿပီလားမသိ။ အခုထိ ဆံုမွတ္မေတြ႕ေသး။

(၃)

ေလမ်ား ဟူးဟူးဟဲဟဲျမည္ကာ တုိက္ခတ္လာ၏။ ေျမျပင္မွသစ္႐ြက္မ်ား တိုးထြက္ပ်ံသန္းၿပီး သစ္ပင္ေပၚ မွသစ္႐ြက္မ်ားက ခုန္ဆင္းခ်ၾကသည္။ ကိုယ့္အာ႐ံုငါးပါးကို ပိတ္ထားလိုက္ေသာေၾကာင့္ မုန္တိုင္းတိုက္ခတ္သြား သလား၊ သာမာန္ေလျပင္းထန္႐ံုလားမသိလိုက္ပါ။ မ်က္လံုးျပန္ဖြင့္ၾကည့္ေသာအခါမွာပင္ ထူးဆန္းမႈကိုစတင္ ႀကံဳေတြ႕လိုက္ရျခင္းျဖစ္ေလသည္။

တစ္စံုတစ္ေယာက္ (သို႔မဟုတ္) တစ္စံုတစ္ခု ကိုယ့္ဆီေလွ်ာက္လာသည္။ သူ႔ပံုသ႑ာန္ကို အတိအက် မေျပာတတ္ပါ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ သူ႔ကိုၾကည့္ရသည္မွာ “ေဝးကြာျခင္း” ကို အေကာင္အထည္ျဖင့္ျမင္လိုက္ရ သလို႐ွိ၏။ သူ႔ကိုၾကည့္ရင္း ငယ္ငယ္ကေပ်ာက္႐ွဖူးေသာ ေလယ်ာဥ္ပ်ံ႐ုပ္ကေလးကိုသတိရသည္။ ဆံုးပါးသြားၿပီ ျဖစ္ေသာ ခ်စ္ရသည့္ဦးေလးကိုသတိရသည္။ ကိုယ့္ကိုေရာ ၊ ကိုယ့္လက္ေဆာင္စကၠဴငွက္႐ုပ္ေလးေတြကိုပါ ထား ခဲ့သည့္ စိမ္းကားသူတစ္ေယာက္ကို သတိရသည္။ သူ႔မ်က္ႏွာက အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းလဲေနသလိုထင္ရ၏။ သူ႔ကိုယ္ သူ မိတ္ဆက္လာသည္။ “ငါ့နာမည္က အတိုင္းအဆမ႐ွိခန္႔မွန္းမရေသာေဝးကြာသည့္ေလာက၏တစ္ေနရာ တဲ့ကြ”။ သူ႔နာမည္ကို ကိုယ္နားမလည္ပါ။ ၾကားလည္းမၾကားဖူးပါ။ သူကဆက္ေျပာသည္။

“မင္းရဲ႕ ဆံုမွတ္ကိုမင္း လိုက္႐ွာေနတာမဟုတ္လား”

(၄)

ကိုယ္ၿငိမ္သက္ဆြံ႕အသြား၏။ သူ႔စကားအဆံုးမွာ အရာရာရပ္တန္႔သြားသလိုထင္ရသည္။ ဆည္းလည္း သံမ်ား ပ်ံ႕ဝန္းလာသလား ၊ ညိဳရီေမွာင္မိုက္သြားသလား။ သူ႔အေမးကိုျပန္မေျဖျဖစ္ဘဲ ကိုယ္ၿငိမ္သက္ေနမိသည္။ သူလည္း ၿငိမ္သက္ေနသည္။ ခဏၾကာမွ .................... ကိုယ့္ကို ႏႈတ္ဆက္သလိုၾကည့္ရင္း သူစတင္ထြက္ခြာ ေလသည္။ သူမထြက္ခြာမီ ..... စကားတစ္ခြန္း လြင့္က်လာ၏။

“ဆံုမွတ္က Infinity လို႔ေခၚတဲ့ေနရာမွာ ႐ွိတယ္”

ကိုယ္ေျပာလိုက္တာလား။ ဒီစကားကို ကိုယ္ေျပာလိုက္မိတာလား .... ဒါမွမဟုတ္ သူေျပာလိုက္တာလား ဆိုတာပင္မသိေလာက္ေအာင္ မိႈင္းပ်သြားၿပီ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ရလိမ့္ဦးမည္။ ကိုယ္ ဆက္ လက္၍ ခရီးထြက္ခြာရပါဦးမည္။ သူကေတာ့ ကိုယ္ႏွင့္ေဝး၍ ေဝး၍သြားၿပီျဖစ္သည္။

(၅)

“ဆံုမွတ္” ကိုလိုက္႐ွာခဲ့သည္။ “ဆံုမွတ္” က “Infinity” မွာဟု သိလိုက္ရသည္။ တကယ္ဟုတ္လား မဟုတ္လား ....... ကိုယ္မသိႏိုင္ပါ။ သို႔ေသာ္ “ဆံုမွတ္” ကိုေတြ႕ႏိုင္ရန္ “Infinity” ဆီေရာက္ေအာင္ေတာ့ သြားရ လိမ့္မည္။ “Infinity” ကဘယ္မွာလဲ။ “Infinity” ကိုအရင္႐ွာေဖြရလိမ့္ဦးမည္။ တစ္ေန႔ေန႔မွာေတာ့ ............ ေရာက္ပါလိမ့္မည္။ “ဆံုမွတ္” ကိုလည္း ႐ွာေဖြေတြ႕႐ွိလိမ့္မည္ထင္ပါသည္ ..............................................

..............................................................................................................................................

..............................................................................................................................................

…….................................

(၆)

ထိုသို႔ျဖင့္ “ေဝးကြာျခင္း” ကပင္ အရင္ေရာက္႐ွိလာပါေတာ့သည္။

က်ေနာ္ေရးၿပီးၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ က်ေနာ္ျပန္၍ Tag ပါမည္။ ေအာက္ပါသူငယ္ခ်င္းမ်ားအေနျဖင့္ ျပန္လည္ ေရးေပးေစလိုပါသည္။

(၁) သူငယ္ခ်င္းေႏြးေႏြးသဲမြန္

(၂) ကိုမင္းယြန္းသစ္

(၃) အမ ေအးျမတ္ျမတ္ကို

(၄) ကိုမိုးပ်ံငွက္