Tuesday, November 18, 2008

ကောင်းကင်ပျောက်တဲ့ ကြယ် (၂)


ဘဝမှာ နေညိုခဲ့ဖူးတာလည်း အကြိမ်ကြိမ်ပါကွယ်

ခင်းထားမိတဲ့လမ်းတွေ ပျောက်ရှ

ကိုယ်တို့အရာရာ နောက်ကျခဲ့ပြီ။

ကိုယ့်ကိုယ်ကို မျှောပစ်လိုက်ရတဲ့ပင်လယ်က

ဘာကိုမှလည်း မတမ်းတရဲခဲ့ဘူး။

ကိုယ်က ငရဲမီး ဖွဲမီးပါ ညီမလေးရယ်

ညီမလေးက ကိုယ့်တိတ်ဆိတ်ခြင်းတွေကို လင်းစေခဲ့သူ

ကိုယ်က အဲဒီအလင်းကို တစ်ဘဝစာ ရင်းပစ်ခဲ့သူ

ချစ်တာခြင်းတူရင်တောင် ဘယ်သူကပိုမိုက်မဲခဲ့သလဲ။

ကိုယ်လေ.. မဝံ့မရဲ မျှော်နေခဲ့ပါရဲ့

အမှောင်တွေရွာကျ.. ကိုယ့်အပေါ် အမှောင်တွေရွာကျ

မိုးဖို့ ခိုဖို့ ထီးတစ်လက်တောင်ရှာမရဘူး။

တကယ်တော့.. ညီမလေးရယ်

ဝေးတဲ့အရာတွေက ဝေးနေခဲ့ကြ..

ကိုယ်တို့လည်း ကမ္ဘာအထပ်ထပ်ပြိုသလို

ငိုလက်စနဲ့ငို

ငိုရစ်ကြရအောင်ကွယ်။

 

သူရဿဝါ
၁၈ - နိုဝင်ဘာ - ၂၀၀၈
Image source; Images.google.com

4 comments:

  1. ညီမေလးက ကိုယ့္တိတ္ဆိတ္ျခင္းေတြကို လင္းေစခဲ့သူ

    ကိုယ္က... အဲဒီအလင္းကို တစ္ဘ၀စာရင္းပစ္ခဲ့သူ

    အဲစာသားေလး ႀကိဳက္တယ္
    ဆက္လက္ အားေပးေနမယ္

    ReplyDelete
  2. အားမေလွ်ာ႕ ပါနဲ႕ ..
    အခ်စ္စစ္တိုင္းက မေခ်ာေမြ႕ပါဘူး.
    ေပ်ာ္ရႊင္နိုင္ပါေစရွင္

    ReplyDelete
  3. ကဗ်ာေလးကိုလာေရာက္ခံစားသြားပါတယ္...
    တကယ္ေကာင္းပါတယ္..ညီမေလးနဲ ့အဆင္ေၿပပါေစလို ့
    ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္ေနာ္... :D

    ReplyDelete
  4. တကယ္ေတာ့…. ညီမေလးရယ္…

    ေ၀းတဲ့အရာေတြက ေ၀းေနခဲ့ၾက…….

    ကိုယ္တို႔လည္း ကမၻာအထပ္ထပ္ၿပိဳသလို

    ငိုလက္စနဲ႔ငို…. ငိုရစ္ၾကရေအာင္ကြယ္...>> :-'(

    ReplyDelete